اخبار آرشیوی
۳۰ روز - ۳۰ چهره فرهنگی/ عبدالله باکیده در گفتگو با «نسیم»: در سینمای دینی، متاسفانه در مفاهیم به ورطه تکرار افتادهایم/ استقبال مردم از آثار دینی دغدغه سینماگران را برای ورود به این حوزه بیشتر میکند/ پرداخت بیش از حد به ظواهر در آثار دینی مخاطب را دلزده میکند
به گزارش خبرنگار نسیم، عبدالله باکیده متولد 1329 در تهران و فارغالتحصیل کارگردانی سینما و تلویزیون از دانشکده هنرهای دراماتیک است. وی فعالیت سینمایی خود را از سال 1348 در سینمای آزاد همدان با فیلم 8 م.م " نذر" آغاز کرد و پس از آن در سال 1354 با دستیاری کارگردان در فیلم "فریاد زیر آب"سیروس الوند وارد دنیای حرفهای سینما شد. "پوتین"، "صلیب طلایی"، "تو را دوست دارم"، "بچههای هور" و... از جمله آثاری است که در کارنامه هنری وی به چشم میخورد. وی عضو هیات داوری در جشنوارههای "طلای سرخ"، "دفاع مقدس همدان"، "دفاع مقدس و انقلاب اسلامی تهران"، "ستایش" و "بیست و همچنین هشتمین جشنواره فیلمهای ویدئویی فیلم فجر" نیز بوده است. گفتگوی ما با این کارگردان را در زیر می خوانید: نسیم: سینمای دینی در کشور از چه جایگاهی برخورداراست؟ ما در سال های اخیر شاهد نامگذاریهای مختلفی همچون معناگرا، ماوراء و... برای سینمای دینی بودهایم و به نوعی تلاش کردهایم که در این زمینه ژانرسازی کنیم اما متاسفانه پرداختهای ما در مفاهیم به ورطه تکرار افتاده و این در حالی است که در شرع مقدس مضامین بسیاری وجود دارد که به راحتی میتواند دستمایه آثار
سینمایی قرار گیرد. نکته مهم این است که ساخت آثار دینی باید به دغدغهای برای فیلمسازان تبدیل شود، البته سینماگران ایرانی دغدغه اخلاق و مسائل ارزشی را چرا که جامعهای که ما در آن زندگی میکنیم جامعهای دینی است که تمام مردمش هم وامدار چنین خصیصهای هستند اما تنها ساخت این تولیدات مهم نیست، بلکه باید این آثار نیز دیده شود، بنابراین مردم میتوانند با استقبال از آثار دینی دغدغه سینماگران را برای ورود به چنین سینمایی بیشتر کنند. نسیم: آیا مشخصه اصلی یک اثر دینی پرداخت به ظواهر دین است؟ سینما و تلویزیون ما معمولا فیلم دینی را تنها در ساخت آثاری درباره شخصیتهای مذهبی خلاصه میکند، در صورتی که دین راه و روشی برای بهتر زندگی کردن است، پرداختن به ظواهر دین، ضرورت لازم را برای جامعه ندارد، چون مردم دیندار ما همگی پایبند به اصول و ظواهر دینشان هستند، اما این باطن است که باید به درستی برای جامعه تصویر شود. یکی از آسیبهایی که در پرداخت بیش از حد به ظواهر وجود دارد این است که آن نوع از پرداخت سبب دلزدگی تماشاگر میشود. در حقیقت به جای نتیجهگیری مثبت یک عمل خصمانه نسبت به مفهوم مورد نظر انجام میشود، بنابراین میتوان
گفت که یک فیلم دینی لزوما نباید ظاهری دینی هم داشته باشد، برای مثال "جدایی نادر از سیمین" توانسته به بهترین نحو به یک موضوع دینی توجه کند و دروغ را اساس از هم پاشیدگی یک خانواده نشان دهد، نحوه توجه به مفهوم در این فیلم به اندازهای زیبا با درام درآمیخته شده که تماشاگر آن را باور کرده و تحت تأثیر آن قرار میگیرد. نسیم: حمایت از آثاری با محوریت دینی را در سینمای ایران چگونه ارزیابی میکنید؟ خوشبختانه مسئولان سینمایی تا به امروز نشاندادهاند که تا حد توان از آثاری که ویژگی ارزشی بودن را دارد حمایت کردهاند، امااین حمایتها میتواند خیلی بیشتر باشد و اکران را نیز در برگیرد، البته در این میان نقش مطبوعات سینمایی هم در رشد سینمای متعالی بسیار حائز اهمیت است. نسیم: برگزاری جشنوارههایی مختص به آثار دینی تا چه میزان می تواند در تشویق فیلمسازان برای تولید آثار دینی اثرگذار باشد؟ به عقیده من برگزاری جشنوارههای موضوعی با محوریت مضامین دینی در ایجاد انگیزه برای سینماگران نقش مهمی دارد، چراکه هر فیلمسازی علاقه دارد که اثر تولیدیاش در جشنوارههای سینمایی دیده شود.