اخبار آرشیوی

کدخبر: 442011

شعر عاشورایی// ‏از آن چه قاسم تو به بازوش بسته است ... ‏افتاده‌ای به یاد مدینه، قدیم‌ها... - جواد محمدزمانی

با آن که در ره است خطرها و بیم‌ها سخت است بگذرم ز عسل ها، شمیم‌ها ‏اصلأ درست نیست بمانم در این قفس ‏در فصل سرخ پر زدن یاکریم‌ها سخت است کار با پدر از دست داده‌ها ‏ای وای از شکستن قلب یتیم‌ها یا اذن رفتنم بده یا جان من بگیر ‏تلخ است حرف «نه» ز دهان کریم‌ها ‏از آن چه قاسم تو به بازوش بسته است ‏افتاده ای به یاد مدینه، قدیم‌ها ‏من را ببخش نام تو را داد می‌زنم ‏قصدم نبود بشکند این جا حریم‌ها اما تنم به زیر سم اسب نخ نماست ‏مانند فرش های قدیمی، گلیم‌ها سوغات کربلا برای مدینه است ‏عطری که برده اند از تن این نسیم‌ها حالا به نوجوان تو چون روز روشن است ‏معنای سایه های «بلا»ها، «عظیم»ها حجت الاسلام و المسلمین جواد محمد زمانی
ارسال نظر: