اخبار آرشیوی
شعر عاشورایی// پدر از دور میبیند که در گرد و غبار دشت... پسر گم میشود... گم میشود... اما تحمل کرد... - بهروز سپیدنامه
به اسبش هی زد و زلفش میان بادها گُل کرد سکوت دشت را سرشار از عطر قرنفُل کرد نگاهش آهوان خسته را مدهوش خود کرده است لبانش سنگهای تشنه را غرق تغزُل کرد و بسم الله رویش "صبحگاهان بنی هاشم" بیابانهای دنیا را پر از تحریر بلبل کرد پدر از دور می بیند که در گرد و غبار دشت پسر گم می شود ... گم می شود... اما تحمل کرد زره گُر می زند بر ارغوانش حلقه در حلقه بسوی خیمه ها برگشت و بندش را کمی شُل کرد پدر از دور می بیند که سر بر می زند خورشید تمام اشتیاقش را برای دیدنش پل کرد به قدر یک خدا حافظ، سلامی کرد و جاری شد و بر پیغمبر خورشید و بارانها توسل کرد حسین آهسته می گرید بهار خونچکانی را که مثل غنچه ها آهسته در دامان او گل کرد بهروز سپیدنامه