اخبار آرشیوی

کدخبر: 482959

سعدالله زارعی در سرمقاله کیهان: روز گذشته دنیا شاهد یک پدیده استثنایی بود چرا که هیچ انقلابی در هزار سال گذشته نتوانسته ده‌ها سال پس از پیروزی، با همان شادابی روزهای اول بر دوش توده های مردم، استمرار پیدا کند/ آمریکا زمانی بحث مذاکره را مطرح می کند که با مشکلی کلیدی مواجه است

سعدالله زارعی در سرمقاله امروز روزنامه کیهان نوشت: «من نمی توانم تصور کنم که بشر بتواند یک ملت سی و چند میلیونی را در مدت کوتاهی اینطور هم زبان بکند، هم قلب بکند... این نمی تواند جز اراده الهی باشد و من هم از اول این معنا را احساس کرده بودم به این که در این نهضت، ملت به خواست خدا وحدت پیدا کرده است.» 1- آنچه در این بیانات رهبر کبیر انقلاب اسلامی (صحیفه امام، ج6 ص173) آمده است می تواند حقیقت آنچه در روز گذشته و در سی و چهارمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در سراسر کشور - از مرکز تا شهرها و روستاها- اتفاق افتاد را بیان کند و بدون چنین نگاهی امکان تجزیه و تحلیل حضور میلیونها نفر- که عمدتا هم جوان بودند- وجود ندارد. روز گذشته دنیا شاهد یک پدیده استثنایی بود. هیچ انقلابی در 1000 سال گذشته نتوانسته است دهها سال پس از پیروزی، با همان شادابی روزهای اول بر دوش توده های مردم، استمرار پیدا کند. در واقع در ایران در هر سالگرد شاهد حضوری هم وزن حضور مردم در «انقلاب اول» هستیم و از قضا دنیا هم در هر سالگرد، به خیابانهای منتهی به «میدان آزادی تهران»- و مشابه آن در سایر شهرستانهای کشور- به چشم «شاخص» ادامه انقلاب نگاه کرده و دست آخر در هر 22 بهمن به این جمعبندی می رسد که «انقلاب ادامه دارد». چه کسی می تواند یک ملت را سی و چهار سال پس از پیروزی انقلاب اینگونه به صحنه آورد؟ آیا این نتیجه فعالیت نخبگان سیاسی است؟ آیا نتیجه فعالیت دولت و سایر دستگاههای کشور است؟ آیا نتیجه کار دستگاههای تبلیغاتی اعم از نهادهایی نظیر مراکز علمیه و صداو سیما و... است؟ آیا نتیجه کار شبکه های اجتماعی است؟ آیا نتیجه کار شخصیت های برجسته در کشور است؟ نمی خواهیم و نمی توان منکر نقش آفرینی و تاثیر این نقش آفرینی در تداوم انقلاب اسلامی شد، اما واقعیت این است که ابعاد آن چیزی که همه ساله در روز 22 بهمن در کشور اتفاق می افتد از همه این ها فراتر است؛ آن نیرویی که در روز 22 بهمن پیر و جوان را تحت هر شرایطی - تهدید یا عدم تهدید، شرایط سخت یا عادی- به میدان می آورد، یک نیروی ویژه است که ابتدا قلب ها را به حرکت درمی آورد و سپس صحنه های حضور عظیم مردمی را به وجود می آورد. هر کسی که در این تظاهرات شرکت می کند این نیروی عظیم بسیج کننده را در درون خود می یابد و بدون درنگ می گوید «خدا». دنیای غرب و شرق و ... نمی تواند تاثیر حیاتی و قاطع خدا در حرکت عظیم ملت ایران را درک نماید و از این رو هر سال با تجزیه و تحلیل مادی پیش بینی می کند که این بار مردم اقبال چندانی به حضور ندارند. همانطور که حضرت امام خمینی-س- فرمودند این حضور گسترده نمی تواند جز با «اراده الهی» باشد. اما البته همه می دانیم که اراده الهی بستر و مجرایی برای بروز دارد. اراده الهی با «سنن الهی» در هم آمیخته است و می دانیم که یکی از سنت های قطعی الهی «قابلیت فعلی» است ( کما اینکه در آیه 11 سوره رعد می فرماید ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم). این یکی از اصلی ترین نکاتی است که راه اسلام اصیل را از راه «اسلام التقاطی» و «اسلام انحرافی» جدا می نماید. التقاطی ها و انحرافی ها وانمود می کنند که فرد می تواند به فقه و سنت های حوزوی اسلام پشت پا بزند و با یک نگاه عرفانی بطور مستقیم به خدا رسیده و از «الطاف خاص» آن بهره مند شود در حالیکه پیروان اسلام اصیل معتقدند راه رسیدن به خدا جز از طریق کتاب و سنت و پیروی از حاملان اصیل این دو میسّر نیست. در طول دوران 34 ساله انقلاب اسلامی ایران، بارها چهره هایی نامدار - که البته نام و نانشان مدیون محرومین وفادار به اسلام بودند- منحرف شده و از میدان خارج شدند و حتی به صف دشمن پیوسته و به آلت فعل او تبدیل گردیدند. در میان آنان بعضی از روحانیون برجسته و بعضی از مقامات عالیرتبه هم بودند ولی با انحراف آنان، مردم منحرف نشده و با کنار زدن آنان راه را با استقامت ادامه دادند و خداوند متعال هم متقابلا روند امور را به نفع آنان به گونه ای رقم زد که هر اتفاق داخلی، منطقه ای و بین المللی به نفع شان تمام شد هر چند که شیاطین شرق و غرب با استفاده از تجهیزات مختلف و در صفوفی متحد به این ملت فشار وارد می کردند. در این میان هیچ جنگی در منطقه اتفاق نیفتاد مگر آن که در نهایت به ضرر دشمن و به نفع مردم ایران تمام شد و این در حالی بود که دشمن در بعضی از این حوادث برای به نتیجه رسیدن، صدها میلیارد دلار هزینه کرد، و هزاران نظامی خود را از دست داد و حال آن که در همان حوادث، این ملت با کمترین هزینه و عمدتا حتی بدون دادن یک قربانی به پیروزی رسید و این چیزی بود که دشمن بارها به آن اعتراف کرد. «وحدت ملی اسلامی مردم» در روز 22 بهمن در طول این 34 سال، تاثیر شکاف میان مقامات- که گاه و بیگاه و تحت تاثیر بی تقوایی و هوای نفس روی می دهد و کام امت و امام را تلخ می نماید- از بین می برد. دیروز مردم به خوبی نشان دادند که هیچ ارزشی برای آنچه 7 روز پیش -یکشنبه استیضاح- در مجلس از سوی رؤسا و بعضی از اعضای دو قوه مجریه و مقننه روی داد، قایل نیستند و راه خود را خالصانه و بدون تزلزل می روند. این هم خود در دنیا یک «پدیده» است چرا که در کشورهای دیگر اختلاف میان دو یا چند مسئول، ملت را دو شقه کرده و گروهی را در برابر گروهی دیگر قرار می دهد. در اینجا مردم نه تنها به درگیری جناحی کشانده نمی شوند بلکه به یک عامل مهم در کاستن از اختلافات خواص تبدیل می شوند. حتی گاهی دیده می شود که باندهای قدرت محور تلاش می کنند تا اختلاف و درگیری را به میان مردم بکشانند- نظیر اقدام کاملا مشکوکی که دیروز در قم روی داد- ولی به دلیل بیداری مردم موفق نمی شوند. 2- بد نیست در اینجا به یک موضوع و مصداق هم که اساسا با هدف ایجاد اختلاف و درگیری در داخل کشور طراحی شده است، نظری بیاندازیم، «مذاکره با آمریکا»، بحث مذاکره ایران با آمریکا یا مذاکره آمریکا با ایران در طول این سی و چند سال جریان داشته است اگر به موارد آن نگاه بیندازیم درمی یابیم که اولاً این بحث عمدتاً زمانی مطرح شده که آمریکا با یک مشکل کلیدی مواجه بوده و برای حل آن همه راه ها را رفته و وقتی با بن بست کامل مواجه شد، بحث حل و فصل مسئله از طریق ایران را مطرح کرده است، ثانیاً در ایران، مطرح کنندگان این بحث نوعاً جریانات و اشخاص آلوده ای بوده اند که یا در پی اجرای یک «ماموریت خارجی» و در نهایت حل مسئله آمریکا بوده اند و یا اینکه در صدد بوده اند از این بحث به گمان اینکه بالاخره در کشور طرفدارانی دارد، برای تقویت موضع باندی و جناحی خود استفاده نمایند. باید به این نکته اضافه کرد که بحث رابطه با آمریکا در داخل کشور نوعاً توام با یک بحث کلی تر تحت عنوان «لزوم بازنگری امور» بوده است با این وصف بحث مذاکره با آمریکا از سوی این گروه ها و اشخاص نه برای حل یک مسئله بلکه برای «طرح یک مسئله بنیادی» صورت می گیرد و بخشی از این مسئله بنیادی پذیرش این نکته است که «ایران باید در برابر آمریکا کوتاه بیاید» و این در حالی است که در طول این دوران، آمریکایی ها علیه ملت ایران انواع ستم ها و جنایات را -که یک قلم آن ترور دانشمندان هسته ای است- مرتکب شده و حتما باید پاسخگو باشند. کمی به عقب برگردیم، بحث لزوم تجدیدنظر در اصول و مبانی از جمله بحث مذاکره با آمریکا را اولین بار «علی اکبر سعیدی سیرجانی» به طور جدی و نسبتا رسمی مطرح کرد. او در مقاله ای تحت عنوان «عصر خردگرایی» که چند ماه پس از رحلت حضرت امام(ره) در روزنامه اطلاعات چاپ شد، مسئله پایان عصر امام را به طور خیلی ظریف مطرح کرد که در زمان خود بحث زیادی را برانگیخت. وابستگی سیرجانی به محافل آمریکایی مشهورتر از آن است که به بحث نیاز داشته باشد بعدها همین بحث را افراد آلوده دیگری دنبال کردند و امروز هم سردمدار بحث مذاکره و به تعبیر روشن تر «کوتاه آمدن در برابر فشار و تعدی آمریکا»، دو جریان آلوده علی الظاهر مخالف هم یعنی «فتنه» و «انحراف» هستند. طرح بحث «مذاکره با آمریکا» از منظر این دو گروه، از یک سو حمایت های خارجی را به نفع آنان- و نه کشور- جلب می کند و در این میان عمدتا به حمایت دیپلماتیک، اطلاعاتی و رسانه ای دشمن نظر دوخته اند به بیان دیگر سردمداران جریان فتنه و حلقه انحرافی مایلند از طریق ارسال پالس هایی، فشار خارجی به نظام جمهوری اسلامی را به یک کانال داخلی انتقال داده و به ابزاری برای تقویت موضع خود تبدیل نمایند به گونه ای که در نهایت نظام و مردم برای رستن از فشار آمریکا به آنان به عنوان «واسطه حل مسئله» متوسل و ملتجی شوند. این دو جریان آلوده از منظری داخلی هم درصددند تا خود را مظهر یک جریان میانه که مایل است همه چیز را- از جمله اصول و آرمان های اسلام و انقلاب- به نفع «معیشت» و «آزادی» مردم حل و فصل نماید، معرفی کنند و صد البته این یک دروغ و ریاکاری محض است چرا که اصول و آرمان های اسلام و انقلاب- و از جمله ایستادگی در برابر آمریکای متجاوز- مطمئن ترین و تنهاترین راه برای تامین معیشت و آزادی مردم و استقلال کشور است و با نفی این اصول و آرمان ها جز اسارت برای مردم باقی نمی ماند کما اینکه در دوره 53 ساله پهلوی باقی نماند. این نوع نگاه به بحث مذاکره با آمریکا و اهدافی که در طرح آن وجود دارد، نقطه تلاقی سران فتنه و انحراف است و انصافا وحدت آنان در این مسائل مو نمی زند! مردم دیروز در راهپیمایی خود این نوع گرایشات را بی نصیب نگذاشتند، شعارهای مرگ بر آمریکا که گاه و بیگاه سخنان رئیس جمهور محترم را قطع می کرد و در نهایت حجم پلاکاردهای مرگ بر آمریکای مردم به گونه ای بود که حتی دیروز «هاآرتص» نوشت: «مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل، بیشترین شعارهایی بود که در سی وچهارمین سالگرد انقلاب اسلامی در ایران شنیده شد.»
ارسال نظر: