اخبار آرشیوی
شعر عاشورایی// از آن چه قاسم تو به بازوش بسته است ... افتادهای به یاد مدینه، قدیمها... - جواد محمدزمانی
با آن که در ره است خطرها و بیمها سخت است بگذرم ز عسل ها، شمیمها اصلأ درست نیست بمانم در این قفس در فصل سرخ پر زدن یاکریمها سخت است کار با پدر از دست دادهها ای وای از شکستن قلب یتیمها یا اذن رفتنم بده یا جان من بگیر تلخ است حرف «نه» ز دهان کریمها از آن چه قاسم تو به بازوش بسته است افتاده ای به یاد مدینه، قدیمها من را ببخش نام تو را داد میزنم قصدم نبود بشکند این جا حریمها اما تنم به زیر سم اسب نخ نماست مانند فرش های قدیمی، گلیمها سوغات کربلا برای مدینه است عطری که برده اند از تن این نسیمها حالا به نوجوان تو چون روز روشن است معنای سایه های «بلا»ها، «عظیم»ها حجت الاسلام و المسلمین جواد محمد زمانی