اخبار آرشیوی

این کتاب یکی از آثار و تالیفات آیت اله عبداله جوادی آملی است. در این کتاب اصول و بنیانهایی از این دو فضیلت انسانی (حماسه و عرفان) شناسایی شده تا با تبیین جایگاه هر یک، زنگارهای باطلی که موجب دور نگهداشتن یکی از دیگری است زدوده شده و اتحاد و ائتلاف این دو و اینکه هر یک مکمل دیگری است با بیان سیره عملی و علمی شاخصه های معصوم عالم اسلام یعنی امامان بزرگوار (ع)، ترسیم شده است. این مجموعه هماهنگ بیانات مولف حکیم است که در محرم سال 1411 (هـ.ق) در سطح عموم با ملاحظه شرایط زمانی و مکانی خاص خود ایراد شده است. این کتاب شامل مقدمه ای مفصل و 3 بخش 7 فصل به شرح زیر می باشد: مقدمه شامل مباحث زیر است: جنگ و صلح در نظام آفرینش، توحید، حق فطرت، دین، روح معنوی جامعه، شرافت شهادت، هماهنگی حماسه و عرفان و... بخشی از کتاب: داهیة عظمی می گذرد، هر اَبَرقدرتی که آمد با هدف کربلا جنگید. هیچ قدرت جابری نیامد مگر اینکه گاهی با نام حسین(ع)، گاهی با قبر او، گاهی با زایر او، گاهی با وقف برای او و خلاصه همگی با مرام و آیین او جنگیدند و برای اضمحلال و نابودی هدف نهضت کربلا و شهدای گرانقدر آن، قیام و اقدام کردند؛ ولی هیچ کدامشان به مقصد شوم خود نرسیدند و نه تنها نتواستند این مشعل فروزان هدایتگر نسل بشری را خاموش کنند بلکه خودشان نابود شدند. از آن طرف در طول تاریخ افراد فراوانی جنگیدند، کشتند و کشته شدند ولی نام آنها در لابلای تاریخ دفن شد. یک مورخ بحّاث باید در صفحات تاریخ با جدیّت و پشتکار کنجکاوی کند تا بتواند از لابلای کتب تاریخی قصه ای تاریخی را استنباط کند. اما حماسة کربلا همواره سرآمد تاریخ است و بر تارک آن می درخشد. این بدان جهت است که آفرینندگان این حماسة پرشکوه افراد عادی نبودند بلکه کسانی بودند که عرفان ناب را با حماسه و نبرد دلیرانة خود آمیخته بودند ناشر: مرکز نشر اسراء