اخبار آرشیوی

کدخبر: 440989

معان عربی و آفریقایی وزارت امورخارجه در گفتگو با "پایگاه برهان": مردم سوریه به دنبال تغییر نظام سیاسی نبوده و نیستند، هرچند که ممکن است بخشی به اسم معارضه، این خواسته را دنبال کنند/ مردم سوریه از نقشی که این کشور در محور مقاومت داشت، احساس افتخار می‌کنند

برهان نوشت: با وقوع بیداری اسلامی در کشورهای جنوب غرب آسیا و شمال افریقا و همچنین تغییر توزیع قدرت و ارتقای جایگاه جمهوری اسلامی در معادلات منطقه‌ای، تبیین چگونگی مواجهه‌ی ایران با تحولات امری ضروری خواه بود. از سوی دیگر، نگاهی به تحولات منطقه نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ دیپلماسی فعال و چندوجهی، تلاشی مضاعف در تأثیرگذاری بر این تحولات دارد. در همین راستا، پایگاه تحلیلی - تبیینی برهان در مصاحبه‌ای با "حسین امیر عبداللهیان، معاون عربی و آفریقایی وزارت امور خارجه"‌ به بررسی و تحلیل نگاه ایران به تحولات منطقه پرداخته که در آستانه‌ی برگزاری نشست «گفت‌و‌گوی ملی» در ایران، مشروح آن در ادامه می‌آید: کشورهای عربی و آفریقایی، در اولویت‌های سیاست خارجی جمهوری اسلامی، از چه جایگاهی برخوردارند؟ با توجه به وظیفه‌ی ذاتی دستگاه دیپلماسی کشورها در دفاع از منافع و امنیت ملی کشور، تقسیم‌بندی و چینش اولویت و جایگاه کشورهای دیگر در ارتباط با کشور مورد نظر در سیاست خارجی، بر همین اساس تنظیم می‌شود. در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، کشورهای عربی، اعم از همسایگانی مانند عراق و کشورهای حوزه‌ی خلیج فارس تا یمن و همچنین کشورهای غرب آسیا و شمال آفریقا، به دلیل نوع تأثیرگذاری‌شان در امنیت ملی ما، از اولویت برتر برخوردارند. حتی در وزارت امور خارجه‌ی قبل از انقلاب اسلامی هم اداره‌ی اول سیاسی شامل کشورهای پیرامونی و کشورهای حوزه‌ی خلیج فارس و عراق می‌شد. این تصمیم نه صرفاً به دلیل نزدیکی جغرافیایی، بلکه به خاطر تأثیرگذاری هر کدام از این کشورها بر امنیت ملی ایران اتخاذ شده است. با نگاهی به تئوری مکیندر، می‌فهمیم که امروز واقعاً خاورمیانه، به دلیل موقعیت ژئواستراتژیک (جغرافیای راهبردی)، ژئوپولیتیک (جغرافیای سیاسی) و ژئواکونومیک (جغرافیای اقتصادی)، همان heart land (قلب زمین) است. معمولاً وقتی از اهمیت خاورمیانه و خلیج فارس صحبت می‌شود، بلافاصله اولین نکته‌ای که به ذهن خطور می‌کند مسئله‌ی بسیار مهم و حیاتی نفت و به طور کلی، انرژی است؛ در حالی که در حوزه‌ی خلیج فارس و منطقه‌ی جنوب غرب آسیا و شمال آفریقا، مباحث دیگری از جمله‌ موقعیت جغرافیایی ویژه و مشترکات فراوان جامعه‌شناختی و فرهنگی این کشورها با ایران هم وجود دارد. اگر به این دلایل، مسئله‌ی بیداری اسلامی و انقلاب‌های منطقه را هم اضافه کنیم، لزوم وجود اولویت برای توجه به این حوزه در بلوک‌بندی دستگاه‌های دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران به خوبی درک می‌شود. توجهی که در ساختار دیپلماتیک جمهوری اسلامی وجود دارد مبتنی بر چه راهبردی است؟ ایران چگونه با تحولات منطقه مواجه می‌شود؟ راهبرد جمهوری اسلامی در این رابطه بر 3 نکته تأکید دارد: الف) همکاری دسته‌جمعی در تمام زمینه‌ها، اعم از همکاری‌های زیست‌محیطی تا همکاری‌های امنیتی در عالی‌ترین سطح، مبتنی بر اینکه امنیت منطقه باید بدون حضور نیروهای خارجی تأمین شود. ب) همکاری متقابل با کشورها، به دلیل ظرفیت‌هایی که در زمینه‌ی انرژی، بازرگانی، تجاری و اقتصادی وجود دارد. ج) حمایت از توسعه‌ی حوزه‌ی مقاومت در برابر حضور غده‌ی سرطانی رژیم صهیونیستی در منطقه و تأثیراتی که این رژیم نامشروع در جغرافیای سیاسی منطقه‌ی پیرامونی گذاشته است؛ حضوری که تبعاتی هم برای ملل مسلمان منطقه و جهان عرب دارد. برای همین، بخشی از راهبرد جمهوری اسلامی مبتنی بر حمایت از مقاومت در فلسطین و لبنان است؛ امری که به برکت بیداری اسلامی هر روز نسبت به گذشته توسعه و عمق بیشتری پیدا کرده و خواهد کرد. در این مسئله، جمهوری اسلامی قائل به احقاق حقوق مردم فلسطین بر مبنای اصول دموکراتیک است. طرح ایران در رابطه با فلسطین، همان رفراندوم بین یهودیان، مسیحیان و مسلمانان فلسطینی، اعم از ساکنان کنونی در این کشور و آوارگان در نقاط مختلف جهان، است. ما معتقدیم که فلسطینی‌ها باید بتوانند برای آینده‌ی خود، تصمیم بگیرند. با توجه به همین توضیحات، می‌خواهیم نگاهی به روابط جمهوری اسلامی با برخی کشورهای منطقه داشته باشیم. در ارتباط با یکی از متحدین استراتژیک ایران، یعنی سوریه، بحث‌های زیادی مطرح شده است که قصد ما پرداختن به جزئیات تحولات این کشور نیست، ولی برخی منتقدین نسبت به نوع برخورد ما با دو مسئله‌ی سوریه و بحرین انتقاداتی را مطرح می‌کنند. آن‌ها می‌گویند چرا جمهوری اسلامی در بحرین، در کنار مردم و مقابل آل‌خلیفه ایستاده است و صحبت از حقوق مردم می‌کند، در حالی که در ماجرای سوریه برعکس عمل می‌کند. به عبارت کوتاه‌تر، منتقدین، جمهوری اسلامی را به اتخاذ سیاستی دوگانه متهم می‌کنند. نظر شما چیست؟ در این ارتباط باید به چند نکته توجه کنیم: الف) وقتی از سوریه صحبت می‌کنیم، این کشور را در محور مقاومت می‌دانیم و عملکرد نظام سیاسی و مردم سوریه را در جنگ 33 روزه‌ی رژیم صهیونیستی در لبنان و جنگ 22 روزه‌ی غزه مورد بحث قرار می‌دهیم. در حالی که متأسفانه بعضی از طرف‌های منطقه‌ای ما در مقابل جنایات رژیم صهیونیستی سکوت کرده و می‌کنند، ملت و دولت سوریه در دهه‌های گذشته مسیر مقاومت را پیش گرفتند. ب) ما نسبت به مسئله‌ی سوریه و بحرین قومی نگاه نمی‌کنیم. جمهوری اسلامی در خصوص این دو کشور راهبردی مشترک دارد. ما در ارتباط با سوریه و بحرین معتقدیم که مداخله‌ی نظامی محکوم است. همان قدر که منتقد مداخله‌ی نظامی ناتو در سوریه هستیم، ورود نظامی عربستان سعودی به بحرین را خطای راهبردی این کشور می‌دانیم. معتقدیم که در هر دو کشور باید اصلاحاتی مؤثر انجام گیرد و اگر هم در گذشته در هر یک از این کشورها روند اصلاحات شروع شده است، باید تکمیل شود. ج) در هر دو کشور معتقد هستیم که راهکار حل مشکلات، امنیتی و نظامی نیست، بلکه سیاسی است؛ نکته‌ای که معترضین در بحرین به آن واقف‌اند. ما در این کشور شاهدیم که علی‌رغم سرکوب‌، کشتار،‌ بیکار کردن بسیاری از مردم و دستگیری و سرکوب آن‌ها، ولی مردم به روش مسالمت‌آمیز مطالبات‌شان را دنبال می‌کنند. بالعکس در سوریه، در عین حال که تعدادی از مردم برای پیگیری مطالبات فعال بودند و‌ حکومت هم سعی داشت با انجام برخی اصلاحات، این مطالبات را پاسخ دهد، به سرعت با تشویق طرف‌های خارجی، با محوریت آمریکا و رژیم صهیونیستی و متأسفانه برخی کشورهای منطقه، این کشور وارد فاز نظامی شد. در واقع، ظلم بزرگ آن‌ها به مردم سوریه این بود که فرصت به وجود آمده برای اصلاحات را از بین بردند و البته امنیت حاکم بر این کشور را مختل کردند. در بحرین هم ما معتقدیم که اگر دوستان سعودی ما ورود نظامی نکرده بودند و به پادشاه بحرین فرصت می‌دادند که اصلاحاتش را کامل کند، نتیجه‌ی بهتری گرفته می‌شد. ما برای هر دو کشور راهکار گفت‌وگوی ملی بین آحاد مردم، معارضین و نمایندگان حکومت را پیشنهاد می‌کنیم و معتقدیم که در هر دو کشور، راهکار نهایی، راهکار دموکراتیک و مبتنی بر انتخابات آزاد با در نظر گرفتن حقوق مردم است. اتفاقاً‌ مردم مظلوم بحرین کمترین مطالبات را دارند. آن‌ها چیزی بیشتر از «هر بحرینی یک رأی» نمی‌خواهند که آن هم به آن‌ها داده نشده است و سرکوب می‌شوند. در سوریه هم مردم حقیقتاً به دنبال تغییر نظام سیاسی نبوده و نیستند، هرچند که ممکن است بخشی به اسم معارضه، این خواسته را دنبال کنند. بر خلاف دیگر کشورهایی که در آن‌ها مردم به واسطه‌ی احساس حقارت از رفتار و تعامل حاکمانشان با نظام سلطه، دست به انقلاب زدند، مردم سوریه از نقشی که این کشور در محور مقاومت داشت و هویت ویژه‌ای که به مردم سوریه داده بود، احساس افتخار و غرور ملی می‌کنند. این همان چیزی بود که باعث شد طرف‌های خارجی به سرعت وارد موضوع سوریه شوند و صحنه‌ی سیاسی و اجتماعی این کشور را به طرف جنگ داخلی سوق دهند. البته این بدان معنا نیست که من بگویم سوریه نیازمند اصلاحات نیست؛ این کشور هم مثل سایر کشورهای عربی به اصلاحات احتیاج دارد، ولی یک سؤال مهم این است که چرا در سوریه به سرعت طرف‌های خارجی با محوریت آمریکا و رژیم صهیونیستی و همراهی بعضی از کشورهای منطقه مسیر مطالبات مسالمت‌آمیز مردم را به خاک و خون کشیدند و آن را به یک جنگ و نزاع داخلی تبدیل کردند؟ به خاطر اینکه اولاً می‌خواستند از سوریه در محور مقاومت انتقام بگیرند و ثانیاً اطمینان داشتند آن چیزی که در مصر و تونس و لیبی به دلیل شکاف ملت و دولت و نوع رابطه‌ی حاکمان با دولت‌های غربی اتفاق افتاده بود در سوریه اتفاق نمی‌افتد. برای اینکه مطمئن شوند که می‌توانند در سوریه یک نظام سیاسی حامی مقاومت را از صحنه حذف کنند، شتاب‌زده وارد جنگ و درگیری نظامی شدند تا بتوانند درصد احتمال باخت خود را به این وسیله کاهش دهند. چرا در لیبی، ناتو به سرعت وارد شد؟ چرا در سوریه به سرعت مکانیسم‌های امنیتی، نظامی (حمایت علنی برخی از کشورهای منطقه از گروه‌های معارض و مسلح کردن گروه‌های افراطی تروریستی)، سیاسی (حمایت علنی خانم کلینتون از تحویل ندادن سلاح توسط مردم) و... فعال شدند؟ به نظر می‌رسد طراحان اصلی این سناریو به دنبال ایجاد یأس در بین مردم انقلابی منطقه، پس از وقوع تحولات موسوم به بیداری اسلامی، به عنوان یک معجزه‌ی تاریخی، هستند؛ پدیده‌ای که به سرعت گستره‌ی عظیمی را فراگرفت. آن‌ها همچنین با کشتار مردم به دست گروه‌های افراطیِ تروریستی، قصد بالا بردن هزینه‌ی حضور مردم در خیابان‌ها را دارند و در صدد القای این نکته به مردم هستند که در صورت ادامه‌ی حمایت از دولت و مقاومت در برابر کشورهای غربی و هم‌پیمانان‌شان، سرنوشت آن‌ها مشابه چیزی خواهد بود که در لیبی به دست ناتو اتفاق افتاد. از سوی دیگر، آن‌ها در سوریه مشخصاً به دنبال انتقام گرفتن از محور مقاومت هستند که البته امروز با اطمینان می‌‌توان گفت سوریه از مرحله‌ی بحران امنیتی عبور کرده است و مردم سوریه با فهم، درایت و بصیرت لازم، این دوران سخت را طی کرده‌اند. با کمال خرسندی، باید بگویم آن کسانی که فکر می‌کردند در کمتر از یک ماه نظام سیاسی سوریه فرومی‌ریزد و برای این خواسته خسارت‌های فراوانی به مردم سوریه وارد نمودند و بی‌انصافی‌هایی در حق مردم سوریه کردند، امروز و پس از 20 ماه، شاهد حرکت مردم و حکومت سوریه در مسیر صحیح، یعنی اصلاحات و مبارزه‌ با تروریست، هستند. همان طور که شما فرمودید و با توجه به مقاومتی که دولت و ملت سوریه داشتند،‌ به نظر می‌رسد که این مقاومت تأثیری هم در نوع راهبرد برخی دولت‌های منطقه داشته است. تا آنجا که برخی کشورها، مانند قطر و عربستان، اعلام کرده‌اند که حمایت مالی‌شان را از گروه‌های معارض کم می‌کنند یا برخی از دولت‌ها صحبت از راه‌حل‌های سیاسی مانند دولت انتقالی می‌کنند. سؤال اینجاست که با توجه به طرح جمهوری اسلامی، نوع نگاه ایران به طرح دولت انتقالی و این راه‌حل سیاسی چگونه است؟ مشخصاً جزئیات این طرح چه بوده و شامل چه مواردی است؟ نقطه‌ی آغازین طرحی که جمهوری اسلامی در سازمان ملل به برخی از طرف‌ها، از جمله‌ آقای اخضر ابراهیمی، ارائه داد مبتنی بر توقف خشونت‌هاست. توقف خشونت جز از طریق آتش‌بس حاصل نخواهد شد. آتش‌بس هم فقط از طریق کنترل مرزها پایدار خواهد ماند. مرزها هم کنترل نخواهد شد، مگر اینکه برخی دولت‌های خارجی حمایت از گروه‌های مسلح را متوقف کنند. آتش‌بس در سوریه باید از سوی هر دو طرف مورد پذیرش واقع شود. در رابطه با نقش حکومت در این آتش‌بس، جمهوری اسلامی اعلام کرده است که آمادگی دارد تا از ارتباطش با حکومت و مردم سوریه استفاده نماید و به برقراری این آتش‌بس از جانب حکومت کمک کند. گام دوم مبتنی بر تشکیل یک دولت انتقالی است؛ دولتی که تمام آحاد مردم، معارضه و حکومت را نمایندگی کند. فراموش نکنیم که بافت جمعیتی سوریه و وضعیت جامعه‌‌شناختی این کشور چیزی شبیه به وضعیت عراق است و ترکیب جمعیتی و قومی خاص خودش را دارد. حکومت نمی‌تواند در سوریه با چند نفرِ محدود با عنوان معارضه صحبت کند. در این کشور، عشایر و اقوام مختلف اعم از سنی، شیعه، مسیحی، کرد، علوی، دروزی و... وجود دارند و برای همین، وقتی از تشکیل دولت انتقالی صحبت می‌کنیم، باید بدانیم که مذاکره برای تشکیل آن، از 3 ضلع آحاد مردم، معارضه‌ی داخلی و حکومت تشکیل شده است. پس لازمه‌ی رسیدن به تشکیل دولت انتقالی، «گفت‌وگوی ملی» است. گفت‌وگوی ملی وقتی موفق خواهد بود که علاوه بر حکومت و معارضه، نمایندگان آحاد مردم نیز در آن حضور داشته باشند. برای مثال، ممکن است رئیس یک عشیره در سوریه که مثلاً جمعیتی 5 میلیون نفری دارد، بتواند موضوعی را مطرح نماید و حمایت آن‌ها را جلب کند، در حالی که هم‌اکنون در بالاترین سطح، بین30 تا 40 هزار نفر به اسم گروه‌های مسلح و معارضه با دولت می‌جنگند. همان طور که می‌دانید، جمعیت سوریه حدود 24 میلیون نفر است. چه کسی می‌گوید که این 30 یا 40 هزار نفر، که برخی از آن‌ها عناصری از برخی کشورهای خارجی هستند و جناب اخضر ابراهیمی هم این نکته را تأیید کرده‌اند، نماینده‌ی 24 میلیون نفر جمعیت سوریه هستند؟ ایده‌ی اولیه‌ی طرح جمهوری اسلامی از نشست مشورتی که در ماه رمضان امسال با حضور حدود 30 کشور و نماینده‌ی دبیرکل سازمان ملل در تهران برگزار شد، به دست آمد؛ نشستی که در آن دیدگاهی اجماعی در سطح کشورهای فعال در صحنه‌ی تحولات سوریه به دست آمد. در یک جمع‌بندی باید اشاره کنم که طرح جمهوری اسلامی ایران برای حل مسئله‌ی سوریه، از محورهای زیر تشکیل شده است: الف) توقف خشونت، مبتنی بر آتش‌بس. ب) گفت‌وگوی ملی فراگیر بین حکومت و معارضین واقعی و نمایندگان آحاد مردم. ج) تشکیل دولت انتقالی مبتنی بر گفت‌وگوهای ملی که بتواند زمینه‌ی برگزاری انتخابات پارلمانی را فراهم کند. د) تشکیل دولت بر اساس رأی مردم و برخاسته از مجلسِ تشکیل‌شده که از جمله‌ی وظایفش برگزاری انتخابات ریاست‌ جمهوری در موعد مقرر، یعنی 2014 یا هر تاریخ مورد توافق، است. این‌ها روح کلی حاکم بر طرح جمهوری اسلامی ایران است. از آنجایی که تلاش شد تا طرحی جامع و دربردارنده‌ی طرح‌های ارائه‌‌شده از سوی کوفی ‌عنان، اتحادیه‌ی عرب، آقای مرسی (رئیس جمهور مصر) و مباحث نشست ژنو و همچنین مبتنی بر واقعیت‌های میدانی ارائه شود، بسیاری از طرف‌ها، اصول و ایده‌های آن را قبول دارند. در همین رابطه، برخی از کارشناسان محاصره‌ی نظامی بعضی از طرف‌های منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای، در مرزهای سوریه با ترکیه، اردن، عراق، لبنان و رژیم صهیونیستی را در راستای پذیرفتن موضوع دولت انتقالی و راه‌حل سیاسی از سوی این کشور می‌دانند.‌ آیا شما هم این طور فکر می‌کنید؟ به نظر من، آن محاصره‌ی اقتصادی یا نظامی یا حتی تحرکات نظامی که پیرامون مرزهای سوریه می‌بینیم، هر کدام با دیدگاه خاصی صورت گرفته است. بعضی از کشورها آسیب‌پذیری بالایی نسبت به تحولات سوریه دارند. به همین دلیل، اقدامات پیشگیرانه‌ای را به عمل آوردند که بحران به کشورشان منتقل نشود. همان طور که می‌دانید، طی هفته‌های گذشته، متأسفانه بخشی از بحران از سوریه به ترکیه و لبنان منتقل شده است. طبیعی است که این تبعات می‌تواند در اردن و عراق هم به شکل دیگری جریان داشته باشد. بنابراین برخی از این تحرکات و آرایش نظامی، در راستای جلوگیری از سرایت بحران به این کشورها و برخی دیگر هم برای نوعی روحیه‌بخشی به گروه‌های مسلح یا همراهی با آنان است. به نظر شما، اتفاقی که چند روز پیش در لبنان افتاد و منجر به ترور وسام الحسن، رئیس اداره‌ی اطلاعات امنیت داخلی این کشور، شد به تحولات سوریه ارتباط دارد یا اینکه به موضوع نفوذ پهباد حزب‌الله به سرزمین‌های اشغالی و تلاش برای تضعیف حزب‌الله برمی‌گردد؟ این اتفاق را می‌توان از چند جهت مورد توجه قرار داد: الف) با توجه به مسائل داخلی لبنان: لبنان در آستانه‌ی برگزاری انتخابات است و برخی از طرف‌ها برای اینکه وضعیت خود را در انتخابات بعدی ارتقا ببخشند، به دنبال چنین سوژه‌هایی هستند و تلاش می‌کنند تا با چنین اقداماتی، از وضعیت موجود بهره‌برداری کنند. ب) از نگاه رژیم صهیونیستی: حتماً اقدام مقتدرانه‌ی حزب‌الله در ارسال هواپیمای بدون سرنشین بر فراز رژیم صهیونیستی، وضعیت خیلی بدی را برای این رژیم ایجاد کرده است و قطعاً مقامات تلاویو، برای اینکه با انجام یک اقدام تروریستی نگاه‌ها را از ضعف مشهود دفاعی خود متوجه موضوع دیگری کنند، انگیزه‌ی لازم را دارند. ج) همچنین با توجه به شعارهایی که بعد از این انفجار در داخل لبنان مطرح شد و بلافاصله برخی از طرف‌ها سوریه را مسبب این قضیه دانستند، این اقدام می‌تواند سرایت ناامنی از سوریه به لبنان تلقی شود. در همین حال، از آنجا که برخی طرف‌ها در موضوع سوریه از طریق نظامی و امنیتی به نتیجه نرسیده‌اند، در تلاش‌اند تا با سرایت ناامنی به لبنان، فشار بیشتری را متوجه سوریه کنند. به طور کلی، به نظر می‌رسد این ترور اقدام ساده‌ای نبوده، بلکه به شکل پیچیده و با هدف تضعیف حزب‌الله، محور مقاومت و وحدت ملی لبنان صورت گرفته است. پس از انقلاب مردمی در مصر و روی کار آمدن دولت آقای مرسی و با توجه به وعده‌ی آقای رئیس‌جمهور در رابطه با تأسیس سفارت جمهوری اسلامی در قاهره و استقبال دولت مصر از این مسئله، چرا هنوز سطح روابط دو کشور به این شکل ارتقا نیافته است؟ اولاً دفتر حفاظت منافع قاهره در تهران و دفتر حفاظت منافع تهران در قاهره حقیقتاً با ظرفیت یک سفارتخانه در حال فعالیت هستند و نمی‌توان اسم دفتر حفاظت منافع را روی آن‌ها گذاشت. ثانیاً رئیس دفتر حفاظت منافع مصر در تهران و رئیس دفتر حفاظت منافع تهران در مصر، هر دو دارای درجه‌ی سفیری هستند. ثالثاً رفت‌وآمدهای دو کشور در بهترین سطح خود، به ویژه طی ماه‌های اخیر، جریان دارد. حضور آقای مرسی در تهران برای اجلاس سران کشورهای عضو عدم تعهد، پیامدهای خاص خودش را داشت. اگر آقای مرسی نگاه مثبتی به روابط با تهران نداشتند، می‌توانستند حداکثر وزیر خارجه‌ی خودشان را مأمور شرکت در اجلاس کنند و ریاست اجلاس را تحویل تهران بدهند. جمهوری اسلامی ایران هم همواره تلاش کرده است تا نسبت به فضای جدید در مصر مواضع مثبت و اقدامات سازنده‌ای داشته باشد. اما برای اینکه بدانید چرا تا این لحظه به لحاظ پروتکلی رسماً این ارتقای سطح روابط اتفاق نیفتاده است، باید شرایط مصر جدید را واقع‌بینانه در نظر بگیرید. در مصر انتخابات برگزار شده است و آقای مرسی به ریاست ‌جمهور رسیده‌اند، در حالی که قبل از روی کار آمدن ایشان، مجلس قانونی این کشور با رأی دادگاه منحل شده بود. این نشان می‌دهد التهاباتی در درون جامعه‌ی مصر وجود دارد. به معنای دیگر، مصر در حال گذار از یک دوره‌ی انتقالی است. ما با درک شرایط مصر، فکر می‌کنیم که هر چه این کشور به ثبات داخلی نزدیک‌تر شود، در حوزه‌ی سیاست خارجی هم گام‌های محکم‌تری را برمی‌دارد. اگر بخواهید مقایسه‌ای بین وضعیت گذشته و فعلی این کشور داشته باشید، شاخص‌های متعددی وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی ارتقای روابط دو کشور به معنای واقعی است. با توجه به تحولات موسوم به بیداری اسلامی، آینده‌ی توزیع قدرت در منطقه را چطور می‌بینید؟ در نتیجه‌ی تحولات مبتنی بر بیداری اسلامی، حداقل دو خروجی ملموس در سطح منطقه‌ای به وجود آمده است: الف) ارتقای وضعیت محور مقاومت: اگر تا قبل از این لبنان،‌ فلسطین، سوریه و ایران در محور مقاومت بودند، امروز عراق، تونس، مصر و... در سطوح مختلف، نگاهی حمایتی به مقاومت است. ب) به حاشیه‌ رانده شدن رژیم صهیونیستی به معنای واقعی در سطح منطقه: اتفاقی که در منطقه افتاده این است که با رأی مردم، بازیگران جدیدی با رویکرد اسلام‌گرایی روی کار آمده‌اند. ما آینده‌ی منطقه را آینده‌ای دموکراتیک‌تر و صلح‌آمیزتر می‌دانیم. در عین حال، ترتیبات سیاسی‌ـ‌امنیتی جدیدی در منطقه در حال شکل‌گیری است که متفاوت از ترتیبات سیاسی‌ـ‌امنیتی موجود (مبتنی بر خواست‌های نظام سلطه) است.
ارسال نظر: