اخبار آرشیوی
سعدالله زارعی در سرمقاله امروز "کیهان": بخش اعظمی از افزایش روزانه قیمت دلار و سکه در ایران بدون تردید مرهون توطئهای کثیف و سیاسی است که با هدف متقاعد کردن نظام به مذاکره و تسلیم شدن دنبال میشود/ اوباما معتقد است باید در برابر ایران صبر کرد تا تحریمها اثرگذار شود
سعدالله زارعی در روزنامه "کیهان" نوشت: تفاوت نگاه رژیم صهیونیستی و دولت آمریکا در مواجهه با ایران به جمع بندی آنان از تحلیل درباره میزان و نوع تهدید ایران نسبت به خود باز می گردد. رژیم صهیونیستی«اقتدار ایران» را با موجودیت فیزیکی خود مغایر می بیند و سران این رژیم، توانایی امنیتی بالای جمهوری اسلامی را مختل کننده حوزه امنیتی اسرائیل ارزیابی می کنند. اما جمع بندی آمریکایی ها این است که جمهوری اسلامی عامل مختل کننده بقاء آمریکا نیست بلکه عامل مختل کننده «نفوذ» و «هژمونی» آمریکاست از این رو آمریکایی ها معتقدند با کاسته شدن از توانایی های ایران، ظرفیت چالشگرانه ایران رو به کاستی می گذارد. برای ارزیابی چند و چون اختلافات آمریکا و رژیم صهیونیستی، نکات زیر اهمیت دارند: 1- رژیم تل آویو وضعیت محیط امنیتی- و به عبارتی محیط پیرامونی- خود را وخیم و رو به وخامت بیشتر ارزیابی می کند و معتقد است که «ایران» کانون اصلی تغییر دهنده این محیط امنیتی است. از نظر اسرائیل مرزهای این رژیم با مصر از مرز سفید به مرز زرد تبدیل شده و هر لحظه امکان دارد به مرز قرمز تبدیل شود کما اینکه رخدادهای اخیر صحرای سینا، کشته شدن چندین اسرائیلی در
منطقه ایلات (داخل فلسطین) و چندین مصری در شمال صحرای سینا و هشدارهای تند مرسی به ارتش تل آویو از امکان سریع چنین تغییری حکایت می کند. رژیم صهیونیستی وضع امنیتی اردن را حتی از وضع امنیتی مصر وخیمتر ارزیابی می کند چرا که از یک سو هر نوع تحول در اردن را به فلسطینی تر شدن اردن و سیطره حماس و جهاد اسلامی بر این کشورارزیابی می کند. همین الان هم میزان مراودات گروههای جهادی فلسطینی در اردن زیاد است و چندی پیش، سران اردن از امام جمعه بیت المقدس در اندازه یک رئیس جمهور استقبال کردند و از سوی دیگر مرزهای اردن با فلسطین حداقل دو برابر مرز مصر با فلسطین است و این مرزها مشرف به مقدس ترین مکانهای فلسطین -قدس و الخلیل- می باشد. این همه در حالی است که اسرائیلی ها نگرانی شدید خود را از تثبیت موقعیت اسد در سوریه و نصرالله در لبنا ن و نیز فضای آنارشیستی درون سوریه که امکان وقوع هر حادثه امنیتی را در هر لحظه میسر می نماید، نمی توانند کتمان نمایند. رژیم صهیونیستی در همه این فضاهای امنیتی جدید که بدون استثنا به ضرر اسرائیل است، ایران را «نقطه کانونی» به حساب می آورد اما نه به این معنا که تحولات امنیتی مصر، اردن و سوریه به طور کامل
به ایران ربط دارد بلکه از این منظر که آن نیروی با ثبات و با انگیزه ای که می خواهد و می تواند از این فضا برای قراردادن اسرائیل در دیگ جوشان بحران استفاده کند، ایران است و نه هیچ کشور دیگر. از این رو اسرائیل روی ضربه زدن به توان امنیتی نظامی ایران تأکید دارد و البته در شرایطی که خود نمی تواند کاری کند به دیگران برای تضعیف موقعیت امنیتی نظامی ایران متوسل شده است. سال گذشته (14/10/90) روزنامه یدیعوت آحارنوت نوشت: «بعضی ها ارزش روابط با اردن و پیمان صلح موجود -وادی عربه- را درک نمی کنند در حالی که پس از اتحاد عراق و ایران این تنها اردن است که حد فاصل این جریان قدرتمند تا اسرائیل را پر کرده است و اگر رژیم اردن نیز سقوط کند در آن حالت، شرایط برای ما بسیار خطرناک خواهد شد.» اما در این موضوع، تجزیه و تحلیل آمریکایی ها تا حدی با اسرائیلی ها متفاوت است. از منظر واشنگتن که حفظ حضور نظامیان خود در خاورمیانه را دنبال می کنند، شدت بخشیدن به فضای امنیتی، بیش از همه، آمریکایی ها را تهدید می نماید چرا که نیروهای نظامی آمریکا در کشورهایی از آسیای غربی استقرار دارند که به ایران بعنوان قلب جهان اسلام می نگرند و در برابر تهدید و
تهاجم به آن سکوت نمی کنند و این در حالی است که توانایی واکنش خود ایران هم بسیار قوی و جدی است و واکنش ایران می تواند رخنه هایی در شبکه نظامی آمریکا در منطقه ایجاد کند و آنگاه گروه های مبارز مسلمان از این رخنه ها استفاده کرده و سیستم نظامی آمریکا را متلاشی می کنند و آمریکا را وادار به ترک دائمی منطقه می کنند یعنی همان وضعیتی که برای آمریکا و فرانسه در لبنان در سال 1984 افتاد. اشغال نظامی لبنان توسط رژیم صهیونیستی به مرور به جایی رسید که پیش از خروج اسرائیل، نظامیان آمریکایی و فرانسوی ناگزیر به ترک دائمی لبنان شدند و با ناباوری سیطره حزب الله بر لبنان را به نظاره نشستند. از نظر آمریکا تهدید نظامی، همان فرصتی است که ایران به آن نیاز دارد و دولت اسرائیل با بلاهت تمام آن را به ایران هدیه می کند و در نهایت نه کمکی به حل مشکلات اسرائیل و نه کمکی به غرب می نماید. آمریکایی ها معتقدند چالش با ایران را باید به حوزه های غیرامنیتی برد و بخصوص از غلظت تهدید نظامی کاست. آنان معتقدند ایران را باید به سمت «تفاهم» سوق داد یعنی آنقدر فشارهای ترکیب شده روانی و اقتصادی را به دولت و مردم ایران زیاد کنیم تا در نهایت به «تفاهم» روی
آورد. آنگاه بعید نیست این امکان برای ما فراهم شود که بتوانیم امنیت رژیم صهیونیستی و هر آنچه که به پرستیژ «ایران انقلابی» باز می گردد- نظیر فتوای امام درباره سلمان رشدی، مقاومت در برابر تغییرات آمریکایی در سوریه- را از ایران بستانیم و در نهایت ایران را از سر راه برداریم! خبرهای کاملاً موثق که بعضاً به رسانه های غرب هم راه یافته بیانگر آن است که آمریکایی ها در گفت وگو با هم پیمانان اسرائیلی، اروپایی و عرب خود روی این دیدگاه تاکید دارند و از این روی اوباما و سایر دولتمردان آمریکایی تهدید نمایی نظامی ایران -کاری که نتانیاهو می کند- اقدامی احمقانه است و باید کنار گذاشته شود. 2- یک منظر دیگر اختلافات آمریکا و رژیم صهیونیستی به اندازه گیری قیمت اسرائیل باز می گردد. سران رژیم صهیونیستی کماکان اصرار دارند تا اسرائیل را یک «کمک ویژه» به کشورهای منطقه برای توسعه و رفاه معرفی نمایند.در همین منطق اخیر مجمع عمومی سازمان ملل، نتانیاهو بخش زیادی از صحبت های خود را روی این نکته متمرکز کرد که «اسرائیل در خدمت صلح و رفاه جهانی است و تهدید اسرائیل، تهدید محیط کار و رفاه در آفریقاست چرا که رفاه آفریقا به کمک اسرائیل وابسته است.»
به عبارت دیگر تل آویو سعی می کند تا جمعبندی جهانی درباره هزینه بودن اسرائیل را تغییر دهد. این در حالی است که آمریکایی ها به مرور متقاعد شده اند که حمایت از اسرائیل منافع آمریکا را در جهان به خطر می اندازد بر این اساس دولتمردان آمریکایی اگر چه اعلام می کنند که کاملا به امنیت اسرائیل متعهد هستند ولی در عمل راه دیگری می روند و بر گردن اسرائیلی ها می کوبند تا از رفتار رادیکال خودداری نمایند. بر این اساس بعضی هشدار داده اند که تبلیغات اسرائیلی که رامنی را ترجیح می دهد، با پیروزی اوباما که احتمال آن بیشتر است، تل آویو را در شرایط دشواری قرار می دهد چرا که اگر علی رغم فشار لابی صهیونیستی، اوباما رای بیاورد، آمریکا و افکار عمومی آن برای اولین بار در طول 60سال اخیر، از سد این لابی عبور کرده و این اسرائیل را به مرور از ردیف اولویت آمریکا خارج می نماید. اگر دولت اسرائیل نتواند بر بحران کنونی غلبه کند باید در انتظار بحران بزرگ بنشیند و آن بحران موجودیت است. 3- اظهارات اخیر فرمانده کل سپاه در مورد سوریه و پس از آن اظهارات دکتر ولایتی- با توجه به انتساب وی- مبنی بر اینکه «ما در سوریه، غرب را شکست می دهیم» به خوبی از
آمادگی ایران برای مواجهه با صحنه های امنیتی خبر می دهند و این برای غرب پیام آشکار و واضحی را به همراه دارد از این رو یک روز پس از اظهارات سردار جعفری، فرمانده محترم کل سپاه، اخضر ابراهیمی اعلام کرد که ادامه روند فعلی به نفع نیست و امنیت ترکیه و اردن را تهدید می کند. در واقع آنچه از منظر غرب یک تهدید جدی ایرانی به حساب می آید، بمب اتمی نیست بلکه دامنه نفوذ ایران در منطقه و صراحت لهجه ایران در این میدان است این صحنه از نظر اوباما «نسخه نظامی» ندارد و بازی نظامی به نفع ایران و جبهه مقاومت تمام می شود. 4- اختلاف دیگر آمریکا و رژیم صهیونیستی در این است که اسرائیل می گوید وقتی باقی نمانده و ایران اکنون در آستانه دستیابی به بمب اتم قرار دارد و به اورانیوم 90درصد غنی شده دست یافته است به عبارت دیگر اسرائیل می گوید برای مهار ایران وقت نداریم و نمی توانیم به نسخه اقتصادی اوباما- تشدید تحریم ها- دل ببندیم اما اوباما و سایر دولتمردان آمریکایی معتقدند نیاز جدی به زمان دارند و باید این زمان را بدست آورد از این رو دولت آمریکا و دستگاههای اطلاعاتی آن با استناد به افزایش روزانه قیمت دلار و سکه در ایران- که بدون تردید بخش
اعظمی از آن مرهون توطئه ای کثیف و سیاسی است که با هدف متقاعد کردن نظام به مذاکره و تسلیم شدن دنبال می شود- می گویند زمان در حال لبخند زدن به ماست و ما را از توسل به اقدامات نظامی که هزینه بالا و نتایج نامطمئنی دارد، بی نیاز می سازد. از سوی دیگر اسرائیلی ها با اشاره به حرکت های انقلابی در مصر و اردن و... معتقدند زمان به هیچ وجه به نفع جبهه آمریکا پیش نمی رود و در همان حال آمریکایی ها با اشاره به مواضع زیگزاگی و توأم با نوسان بعضی از مقامات کشورهای مزبور، می گویند زمان همان چیزی است که ما شدیداً به آن نیاز داریم و بر این اساس با وعده حل مشکل بهار را به تابستان و تابستان را به پائیز می رسانند و البته دستاوردی هم ندارند.