اخبار آرشیوی
رئیس دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز در مورد راهکارهای حل مشکلات مدیریت شهری این شهر: باید تصمیمات جدید صورت بگیرد تا فاصله فعلی با فاصله مطلوب کاهش یابد/ کار شورای شهر تنها نظارت بر شهرداری نیست بلکه در سه حوزه برنامهریزی، سیاستگذاری و نظارت تعریف شده است
به گزارش خبرنگار «نسیم»، محور سخنان خلیل حاجیپور در چهارمین جلسه کارگاه "جریانشناسی انتخابات" با موضوع بایدها و نبایدهای شورای شهر در دانشگاه شیراز بدین شرح است: -شهرسازی و برنامهریزی شهری در شیراز نوعی برنامهریزی است که با محور اتومبیل طراحی میشود. -عدم در نظر گرفتن اولویت عابرین پیاده از مشکلاتی است که با الگو قرار دادن شهرداریهای معاصر موفق و حتی الگوهای بومی که در شهرسازی مهندسی داشتیم قابل حل است. -محلیمحوری و بازگشت به محلات به عنوان سیستمهای بنیادی تشکیلدهنده شهرها، اصلی است که از سفرهای زاید درون شهری جلوگیری می کند. -اصل این طرح محلاتی خود بسته و خود کفا است که بازارچههای محلی، تناسبهای شاخص محلی، تعریف دقیق محله و شاخصهای محلی مسجد و مدرسه محله را به ما عرضه و اثبات میکند که اتومبیلمداری تجربه موفقی نیست. -بازگشت به شهرسازی انسانگرا سیستمهای پیاده است و در حال حاضر در شهر شیراز گسترش توسعه شهری بدون توجه به جنبههای انسانی و اجتماعی است -برخی از اعضای فعلی شورای شهر بر این باورند که اگر بخواهیم از مناطق قوی شهر درآمدزایی کنیم و درآمد حاصله را در جنوب و مناطق ضعیف خرج کنیم این کار
با عدالت اجتماعی در تضاد است اما شهید باکری به عنوان اولین شهردار شهید معتقد بود که این کار عین عدالت اجتماعی است و باید در توسعه، تعادل وجود داشته باشد. -یکی از راهکارهای مهم دیگر بحث آموزش اعضای شورای شهر است؛ شاید در دورههای قبلی تعدادی از افراد بدون داشتن تخصص و تنها از سر تعصبهای بومی محلی به جایگاههایی رسیدند و جای تبحر و علم خالی بود. در حالی که در بسیاری از کشورها مثل کره جنوبی اعضای شورای شهر در دوره آموزش شش ماهه با آموزش مستند با مکانیزمهای تصمیمگیری و حتی توافق بین اعضای خود شورا آشنا میشوند. -باید به جای توسعه و گسترش بیرویه شهری در محور شمال غرب شیراز به رشد بافت درون شهر پرداخت تا منجر به الگوی شهری و توسعه پایدار شود . -چرا مترو و قطارشهری شیراز عمر سه دوره شورای شهر را دیده است و هنوز هم به مرحله بهرهبرداری نرسیده؟ باید گفت چون منابعی که باید صرف حمل و نقل عمومی و اکثریت شهر شود به سمت حمل و نقل خصوصی در حرکت است که دهکهای متوسط رو به بالا از آن استفاده میکنند. -با توجه به رشد بی رویه ساخت و سازهای عمرانی شهری گاه باید این موضوع را هم در نظر داشت که قشر ضعیف جامعه اتومبیل ندارند تا
از پلها و تقاطع استفاده کنند. این نوع برنامهریزیها خلاف عدالت اجتماعی است و این عدالت باید در توزیع منابع و هزینهکردهای شهرداری وجود داشته باشد. -در شیراز به تئوری عدالت در شهرسازی پرداخته نشده است و از نظر عدالت اجتماعی روش تحلیلی صورت نگرفته است شاید مدیران شهری ما در غیاب کارشناسان و متخصصین میتوانند فرافکنی کنند و این را به عنوان کارنامه موفق از خودشان ارائه بدهند. -کار شورای شهر تنها نظارت برشهرداری نیست بلکه وظیفه شورای شهر در سه حوزه برنامهریزی، سیاستگذاری و نظارت تعریف شده است و به همین دلیل به آن پارلمان محلی گفته میشود که نوعی مجلس شورای محلی است و میتواند قانونگذاری کند اما در شیراز به دلیل عدم وجود مدیریت واحد شهری این امرتحقق نیافته است و شورای شهر شیراز تنها درحوزه شهرداری نظارت میکند و در عمل شورای شهرداری است تا شورای شهر. -تا زمانی که درآمدی پایدار برای شهرداری تعریف نشود و در آمدها ناشی از ساخت و ساز باشد به ناچار به صورت پروسه تجاری، فروش شهر و مواردی از این دست رو میآورند.