اخبار آرشیوی

کدخبر: 495003

امیرحسین ثابتی، از فعالین بسیج دانشجویی طی یادداشتی در وبلاگ شخصی خود با اشاره به انتصاب ایمان ملکا، دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه تهران به عنوان معاون سردبیر روزنامه ایران نوشت: این فرد در سال ۸۸ هر آنچه دوست داشت به احمدی‌ن‍ژاد می‌گفت و اکنون به دامن آن دولت رفته است

به گزارش«نسیم» امیرحسین ثابتی، فعال سابق دانشجویی در وبلاگ شخصی خود نوشت: نباید بر این برادر عزیزمان خرده گرفت. او کار عجیب یا غیر قابل پیش بینی انجام نداده است. صرفا همان مسیری را رفته که از مدتها قبل در آن قرار گرفته بوده است و پیش از او خیلی دیگر از همفکرانش طی کرده اند و اگر اتفاقی غیر از این می افتاد باید تعجب می کردیم. ماکیاول مرد اما "ماکیاولیسم" زنده است. انجمن دانشگاه تهران، از دیرباز محفل "التقاطی ها" بوده است. محفلی بوده برای همه آنهایی که می خواستند "اضداد" را با هم جمع کنند،‌ همه آنهایی که خواسته یا ناخواسته و دانسته یا نادانسته، مبنای فکری روشن و دقیقی نداشته اند و "سیاست زدگی" و "جو گیری" دو رکن اصلی کارهایشان در دانشگاه بوده است. امروز هم اگر دبیر سابق همین تشکل که در سال 88 هر آنچه دوست داشت به احمدی ن‍ژاد و دولتش می گفت، به دامن آن دولت رفته است، کاری خلاف مشی خود انجام نداده است. علی علیه السلام می فرماید لا تَرَی الجاهِلَ اِلّا مُفرِطاً اَو مُفَرِّطاً، یعنی جاهل را جز در حالت افراط و تفریط نمی بینی و طبیعی است اگر روزی که دولت احمدی نژاد یکی از بهترین دولت های بعد از انقلاب بود را فحش دهیم، روز دیگر که آن دولت از فرسخ ها مسیر اصلی خودش خارج شد و نقدهای جدی به آن وارد است، وارد آن شویم و از لزوم رعایت قانون سخن بگوییم! روی سخنم با برادران انجمن دانشگاه تهران است که سالهای سال، خام جماعتی شده اند که ثباتی بر عقیده خود ندارند و در عمل به شاخه دانشجویی مجمع روحانیون مبارز،‌ مشارکت و مجاهدین انقلاب تبدیل شدند. روی سخنم با عزیزانی است که آلت دست مشتی سیاست باز هستند که روزی می گویند جنبش دانشجویی "حرف مفت" است و روز دیگر که به آن نیاز داشته باشند از آن به عنوان یکی از "دو بال اصلاحات" یاد می کنند. روی سخنم با همه آنهایی است که امروز متوجه شده اند که سرنوشت بزرگ ترین شان چه شده است؛ برای یک بار هم که شده حب و بغض را کنار بگذارید و منصفانه تامل کنید و بدون پیش داوری و لجاجت؛ نهایت منطق این جریانی که سنگ آن را به سینه می زدید ببینید. اصلا فرض کنید من بدترین آدم روی زمین هستم اما خودتان قضاوت کنید این سخنان منطقی هست یا نه. یادتان هست چه کسی تا شب انتخابات برایتان جو می داد و بعد انتخابات که شما می گفتید where is my vote این دوستمان موبایلش خاموش شده بود و رفته بود آشتیان تا آب و هوا عوض کند؟ تا الان هم از کارهایتان بعد انتخابات اعلام برائت کند؟ همان روزی که اصرار داشتید "اضداد تاریخی" را کنار هم بچینید و همزمان هم در خط امام باشید و هم مصدق و بازرگان، هم در خط مطهری باشید و هم میرحسین موسوی،‌ قابل پیش بینی بود که رفتارهای بعدی تان هم تعادلی نداشته باشد. همان روزی که دوست تان در دانشگاه به جای منطق، هوچی گری می کرد و برایش سوت و کف می کشیدید،‌ همان روزی که گفتید ادب مرد به از دولت اوست و برای صفار هرندی لنگه کفش پرتاب کردید، ‌همان روزی که از جامعه مدنی حرف زدید و خاتمی را هم هو کردید، همان روزی که از انتخابات آزاد سخن گفتید و در خود انجمن اسلامی همفکرانتان را هم رد صلاحیت کردید،‌ باید این روزها را هم می دیدید که بزرگانتان با یک پست درجه چندم در روزنامه دولت احمدی نژاد، به خیلی چیزها پشت کنند. خودتان را ملامت نکنید، عبرت بگیرید و اگر هم می خواهید مخالف بسیج و بسیجی باشید، کمی سطح تان را بالا تر بیاورید؛ عمیق تر بنگرید و خام دست 4 نفری که فرمان هدایت خودشان از جای دیگر تنظیم می شود نباشید. من و خیلی های دیگری که با افتخار سه بار به احمدی نژاد رای داده ایم و برای او تبلیغ هم کرده ایم و اگر هزار بار دیگر هم شرایط 27 خرداد، 3 تیر و 22 خرداد تکرار شود، همان کار را انجام خواهیم داد، آنقدر شرافت داشتیم که حتی نام میرحسین موسوی را هم با اکراه بیاوریم؛ اما برادران انجمنی! نسل بعدی بسیج و انجمن دانشگاه تهران درباره ما و شما چگونه قضاوت خواهد کرد؟ اتفاقات این چند سال اخیر و بویژه دولت دهم هر سودی نداشت، برای ما بزرگترین آزمون که از همان فرد و دولتی که بیشترین حمایت را کردیم، زمانی که اعوجاج در حرکت را دیدیم، فاصله گرفته و حتی به مخالفت با او پرداختیم. ما در عمل نشان دادیم حزب نیستم و چشم مان بسته نیست؛ آنقدر حریت و آزادگی داریم که اگر نزدیک ترین فرد به ما نیز تغییر کند، ما بر سر اصولمان بایستیم اما شما چه کردید؟ کاری نکنید که 10 سال آینده درباره مفاهیمی ماننده "شرافت" و نسبت آن با "انجمن دانشگاه تهران" بدترین قضاوت را بکنند. در مناظره هفته گذشته با یکی دیگر از برادران انجمنی؛ وقتی گفت ما از اول دولت احمدی نژاد را جریان انحرافی می دانستیم و باید به موسوی رای می دادید تا کشور به این روز نیفتد و. .. پاسخ دادم انحراف تعریف دارد. ما به فرد یا جریانی می گوییم انحرافی که با اصول انقلاب زاویه داشته باشد. سال 84 و به تبع آن 88، ما به احمدی نژاد رای دادیم چون بیشترین قرابت را با گفتمان انقلاب داشت. آن فرد و جریانی که بیشترین انحراف را از انقلاب داشتند "موسوی" و "کروبی" بودند که مواضع انحرافی شان همان قبل از انتخابات شهره عام و خاص بود؛ لذا اگر امروز هم به جریانی در دولت یا هرجای دیگر "انحرافی" گفته می شود به خاطر شباهت اش با شماست! مصداق اتم و اکمل انحراف همان آقایانی بودند که امروز در حصر هستند و اگر امروز کسی انحرافی است علتش این است که تازه مقداری به آنها "شبیه" شده است! حالا اعتراف می کنم فکر نمیکردم شاهد از غیب اینقدر زود برسد و شباهت ها آنقدر آشکار شود که امروز خبرش را همه بدانند. بیچاره موسوی، خاتمی و کروبی که فکر می کردند با این جماعت به جایی می رسند؛ بیچاره احمدی نژاد که از این اتفاقات درس نگرفت و فکر می کند با همین ها جایی را می گیرد ... وَاللَّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِینَ لَکَاذِبُونَ ...
ارسال نظر: