اخبار آرشیوی
نشست خبری «نسیم» با موضوع حماسه ۹ دی/ ۳- مهدی عباسیمهر: در ایام فتنه تشکلهای دانشجویی با وجود اختلاف نظرهایی که با یکدیگر داشتند، به این اجماع رسیدند که باید همگی از کیان نظام دفاع کنند/ نهادهای تصمیمگیری کشور دانشگاه را به رسمیت نمیشناسند
محورهای اظهارات مهدی عباسیمهر، دبیر سابق دفتر تحکیم وحدت در میزگرد «نسیم» با موضوع حماسه نهمدی و با حضور فعالین دانشجویی سال 88 بدین شرح است: - دانشگاه امروز در جامعه به شدت نقش آفرین و الگوساز است و این نیست که اگر این نهاد را از جامعه بیرون بکشیم اتفاقی در جامعه نمیافتد بلکه در نبود دانشگاه در جامعه بزرگترین محرک ها به جامعه وارد شده است. - دانشگاه فضای تضارب آرا و فضای افزایش نیروهای کمی و کیفی است و دانشگاه با این فضا امروز فاصله دارد. - مشکلی دانشجویان ما به آن دچار شده اند" خود سانسوری" است چراکه از لحاظ فکری اشباع شده است. - مردم با محرک هایی به اسم عاشورا وارد صحنه 9 دی شدند وقتی دیدند که تمام سنگرهای نظام در این 8 ماهه شکسته شده است به خود آمدند که اگر تعلل کنند عاشورا و امام حسین نیز شکسته خواهد شد. - ما در کشور یک صندوق ذخیره ارزشی و اندیشه ای داریم که هیچ یک از کشورها چنین اندوخته ای را ندارند و ما خیلی به این اندوخته هایمان به اندازه درست نپرداخته ایم. - ما در ایام و شرایط فتنه سال 88 که بسیاری از خواص کشور بریده و ترسیده بودند، کسی از جریان دانشجویی انتظار نداشت که بیاید و حرف آخر را بزند
ولی با این وجود باید به عملکرد جنببش دانشجویی نمره بسیار خوبی بدهیم. - از نقاط مثبت جنبش دانشجویی در سال 88 این بود که صاحب تحلیل بود و تمای فعالیت های خود را با تحلیل انجام میداد چرا که اگر رفتارها و موضعگیری های این جریان ر در آن برهه بررسی کنید میبینید که از بسیاری از جریان های سیاسی عقبهدار کشور عمیقتر موضع میگرفت. - در ایام فتنه تشکل های دانشجویی با وجود اختلاف نظرهایی که با یکدیگر داشتند ولی به این اجماع رسیده بودند که باید همگی از کیان نظام دفاع کنند. - اگر بخواهیم بحث رکود را در فضای جنبش دانشجویی در نظر بگیریم باید تمام عوامل آن را در نظر بگیریم و میتوانیم بیش از 20 دلیل بیاوریم که از عامل های رکود در دانشگاه محسوب می شود که یکی از شاخص های اصلی آن احساس خطر نکردن دانشجو از وضعیت موجود است. - از 76 تا 88 عوامل بسیاری چون دولت ها، تعدد دانشگاه، نبود کانونهایی که به تولید فکر و تصمیم گیری بپردازد و نبود اولویت بندی برای دانشجو باعث این شده است که دانشجویان ما را در سال 88 به یک شرایط رسانده است که احساس خطر را کرده ولی نمیداند که باید چه کاری را انجام دهد. - امروز دانشجویان و جریان دانشجویی را نه
تنها نباید متهم کنیم به کم کاری بلکه دانشجو باید بیاید و در جامعه و از دانشگاه مطالبهگری کرده و خود را به گونه ای مدیریت کند که شرایط فکری و معرفتی اش از زمان ورود به دانشگاه تا خروج از آن تغییراتی عمیق و مثبتی پیدا کرده باشد. - ما به دانشگاه نباید تک بعدی نگاه کنیم و همه انتظارات را از دانشگاه داشته باشیم و همواره آن را متهم کنیم بلکه باید تمامی عوامل را در کنار هم قرار دهیم و آسیب های این نهاد را بررسی کنیم. - اگر ما بخواهیم وضعیت دانشگاه در سال 88 را با سال 78 مقایسه کنیم باید یک دانشگاه به شدت متشنجتر میداشتیم. - متاسفانه نهادهای تصمیمگیری کشور دانشگاه و فضای عمومی جریان دانشجویی را به رسمیت نمیشناسند - ما نباید جریان دانشجویی را متناظر با یک جریان سیاسی در نظر بگیریم بلکه باید آن را یک جریانی بدانیم که تولید فکر میکند و انتظار ما از دانشگاه این است که فضای نخبگانی جامعه ما را دانشگاه شکل دهد. - بنا بر فرموده رهبری ما باید تمام عواملی که ایجاد کننده اتفاقاتی چون تیر 78، فتنه 88 را بررسی کنیم و نباید به راحتی از آنها عبور کنیم و به این موضوع در انتخابات آینده میرسیم که باید بررسی کنیم که چه اتفاقی
در جامعه ما و در میان مردم ما درحال وقوع است. - دانشجوی امروز ما به مراتب شادابتر و پویاتر از دانشجویان دیروز ما است و این شادابی را ما در طرح سوالاتی که امروز می پرسد و دغدغه رسیدن به پاسخ آن دارد باید جستجو کنیم ولی باید این مهم را در نظر بگیریم که دانشجویان ما خسته از سیاست زدگیها است.