نشست "یادی از دیدار یار"

کدخبر: 573885

سید حسن موسوی فرد، عضو سابق جنبش عدالتخواه دانشجویی: نهاد رهبری هیچ دخالتی در انتخاب نماینده جنبش‌ و یا متن و محتوای سخنرانی ندارد/ هیچ یک از روسای قوا علاقه‌ای به حضور در جمع‌های دانشجویی ندارند/ مباحث مطرح شده از سوی دانشجویان هر ساله به سمت بنیادین‌تر شدن، کلیدی‌تر شدن و علمی‌تر شدن مباحث پیش می‌رود

مشروح سخنان سیدحسن موسوی‌فرد، عضو سابق جنبش عدالتخواه دانشجویی در نشست دانشجویی "یادی از دیدار یار" بدین شرح است:

*: یک سری بحث‌هایی در مورد یکی از مهم‌ترین دیدارهای رهبر معظم انقلاب یعنی دیدارهای دانشجویی ایشان که هرساله در ماه مبارک رمضان برگزار می شود، وجود دارد. اصل دیدار، دیداری است که خیلی مهم است و خود رهبری هم براهمیت این دیدار تاکید دارند، ویژگی‌های خاصی را هم برای این دیدار بر می‌شمارند و از طرف دیگر بسیاری از کارشناسان داخلی و خارجی بر استراتژیک بودن این جلسه تاکید دارند.

ویژگی‌های این دیدار چیست و چرا این دیدار را از نظر کارشناسان استراتژیک و از نظر مقام معظم رهبری پر اهمیت می‌کند؟ نسبت مقام معظم رهبری با دانشجویان چیست که جمع شدن رهبری با دانشجویان و نمایندگان تشکل های سیاسی و نخبگان علمی فرهنگی کنار هم چه ماهیتی را ایجاد می‌کند که مهم است؟

-به نظر می‌آید که رهبری بر روی جریان دانشجویی خیلی حساسیت دارند و علاقه‌مند هستند مسائل آن را پیگیری کنند، دیدارهای رهبری با دانشجویان فقط محدود به این دیدار نمی‌شود و ایشان دیدارهایی با نخبگان، اساتید دانشگاه، بسیج دانشجویی که معمولا در سیزده آبان و چندین دیدار در فضای دانشجویی صورت می‌دهند.

- به نظر می‌آید یکی از وجوه اهمیت رهبر معظم انقلاب این باشد. اما به چه دلیل این جلسات برای فضای رسانه‌ای و بقیه مهم است؟ به نظر من علت اصلی باز بودن فضا است، یعنی تجربه‌ای داشتیم حتی یکبار هم متن چک نشد و شما کاملا آزاد هستید که یک حرفی را در محضر آقا بزنید.

- ما در نمونه‌های مختلف هم شاهد بودیم که مثلا از تریبون غیررسمی یک فردی از وسط جلسه بلند شده و رهبری اجازه دادند او صحبت کند که نشان می‌دهد فضا کاملا باز است.

- درست است که همه تشکل‌ها خودی هستند و بعضی وقت‌ها تشکل‌های دیگر هم راه پیدا می‌کنند و حرف‌های خود را می‌زنند اما فضا یک فضای بازی است و حتی امکان این وجود دارد که فردی از رهبری سوال بپرسد.

- وجه دیگر این جلسه صراحت سخنان مطرح شده از طرف سخنرانان است و گاهی می‌شود که رهبر انقلاب نیمی از صحبت‌های خود را در پاسخ به مبحث مطرح شده توسط دانشجویان صرف کنند که این صحبت‌ها خیلی تعیین کننده است.

- ما نمونه‌های زیادی را در جنبش عدالت خواه داشتیم، مثلا معنای ضد ولایت فقیه بودن که ایشان یک بابی را در مسایل فکری باز کردند و یا نقد صدا و سیما که یک دستگاه زیر نظر رهبری هستند و یا نقد بنیاد مستضعفان که همه این مباحث کمتر در فضای عمومی مطرح می شود در حالی که به راحتی در محضر رهبر انقلاب مطرح می‌شود.

- در یک دیداری با نخبگان، یک دانشجویی از وسط جمع بلند شد و آقا هم به او اجازه صحبت کردن دادند و عیناً تمام آن شبهاتی که در مورد فتنه 88 وجود داشت توسط رهبری پاسخ داده شد، لذا فضای این جلسه و هم صحبت‌های دانشجویان و هم جواب‌های رهبر انقلاب و مباحثی که ایشان خاص این جلسه مطرح می‌کنند و حتی حواشی این جلسه بسیار مهم است.

- از حواشی جلسه، مثلا صمیمی بودن جلسه بسیار جذاب است و یک نکته‌ای درمورد این دیدارهای ماه رمضان که همیشه برای ما مهم بوده است این است که با وجود اینکه فضای غالب سیاسی است رهبری اصرار دارند بچه‌های نخبه علمی هم حتما حضور داشته باشند البته یک دوره بچه‌های جهادی هم وارد این جلسات شدند و همه از این واقعه استقبال کردند.

- به نظر می‌آید رهبری می‌خواهند در این جلسات از اینکه الان فضای دانشجویی ما آمده اند یک سال آینده خود را شروع بکنند، معمولا این گونه است و بچه هایی که در این جلسه می‌آیند آماده بکار یک سال آینده تشکل‌ها و اتحادیه‌ها هستند یک برآیند و برآوردی داشته باشند.

- خیلی وقت ها دبیران سال آینده، شورا مرکزی‌های سال آینده هستند که محضر رهبر انقلاب می‌آیند و در آنجا تحلیل‌های خود را مطرح می‌کنند و رهبری یک برآیندی از فضای دانشجویی پیدا می‌کنند و هم اینکه دانشجویان سرخط های اصلی خود را پیدا می‌کنند تا ببینند که در سال آینده چه باید بکنند.

- به نظر بنده این جلسات هم از بعد داخلی اتحادیه‌ها مهم است و هم از بعد خارجی که می‌بینند رهبری به جریان دانشجویی چه سرخطی را می‌دهند. مثلا اتفاق جالبی که در سال 88 افتاد، معمولا دیدارهای دانشجویی در نیمه دوم ماه مبارک اتفاق می‌افتد ولی در این سال در نیمه اول ماه مبارک اتفاق افتاد و اگر اشتباه نکنم در روز هفتم اتفاق افتاد و خیلی هم دیدار مهمی بود و این جلسه در برخی دقایق خیلی هم شاز بود و رهبری فضا را تعدیل کردند و سرخط های خاصی را دادند که بچه ها در سال آینده در دانشگاه ها چه بکنند.

*: در مورد ترکیب میهمانان صحبت کردید. فکر می‌کنید که این ترکیب چه تاثیری بر جریان دانشجویی کشور از جامعه نخبگان گرفته تا بدنه سیاسی دانشجویان،تشکل ها، گروه های جهادی و فعالان رسانه‌ای خواهد گذاشت؟

- به نظر من این ترکیبی که به این جلسه می‌آیند به نوعی مکمل هم هستند. جریان دانشجویی از شاخه اتحادیه‌های ما خیلی به مسئله علمی نگاه خاصی ندارند، یک سری دوستان هستند که علمی هستند و خیلی درگیر مسایل سیاسی و کلان نظام نیستند، مثلا دوستان جهادی به بعد اجرایی ورود پیدا می کنند. به نظر من یک بعد ترکیب این جلسه این است که این رهبری می‌خواهند بگویند که این پکیج با هم است و آن دوستانی که فقط علمی هستند بعد سیاسی خود را تقویت بکنند و همینطور فعالان سیاسی بعد علمی خود را تقویت بکنند و این مسایل را پکیجی ببینند.

- بعد دیگر این ترکیب این تاثیری که این دوستان از یکدیگر می‌بینند است و اگر شما رصد بکنید می‌بینید که بحث‌ها به سمت بنیادین‌تر شدن، کلیدی‌تر شدن و حتی علمی‌تر شدن مباحث که توسط بچه‌های سیاسی مطرح می‌‎شود پیش می‌رود و بنده نمونه‌هایی را در این دو و سه سال گذشته شاهد بودم و یا محفلی برای خود انتقادی بچه‌های دانشجو می‌شود.

- زمانی که یک متن طراحی می‌شود و در مقابل رهبری خوانده می‌شود، قبل از آن با اساتید مشورت می شود، با فارغ‎ التحصیلان مشورت می‌شود، با بدنه دانشجویان مشورت می‌شود، شورای مرکزی اتحادیه مذکور و خود نویسنده در شکل گیری این متن همکاری می کنند، پس این متن چکیده این مباحث است و در واقع خط‌های اساسی فکری است که بچه ها دارند و قرار است در مقابل رهبری مطرح شود.

- در آن سالی که ما صحبت کردیم یک بحث جدی در مورد این بود که اگر مثلا ما با مفاسد اقتصادی درست برخورد می‌کردیم، آیا ما با این مسایل سیاسی در سال 88 روبرو می شدیم؟ و لازمه های این برخورد مانند تشریح و قانون از کجا آورده ای؟ ما در آن جلسه از رهبری سوال کردیم که آیا تشریح درست یاخیر؟ شما در نظر بگیرید که افرادی که در فتنه 88 درگیر بودند، فسادهای اقتصادی جدی داشتند. خوب اگر این افراد برای فضای عمومی شناخته می شدند و نزدیکی این افراد به جریان های سیاسی باعث می‌شد که ما شاهد این حوادث نباشیم و می‌توانست راه قدرت و ثروت از هم جدا شود.

- ما یک سوال جدی پرسیدیم که بالاخره تشریح درست است یا خیر؟ یک جایی می شنویم که اسم ها نباید فاش شود و جای دیگری می شنویم که باید اسم ها فاش شود.

- به نظر من چینش این جمع بیشترین پیامی که دارد این نزدیکی خود بچه های دانشجو نسبت به یکدیگر و اینکه رهبری هم می خواهند بگویند همه این طیف ها باید در کنار هم و با هم باشند.

*: شاید در مورد تشکل‌های علمی که بحث های سیاسی نمی کنند اینگونه بود، در مورد تشکل های سیاسی چطور بود؟

-بیایید فرایند چنین صحبتی را مرور کنیم. معمولاً از طرف نهاد به دوستان گفته می شود که امسال دیدار با رهبری است و شما نماینده های خود را مشخص کنید و معمولاً دو نماینده مشخص می شود و نهاد هیچ گونه دخالتی را در مورد انتخاب نماینده ها ندارد و خود شورای مرکزی این مجموعه مشخص می کنند.دو نفر انتخاب می شود که اگر احیاناً برای یک نفر مشکلی بوجود آمد نماینده دوم صحبت های خودرا انجام دهد، بعد از اینکه نماینده مشخص می شود آنها به دنبال مشورت ها می روند، نمایندگان ما معمولاً با اساتید مشورت می کنند، با فارغ التصیلان مشورت می کنند، با تشکل ها مشورت می کنند، شورای مرکزی چندین بار یک متنی را می نویسد، ویرایش می کند و سرفصل های اصلی را تهیه می کند و معمولاً هم ما چک می کنیم که مثلا 1500 کلمه باشد، اما در این فرآیند هیچ نهاد بیرونی دخالت ندارد و حتی افرادی که می خواهند صحبت کنند از در پشتی یعنی در اذربایجان وارد می شوند و زمانی هم که به داخل می رویم هیچ چک محتوایی صورت نمی گیرد و فقط می گویند که زمان این مقدار است و لطفا رعایت کنید. معمولا اتحادیه بلافاصله که متن قرائت شد ان را در سایت خود منتشر می کنند و هیچ مشکلی از این جهت وجود ندارد و نه در متن و نه در محتوا هیچ فردی دخالت نمی کند. شاید که به نوعی یک تشکل خودی هستیم.

- من یاد دارم که در سال 89 یکی از تشکل هایی که مجوز دار بود ولی ما میشناختیم که آن دوستان در چه فضا و چه فکری هستند، آمدند در مقابل آقا صحبت کردند و اگر سانسوری هم بود خود اعضای این تشکل سانسور کرده بودن و مشخص بود که حرف ها جوری بود که به اصطلاح نمی خواستند پیاز داغ قضیه را زیاد کنند و خود آنها بودند که حرف خود را نمی زدند وگرنه فضا، یک فضای آزادی است و هر فردی می‌آید و حرف های خود را می زند، البته آن فرد بعدا در مجموعه خود بازخواست شد که چرا حرف های تند تری نزدید و ما داشته ایم که افرادی بودند که حرف های تند تری هم زدند و رهبری با آرامش گوش فرا دادند و اتفاقی هم رخ نداده است.

*: می خواهم بر روی آن بحث مسئولان کشوری تمرکز کنم.تذکرات خیلی زیادی در خلال این جلسات به مسئولان کشوری داده شده است، از یک مورد کلی که مسئولان کشوری هم بیایند و چنین جلساتی را برگزار کنند تا تذکراتی که بعضاً به یک مقام و مسئول در کشور داده می شود. چرا این نکات مطرح شده در این جلسه و تاکیدات آقا مبنی بر اینکه سران قوا در بین دانشجویان قرار بگیرند مورد توجه بقیه مسئولان و سران قوا قرار نمی گیرد؟

-واقعیت مسئله این است که مسئولان ما تحمل نقد و جرات پاسخگویی را ندارند. یکی از محوری ترین مسایلی که ما در چندین دوره در محضر رهبر انقلاب گفتیم بحث عدم پاسخگویی مسئولان بوده است و رهبری هم تاکید کردند که مسئولان در جمع دانشجویان حاضر شوند و پاسخگو باشند ولی دریغ از اینکه حتی یک بار هم اتفاق بیافتد و من فقط یک مورد را در دوره خود سراغ دارم که آن هم ما خدمت ایشان رسیدیم و ایشان پاسخگو شدند.

- مستندات وجود دارد که جنبش عدالت خواه چند بار وزرا را به پاسخگویی دعوت کرده و هیچ کس پاسخگو نبوده است. مثلا در دوره گذشته رئیس قوه قضاییه که ده سال رئیس قوه بودند به عدد انگشت های دست پیدا نمی کردید که ایشان در جمع های دانشجویی حضور پیدا کرده باشند و برای ایشان هیچ اهمیتی نداشت. آقای احمدی نژاد در دو الی سه سال اول در جمع های دانشجویی حضور پیدا می کردند و بعد این حضور متوقف شد و بعد هم که دیدار های دانشجویی برگزار می شد یک عده ای را دست چین می کردند و می بردند تا مبادا با صاحت ایشان یک انتقادی صورت بگیرد با اینکه خیلی اوقات در جلسات رهبری از ایشان سوال می شود و یا حتی از او انتقاد می شود. مثلا زمامی که از عملکرد صدا و سیما سوال می کنند و به آن انتقاد دارند خوب این دستگاهی است که زیر نظر رهبری قرار دارد و بار ها هم رهبری فرمودند که انتقاد بکنید و من هیچ مشکلی ندارم اما اگر شما توانستید مثلا به یک ارگان زیر نظر قوه قضاییه انتقاد بکنید نمونه هایی وجود دارد که برخورد شده و شدید هم برخورد شده است و بشدت آقایان بر این که هیچ فردی از انها انتقاد نکنند حساس هستند. حالا دولت فضای متفاوتی دارد و انتقادات از بیرون صورت می گیرد ولی اینکه در جمع های دانشجویی حضور پیدا بکنند و پاسخگو باشند اتفاق نیافتاده است.اما این جلسه یک فرصت مغتنمی است که در آن به مسئولین انتقاد شود و چون ما نمی توانیم به صورت مستقیم از مسئولان انتقاد کنیم در این جلسه و در حضور رهبری از آنها انتقاد می کنیم.

- اگر بخواهم مثال واضحی بزنم درسال های 88 و 89 اشتیاق زاید الوصفی در بین مسئولین برای خصوصی کردن بوجود آمده بود، آموزش و پروش در حال خصوصی سازی بود، خیلی از مدارس را می خواستند خصوصی کنند، در سیستم سلامت بیمارستان ها را می خواستند خصوصی کنند و الحمدالله آموزش عالی را هم که می بینید، دانشجوی پولی، دکتری پولی و پردیس های آنچنانی، خوب ما این مباحث را در مقابل رهبری مطرح کردیم که این مسایل اساسی است که در هیچ کجای دنیا این مراکز خصوصی نیستند. مثلا فقط در یک کشور سیستم سلامت آن خصوصی است که الان پی بردند که این سیستم اشتباه است و در ثانی ما یک کشور اسلامی هستیم. رهبری به صراحت گفتند که این حوزه ها در مصداق خصوصی سازی نیستند که این دستاوردی برای برنامه پنجم شد و آن بحث هایی که دولت در برنامه پنجم آورده بود هیچ کدام رای نیاورد.

- این یک نمونه ای بود که جواب داد اما یک نمونه ای دیگر که اصلا جواب نداده است پاسخگویی مسئولان است. یکی از افرادی که اصلا موافق حضور در چنین بحث های دانشجویی نیستند رئیس مجلس است. ما خیلی تلاش کردیم که الحمدالله جلسات دانشجویی تشکیل شد و ایشان شرکت کردند که این هم به برکت سه سال پیگیری بچه های دانشجو و اتحادیه های دیگر گفتند و برخی مسئولین حساس شدند که در جمع های دانشجویی حضوریابند و پاسخگو باشند. اما بدون اینکه این به یک رویه در بین مسئولان کشور تبدیل شده باشد و مثلا رئیس مجلس خود را تعهد بداند که هر سال یک جلسه افطاری با دانشجویان داشته باشد، رئیس صدا و سیما خود را متعهد بداند که یک جلسه با دانشجویان داشته باشد، رئیس جمهور همینطور، رئیس قوه قضاییه همینطور، متاسفانه اصلا این تعهد وجود ندارد.

*: در ادامه صحبت شما، یک سری نکاتی را دانشجویان مطرح می کنند و یک سری نکانی را هم مسئولان مطرح می کنند، مطالباتی بود که دانشجویان از کشور داشتند و بعضاً مطالباتی بود که رهبر از دانشجویان داشتند. چقدر این انتقادی که رهبر از دانشجویان داشتنددر تشکل شما و یا در بدنه دانشجویی جواب داده شده است؟ آیا این اتفاق افتاده که نکاتی که شما عرض می کنید در آن مجموعه مذکور اثر گذار باشد؟

- بگذارید یک دسته بدی داشته باشیم، ببینید یک سری مطالبات رهبری از دانشجویان است و یک سری هم مطالبات دانشجویان است. مطالباتی که رهبری داشتند به یک نوعی دست و پا شکسته اجرا شده و باید بگویم که ما در برخی جاها واقعاً کم کاری کردیم. مثلا یکی از مسایلی که رهبری مطرح کرده اند عمق معرفت دینی بود، نمی گویم که برنامه ریزی نشده و ما خودمان پیگیر بودیم که این مطالبه اجرا شود اما حداقل خروجی این برنامه ریزی ها یک خروجی مطلوبی نیست یعنی آن عمق معرفتی که رهبر انقلاب از دانشجویان انتظار دارند بوجود نیامده است. الان دانشجو عادت به سایت خواندن کرده است.

- یکی از مطالباتی که رهبری به صورت جدی مطرح کرده اند کرسی های آزاد اندیشی بود. شاید کم کاری بیشتر از جریان دانشجویی بوده و هم جاهایی که جریان دانشجویی رفته تا کار هایی بکند متاسفانه نهاد های امنیتی نگذاشتند، فضای دانشگاه ها در این چند سال گذشته آنقدر بسته بوده که اصلا برگزاری کرسی های آزاد اندیشی معنایی نداشته است.

- بنده چندین نمونه سراغ دارم که بچه ها رفتند و جلسه را می خواستند برگزار کنند بعد فردی زنگ زده و گفته که نمی خواهد چنین جلسه برگزار شود. ما این نکته را به رهبری گفتیم که فضای نقد و آزاد اندیشی در دانشگاه ها بسته شده است. باز رهبری در سال های قبل تر گفته بودند که بر روی عدالت خواهی و آزاد اندیشی کار تئوریک بکنند و واقعاً ظرفیت ها شناسایی شود.

- به نظر بنده بر روی آزاد اندیشی کار هایی صورت گرفت ولی در حوزه عدالت خواهی کار تئوریک به آن معنا نشد. ما یک سوالی به عنوان خود انتقادی در محضر رهبر انقلاب مطرح کردیم که عدالت خواه که گفتمان غالب تشکل های دانشجویی است و الحمدالله همه پیگیر آن هستند شکل سیاسی به خود پیدا کرده است، مثلا ما در خیلی جاها مانند اینکه عدالت در حوزه سلامت چه مصداق بارزی دارد مورد بررسی قرار نگرفته، شاخص های عدالت واضح نیست.

- تشکل ما یک کار تئوریک را شروع کرد اما در فضای دانشجویی به نتیجه ای نرسید. تقریبا در قانون اساسی به بحث عدالت خواهی کاملا بی توجهی شده است، ما در سال 88 یک لیستی را جلو خود گذاشتیم تا ببینیم که قانون اساسی چقدر ظرفیت عدالت محوری و قانون های اینچنینی دارد. در همان سال خیلی ها می گفتند که چرا ما باید به فلسطین کمک کنیم و چرا باید به لبنان کمک کنیم، چرا با آمریکای لاتین این چنین هستیم و ما گفتیم که این اصل قانون اساسی است که ما باید به نهضت های جهان کمک کنیم. - یکی از این نهاد ها صدا و سیما بوده است که همه تشکل ها در همه دوره ها به آن انتقاد داشته اند و ما اتفاق خاصی را شاهد نبودیم ویا مثلا عدالت رسانه ای که بعضی دوستان گفتند و ما هم اشاره کردیم واقعاً اینکه یک روستایی بتواند مطالبات خود را بیان کند و این مطالبات شنیده شود به اندازه یک شهروند تهرانی نیست یعنی صدا و سیمای ما نماینده تفکر تهرانی است تا اینکه نماینده کل کشور باشد و این به نظر من بی عدالتی است.

- اینکه یک فردی بخواهد امر به معروف و نهی از منکر بکند، هیچ پشتیبانی در نظام از او وجود ندارد کما اینکه اصل هشت قانون اساسی می گوید که ما باید فضایی را فراهم بکنیم که آمران معروف و نهی از منکر یک جایی برای مطالبه داشته باشند.

- بحث دیگر مردمی کردن اقتصاد بود، بالاخره اقتصاد باید به دست مردم داده شود در حالی که الان به دست چهار الی پنج عدد نهاد شبه دولتی داده شده است، بنیاد مستضعفان، تامین اجتماعی و سپاه در این حوزه حضور دارند و مردم دخالتی در این اقتصاد ندارند. ما این را به صراحت خدمت مقام معظم رهبری مطرح کردیم. متاسفانه این موارد زیاد مورد توجه قرار نگرفته است، ظرفیت های مردمی، بحث شبه دولتی ها و اینکه خصوصی سازی در مجرای اصلی خود قرار بگیرد اصلا مورد توجه مسئولان قرار نگرفته است.

- در بحث مفاسد اقتصادی چندین مورد را همیشه مطرح کرده ایم، یکی از آنها قانون تشریح بود، یکی اینکه اموال مسئولان بررسی شود که آقا جان شما این اموال را از کجا آورده اید؟ ما چندین بار شاهد بودیم که فردی از مجلس مثلا فرد سوم مملکت یعنی فردی از داخل کابینه را زیر سوال می برد که شما فلان فساد را داشته اید، اگر فلان فساد را داشته است چرا قوه قضاییه برخورد نمی کند؟ اگر نداشته چرا با آن فرد در مجلس برخورد نمی شود؟ این فضا در کشور باز شود که هر مسئولی به دیگری تهمت بزند، مگر این فرد الان مسئول نیست؟ چرا از اول اموال او را بررسی نکرده اید؟ این ها مسایلی است که اصلا پیگیری نشده است.

- شما قوه قضاییه را ببینید که برای این مسئله چه کارهایی کرده است؟ این ها جزو مسایل هستند که ما در بحث افشاگری ها در مقابل رهبری عرض کردیم، در بحث دانه درشت ها در مفاصد اقتصادی باز همین طور است. یک عده آفتابه دزد را می گیرند و بعد مشخص نمی شود که چه شد.

- رئیس قوه قضاییه گفتند که نمی دانیم چرا کار به دانه درشت ها که می رسد کار متوقف می شود؟ حالا الحمدالله در این دوره اوضاع کمی بهتر شده است و کار هایی در جریان است.این موارد دغدغه های اساسی بودکه ما مطرح کردیم و بصورت موردی مسئولین توجه کرده اند.

- در مورد شورای عالی انقلاب فرهگی ما مطالبه کردیم، فقط یک جلسه دوستان ما را دعوت کردند که بحث هایی مطرح شد ولی مورد دیگری را نداشته ایم که مسئولان پای صحبت های جریان دانشجویی بنشینند تا متوجه شوند که ما چه حرف هایی داریم. مثلا در وزارت علوم که نزدیک ترین جا به دانشجویان است، وزیر علوم اول سال یک جلسه افطاری برگزار کردند و گفتند که این جلسات ماهانه برقرار می شود ولی رفت تا سال بعد که یک جلسه را برگزار کردند و در آن جلسه هم دعوا شد. حالا اگر این آقایانی که جدیداً می خواهند بیایند اگر این رویه را دنبال کنند باز همین آش و همین کاسه است.

ارسال نظر: