اخبار آرشیوی
مهدی محمدی، کارشناس مسائل سیاسی: یکی از بزرگترین خیانتهای جریان انحرافی در حق گفتمان سوم تیر این است که این جریان، "ارزش ذاتی اصول انقلاب اسلامی" را در ذهن احمدینژاد کمرنگ و اصول جدیدی را جایگزین کرد/ حسن روحانی هرگز نگهبان خوبی برای حقوق ملت ایران نیست
به گزارش «نسیم» مهمترین محورهای گفتگوی مهدی محمدی، تحلیلگر مسائل بین المللی با "پایگاه اطلاع رسانی رجا" در خصوص "دستاوردهای دیپلماسی مقاومت و دیپلماسی سازش" بدین شرح است: - در کلیترین حالت و البته اگر بخواهیم دقیقتر باشیم، سیاست خارجی مقاومتی که از حدود سال 84 تا تقریباً سال 88 به نحو قابل توجهی تجربه کردیم شامل چند اصل اساسی است که آن را از سیاست خارجی توسعهگر یا سازشمحور متمایز میکند. - اولین اصل مربوط است به تعریف منافع ملی از منظر ایدئولوژیک، یعنی تعریف منافع ملی به گونهای که نقضکننده ارزشها و آرمانهای ایدئولوژیک نباشد و در عین حال شرایطی را به وجود بیاورد که تحت آن شرایط، منافع کشور به عنوان یک بازیگر در صحنه منطقه و فرامنطقه ای تعقیب شود. - دومین ویژگی این سیاست خارجی این است که مبتنی بر اصول کاملاً واقعگرایانه است. - برخلاف آنچه که برخی از مدعیان سیاست خارجی توسعهگرا یا سازشمحور ادعا میکنند، سیاست خارجی مقاومتی به هیچوجه غیرواقعگرا نیست و واقعیتها را قربانی ایدئولوژی نمیکند، بلکه سیاست خارجی مقاومتی اتفاقاً دست روی حساسترین واقعیتهای جامعه بینالمللی میگذارد و تأکیدش بر این است که
اگر این واقعیتها به اندازه کافی جدی گرفته نشوند، ما در دام الگویی خواهیم افتاد که امریکاییها میخواهند بر جهان حاکم کنند و بنابراین منافع ما یا تأمین نمیشوند و یا به نحو حداقلی تأمین میشوند. - برخلاف آن چیزی که سیاست خارجی سازشگرا عموماً ادعا میکند، واقعیت دنیا و مطالعه تجربههای کشورهای دنیا نشان میدهد که هزینه کردن برای پیشرفت، ضروری است و چیزی به نام پیشرفت با هزینه صفر وجود ندارد و کار دیپلماسی هم کم کردن هزینههاست و نه به صفر رساندن هزینهها. - اصل دیگر مفروض سیاست مقاومتی این است که امریکا هم قابل شکست دادن است و به هیچوجه این گونه نیست که امریکا به عنوان یک هژمون مسلط غیرقابل شکست یا غیرقابل به چالش کشیدن باشد. - سیاست خارجی مقاومتی، این دگم ایدئولوژیک را کاملاً به چالش کشید و به این اصل پایبند ماند که اینگونه نیست که ما هیچ شانسی برای غلبه بر امریکا و پیروزی در آن نداریم. پرونده هستهای ایران و قضیه عراق دو نمونه از پروندههایی هستند که با تفکر سیاست خارجی مقاومتی اداره شدهاند . - اصل بعدی که سیاست مقاومتی و سیاست خارجی سازشمحور را از یکدیگر متمایز میکند مبتنی است بر این نگاه که همه
دنیا غرب نیست و دنیا در اروپا و امریکا خلاصه نمیشود. - سیاست خارجی سازشمحور این را مفروض میگیرد که دیپلماسی اساساً یعنی دیپلماسی با اروپای غربی و امریکای شمالی و جامعه جهانی هم یعنی این دو بخش و در بقیه دنیا خبری نیست و تلاش برای سرمایهگذاری روی بقیه جهان تلاش عبث و بیفایدهای است. سیاست خارجی مقاومتی این تفکر را یک اصل نادرست میداند. - نکتهای که در سیاست مقاومتی حائز اهمیت بسیار است، این است که این سیاست منجر به تعدیل خطوط قرمز غرب در مقابل ایران شده است. - این سیاست منجر به تعدیل خطوط قرمز غرب در مقابل ایران شده است. غرب در حوزههای مختلف در مقابل ایران خطوط قرمزهایی را ترسیم کرده است که از نظر سیاست خارجی سازشمحور، غیرقابل نقض به نظر میرسیدند، یعنی پیشفرض آقایان این بود که اگر غرب فلان خط قرمز را تعیین کرد، ما دیگر با آن کاری نمیتوانیم بکنیم و تنها کاری که از ما برمیآید این است که تابع باشیم، درحالی که سیاست خارجی مقاومتی بهویژه در بحث هستهای که خوشبختانه در هفت هشت سال گذشته از تعرض جریان انحرافی در امان مانده، یکی از مهمترین درسهایی که به ما میدهد این است که این خطوط قرمز کاملاً
نقضپذیر و تعدیلپذیرند. - یکی از مهمترین دستاوردهای سیاست خارجی مقاومتی این بود که گاهی توانست جبهههایی را علیه غرب به وجود بیاورد که اعضای این جبهه خیلی فراتر از کشور خاصی به نام ایران بود. چرا توانستیم جبههسازی کنیم؟ اصلیترین علتش این بود که برخی از دستور کارهایی که غرب تدوین کرده بود، معکوس و علیه خود آنها استفاده شد. - یکی از مهمترین مواردش نقض حقوق بشر است، یعنی تبدیل شدن مسئله نقض حقوق بشر به عنوان یک ابزار نقد و مخالفت و حتی ابزار براندازانه در دست کشورهای غربی که با استفاده از این ابزار منافع و اصول خود را در نقاط مختلف جهان پیگیری و یا نیروهای طرفدار خود را در کشورهای مختلف جهان به نام نیروهای دموکراسیخواه تقویت میکنند و از آنها شبکه به وجود میآورند و یا به نام نقض حقوق بشر، روی دولتهای ملی، فشارهای ظالمانه وارد میآورند. - حقیقت این است که در دوره اصلاحات عملاً پذیرفته بودیم و بعضی از کسانی هم که سر کار بودند، دیدگاهشان این بود که در مسئله حقوق بشر باید در قوانین، مبانی، اصول و رفتارمان تجدیدنظر کنیم. - یکی از بزرگترین خیانتها و جنایتهای جریان انحرافی در حق گفتمان سوم تیر بوده این است
که این جریان آرامآرام ارزش ذاتی اصول انقلاب اسلامی را در ذهن آقای احمدینژاد و تصمیمگیرندگان در سیاست خارجی دولت را کمرنگ کرد و اصول جدیدی را بهجای آنها نشاند، - متافیزیک موعودگرایانه منحرفی که این فرقه تعریف میکند، اساساً جایگاه دیگری را برای امریکا تعریف میکند و امریکا را در یک وضعیت آخرالزمانی میبیند که اتفاقاً باید با آن رابطه برقرار و سعی کرد برای تسریع چیزی که اینها به آن ظهور میگویند، با عرض معذرت از حضرت صاحب(عج) با امریکا به یکسری تعاملات مشترک دست یابد. - اصل دیگری که در تفکر انقلاب اسلامی داریم این است که باید به جامعه اسلامی نگاه یک امت را داشت و حاکمانی که بر دنیای اسلام حکومت میکنند، طبق تفکر انقلاب اسلامی، ظالم و دستنشانده غرب هستند و اجازه نمیدهند هویت اسلامی در کشورهای منطقه شکل بگیرد. - آقای احمدینژاد در سه چهار سال اول دولت نهم به این اصل باور داشت و به همین دلیل در سیاست خارجی نهضتی ما تحولات فوقالعاده چشمگیری به وجود آمد، ولی متافیزیک منحرفی وارد صحنه میشود و میگوید اتفاقاً برای اینکه آن آرمانهای فرقهای محقق شوند، میبایست در منطقه خاورمیانه به سمت حمایت از دولتها حرکت
کنیم در این منطقه شرایطی به وجود بیاید که بیثباتی به اوج برسد. - اساساً آنچه که از سیاست خارجی دولت آقای احمدینژاد راهزنی و سیاست خارجی مقاومتی را تبدیل به سیاست خارجی سازشکارانه درجه دو و درجه سه کرد، این بود که کسانی آمدند ارزش، کارآمدی و به موقع بودن اصول انقلاب اسلامی را که ریشههای تغذیهکننده سیاست خارجی مقاومتی است انکار و سعی کردند اصول دیگری را بر مبنای مجموعه اعتقادات کاملاً منحرفانه در ذهن دولت تثبیت کنند و بهطور طبیعی از دل آن مقاومت درنمیآمد و نمیتوانست با باورهای جدید همان رفتارهای سابق را ادامه بدهد. - روز اولی که دعوای هستهای را شروع کردیم، میخواستیم به چه نتیجهای برسیم؟ نتیجهای که میخواستیم در چالش هستهای به آن برسیم در ده سال برایش جنگیدیم این بود که غنیسازی کنیم و تحریم نباشیم. یعنی حق غنیسازی ما را بپذیرند و در عین حال تحریمها کاهش پیدا کند و رفع شود. دیپلماسی هستهای سازشکارانه یک میلیون سال دیگر به چنین جایی نمیرسید، ولی دیپلماسی هستهای مقاومتی در زمان کوتاه شش و نیم ساله موفق شده است پیشنهادهای غرب را به پیشنهاد آلماتی تبدیل کند که عملاً تعلیق غنیسازی در نطنز را از ما
نمیخواهد و تداوم غنیسازی در نطنز را از ما میپذیرد و به رسمیت میشناسد و وارد فاز کاهش تحریم هم بهطور همزمان میشود. - این نتیجه بسیار بزرگ دیپلماسی مقاومتی است که توانستیم حق غنیسازی را تثبیت و طرف غربی را هم وادار به کاهش تحریمها کنیم. تحریمهایی که خیلی از این آقایان میگفتند امکان ندارد امریکاییها بپذیرند آن کم کنند. اگر تحریم اعمال شود دیگر برقرار است. امروز میبینید طرف مقابل دارد تحریمها را کم میکند و پیشنهاد مربوط به تحریم در حوزه پتروشیمی، طلا و فلزات گرانبها را در آلماتی 1 به ما داده است، بدون اینکه در باره غنیسازی در نطنز ـکه از روز اول اصل مسئله ما بودـ حرف بزند. - دیپلماسی سازشگرا اساسا نمیتوانست تصور کند که روزی بتوانیم غنیسازی و طرف مقابل را وادار به حرکت به سمت کاهش تحریمها کنیم. علتش هم این است که نمیتوانست بفهمد برای رسیدن به این مرحله باید دورانی از هزینه را طی کرد و لازم است هزینه کنیم تا بتوانیم به چنین مرحلهای برسیم. - هر اشکالی که به سیاست خارجی دولتهای نهم و دهم وارد باشد، بهویژه دولت دهم راهحل مشکلات به هیچوجه بازگشت به سیاست خارجی در دوره آقای هاشمی و آقای
خاتمی نیست. آنها امتحانشان را پس دادهاند و نتایج فاجعهباری را در کشور به وجود آوردهاند و از این به بعد هم اگر اعمال شوند باز هم به همان نتایج منجر خواهد شد و با آن تفکر شقالقمری نخواهد شد. در جای دیگری گفتم آقای روحانی خیال میکند که نگهبان همه حقوق ملت ایران است. این تفکر خیلی خطرناک است، چون ایشان اصلاً نگهبان خوبی برای حقوق ملت ایران چه در حق هستهای و سایر حقوق نیست. - مشکلات فعلی کشور نتیجه مقاومت نیست، نتیجه دور شدن از تفکر صحیح مقاومتی و منحرف شدن از اصول انقلاب اسلامی است. راهحل مشکلات کشور هم اگر میخواهیم فرآیند پیشرفت در کشور ادامه داشته باشد و نمیخواهیم سقف تعریفشده توسط غربیها را برای خودمان بپذیریم، چیزی جز این نیست که مجدداً به تفکری برگردیم که همان اصولی را تعقیب میکند که در ابتدای عرضم گفتهام؛ در غیر این صورت نخستین چیزی که پایمال خواهد شد منافع و شرافت ملی ماست و به نظر من ملت ایران مجدداً چنین ریسکی را نخواهد کرد.