اخبار آرشیوی

کدخبر: 390324

۳۰ روز- ۳۰ چهره فرهنگی/ جهانگیر الماسی در گفتگو با «نسیم»: هیچگاه ادعا نکردم که طرح فیلم "محمد (ص)" متعلق به من است/ با فیلمسازی‌های سطحی، سطح سلیقه مخاطب را پایین آورده‌ایم/ برنامه "هفت" با حرکت هدفمند خود، سطح سلیقه مخاطب را بالا برده است

جهانگیر الماسی از بازیگران نسل اول سینمای پس از انقلاب به شمار می رود، وی فارغ التحصیل شیمی از دبیرستان جندی شاپور و کارشناس ارشد رشته حقوق و روابط بین الملل است. الماسی از سال 1348 وارد تئاتر شد و برای اولین بار به طور جدی با "هزار دستان" در قاب جادویی قرار گرفت و در سال 1362 به پیشنهاد سیروس الوند به پرو‍ژه سینمایی "ریشه در خون" پیوست. تدریس در دانشگاه ها، عضویت در کمیته های انتخاب فیلم فجر، داوری در جشنواره یونیکا 1994 و... از عمده فعالیت های وی به شمار می آید. با وی در خصوص آثار دینی در سینما به گفتگو نشستیم که ماحصل آن را در زیر می خوانید: نسیم: وضعیت فیلم دینی در سینمای ایران چگونه است؟ فیلم دینی باید به گونه‌ای باشد که مخاطب در مواجهه با آن احساس کند که در یک حریم امن قرار گرفته است، فضایی فراتر از فضاهای روزمره تا به وسیله آن بتوان درک درستی از ابعاد دینی را به مخاطب منتقل کرد. متأسفانه فیلم سازان ما در ساخت آثار دینی هنوز از سبک فیلم سازی دهه 60 تبعیت می کنند و این در صورتی است که ما الان در قرن 21 قرار داریم، اینگونه نگاه به دین خیانت است چرا که دین ما بستر رشد تفکر و تعقل و شعور است اما ما دین را در فیلم سازی از مناسبات عقلی جدا کرده ایم. به عنوان مثال در سینمای اروپا تاکنون کدام کارگردان درباره مسیح ما را به 2 هزار سال قبل برده، اما در ایران تمام فیلم های تاریخی و دینی کهنه هستند و نگاه و ساختار قدیمی بر آن ها حاکم است. ما در سینما واژگان مشترکی نداریم، آثاری که به عنوان آثار دینی و ارزشی در سینمای ایران مطرح است حداقل باید از سوی سازندگان و کسانی که این آثار راتبلیغ می کنند قابل دفاع باشد، ما که ادعای دین و معنویت و ایمان داریم باید نسبت به جایگاه خود آگاه و پاسخگو باشیم، چرا که ما می توانیم سرنوشت مردم و تعریف آن ها را از زندگی به وسیله فیلم تغییر دهیم. آمریکایی ها با فیلم و سینما برای خود تاریخ ساختند، فرانسوی ها دموکراسی را تداوم دادند اما متاسفانه ما مدعی بدون عمل هستیم، فیلم یک زبان و ابزار برای انتقال مقصود است و هنوز هم غیر از تعاریف و اصطلاحات سینمایی تعریف دیگری ندارد. نسیم: مولفه های آثار دینی در سینمای ایران چیست؟ فیلم دینی حتما نباید مذهب را در چشم مخاطب فرو کند گاهی یک اثر که ظاهر چندان دینی هم ندارد پیام دینی بزرگی را به همراه دارد که یک مخاطب واقعی می تواند آن را دریافت کند، فیلم تلویزیونی "شوق" را می توان نمونه ای از یک فیلم دینی دانست، متاسفانه ما با فیلم سازی های سطحی خود سطح سلیقه مخاطب را هم پایین آورده ایم. بدون شک تشکیل یک بنیاد یا تشکل برای اشاعه دین از طریق سینما می تواند تاثیر بسزایی داشته باشد چون به تنهایی و با اقدامات فردی کار خاصی صورت نمی گیرد. نسیم: اخباری از شما منتشر شده بود مبنی بر اینکه فیلمنامه "محمد (ص)" مجید مجیدی متعلق به شماست، در صورت امکان در این مورد نیز توضیح دهید. من هیچگاه ادعا نکردم که فیلمنامه "محمد (ص)" مجیدی برای من است. من اصلا از کار آقای مجیدی بی‌اطلاع هستم، من فقط گفتم که حدود یک سال و نیم قبل از سال 88 به شهادت تاریخ، روزنامه‌ها و سایت‌ها فیلمنامه‌ای با نام "من یک انسانم"(انا بشر مثلکم) با موضوع دنیای جوانی رسول‌الله تا بعثت و عشق محمد (ص) به حضرت خدیجه نوشته و روی آن کار کرده بودم. این فیلم‌نامه با فیلمنامه آقای مجیدی صرفا هم موضوع بود و صرف اشتراک موضوع نمی‌تواند فیلمنامه آن را یکسان کند. نسیم: بهترین کاری که در عرصه سینما و تلویزیون انجام داده اید کدام است؟ بدون شک لذت بخش ترین کاری که در عرصه بازیگری انجام دادم و برایم ارزش بسیاری بسیار داشت، بازی در سریال "امام حسین (ع)" در نقش ثارالله بود که متاسفانه متوقف شد. نسیم: سری جدید برنامه "هفت" را چگونه ارزیابی می کنید؟ با برنامه "هفت" موافقم، چرا که این برنامه هدفمند حرکت می کند و می تواند سطح سلیقه مخاطب را بالا ببرد، اما به دلیل زمان پخش، بیننده را خاص کرده است، ظاهر برنامه در سری جدید تغییر چندانی نداشته و به طور کلی از تجربه اول استفاده کرده، گبرلو کار خود را می داند اما احتیاج به زمان دارد و به طور قطع در 5 برنامه آتی بهتر خواهد شد.
ارسال نظر: