اخبار آرشیوی
هادی آجیلی، کارشناس مسائل بینالملل در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: پیام انتخابات ایران به غرب، احترام به مردمسالاری ایران و عدم تحکم در مذاکرات است/ تعلیقی که در دوره آقای روحانی اتفاق افتاد ناشی از یک محاسبه بود، این محاسبه یک محاسبه خائنانهای نبود اما محاسبه غلطی از آب در آمد
مهمترین محورهای گفتگوی تفصیلی هادی آجیلی، استاد روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبایی با «نسیم» به شرح زیر است: - در انتخابات سال 88 غربیها به شدت تبلیغ کردند که مردم اعتماد خود را نسبت به نظام جمهوری اسلامی از دست داده و یک فاصله ای بین مردم و حاکمیت ایجاد شده است. اتفاقا غربی ها دقیقا به دنبال این بودند که این انتخابات یک انتخابات غیر فعال باشد و مردم در آن مشارکت نکنند و اگر مشارکت پایین می بود آنها می توانستند این بهره برداری را داشته باشندکه مردم از نظام فاصله گرفته اند و مشروعیت نظام اسلامی کاهش پیدا کرده و از بین رفته است،لذا این عاملی بود تا بتواند بر سر میز مذاکرات هسته ای امتیاز بگیرند. بر همین اساس آنها می توانستند به تیم مذاکره کننده ما بگوید که شما مشروعیت لازم را ندارید و مردم در انتخابات شما شرکت نکردند و این ناشی از سیاست هسته ای شما است، بنابراین هم ما به شما می گوییم که سیاست هسته ای خود را عوض کنید و هم مردم از شما می خواهند که این سیاست را تغییر دهید. - نتیجه انتخابات امسال و میزان مشارکت حاصل شده، نه تنها آن نقشه دشمن و غرب را به هم زد بلکه برای جمهوری اسلامی تبدیل به یک نقطه قوت هم شد
که به نوعی بتواند پرونده انتخابات 88 خود را ببندد و دیگر کسی نمی تواند بگوید به دلیل اینکه نظام تقلب کرده و یا به دلیل اینکه بعد از انتخابات خلاف نظر مردم خود رفتار کرده است مردم از نظام فاصله گرفته اند. این همان مردم هستند و ما مردم دیگری که نیاوردیم که رأی بدهند،این همان مردم هستند که با تراز 73 درصدی پای صندوق های رای می آیند و این نشان دهنده اعتماد به نظام جمهوری اسلامی و بعد نشان دهنده اعتماد به سیستم انتخابات است. انتخابات ایران یک پیروزی بزرگ در برابر آمریکا بود - تمکین کاندیداها و مردم نشان دهنده بلوغ سیاسیست که بعد از انتخابات 88 یک گام به جلو تلقی می شود. بنابراین انتخاباتی که امریکایی ها به دنبال آن بودند که تحریم شود و بعد به دنبال این بودند که انتخاباتی پر هزینه و کم فروغ و با مشارکت کم باشد،اینگونه نشد و این یک پیروزی برای نظام جمهوری اسلامی در عرصه بین المللی خود بود و هست. - از این منظر تفسیر غرب از این انتخابات در وجه مثبت، اعتراف و فهم مردم سالاری در ایران است، اعتراف و فهم آزادی در انتخابات و محکم بودن سازوکار قانونی این انتخابات است یعنی همان چیزی که می خواست تبدیل به پاشنه آشیل نظام
جمهوری اسلامی شود، همان چیز در این انتخابات به برگ برنده نظام جمهوری اسلامی شد و الان غرب نمی تواند بر اساس سابقه درگیری ها در انتخابات 88 با ما وارد مذاکره و رابطه شود، یعنی نمی تواند اساس گفتگوی با ما را انتخابات 88 قرار دهد و مجبور است که اساس گفتگو ها را انتخابات 92 قرار دهد و چون انتخابات 92 با تراز 73 درصدی و با سلامت و امنیت کامل برگزار شده است، بنابراین سطح و جنس گفتگوهای غرب و به ویژه امریکایی ها با تغییر خواهد کرد. - نظام جمهوری اسلامی باسعه صدر و با این اختلاف رای که حدودا دویست هزار رأی بود اعلام نتیجه می کند و گزینه ای اعلام می شود که غربی ها با تبلیغات بیان میکردند که این گزینه نظام نیست اما این فرد انتخاب می شود و مردم به واقع می بینند که اسم همان فردی که به او رای دادند از صندوق بیرون آمده و این باعث شد که یک شادی و شعف در مردم ایجاد شود و دقیقا بر عکس آن چیزی شد که غربی ها به دنبال آن بودند، چرا که برنامه ریزی کرده بودند تا مردم از نظام جمهوری اسلامی نا امید شوند و فاصله بگیرند و زمانی که نا امید شدند به نوعی احساس کنند که باید پشت این نظام خالی شود تا زمینه برای نفوذ غربیها بیشتر شود. -
بنابراین آن وجه تفسیر غرب که برای ما مثبت است، اعتراف به آزادی انتخابات و مردم سالاری در ایران است و انها رابطه مردم را با نظام می بینند و بعد از آن انتخابات 85 درصدی و این انتخابات 73 درصدی با این همه فضای تبلیغاتی و سیاسی که بر علیه ما ایجاد کرده بودند الان نمی توانند بیاییند و ابراز کنند که مردم از نظام فاصله گرفته اند. - اینکه آنها نمی توانند بگویند که مردم از نظام فاصله گرفته و پشت نظام نیستند مهم است، البته این بدین معنا نیست که مردم از نظام و دولت انتقاد ندارند و شرکت در این انتخابات به معنای عدم انتقاد و ضعف و مشکل در کشور نیست ولی نشانه این است که مردم اصل نظام و استقلال کشور را قبول دارند و اصل رفتار غرب را ظالمانه می دانند. این با این وجود است که غربی ها به دنبال ایجاد حس ناکارآمدی نظام به واسطه تحریم ها در بین مردم بودند و می خواستند مردم پاسخ این ناکارآمدی را با نیامدن به پای صندوق رای بدهند. - غربی ها مدت ها است به این نتیجه رسیده اند که باید از طریق دیپلماسی عمومی، ایجاد تفرقه داخلی، ایجاد فاصله بین مردم و نظام، ایجاد اختلاف بین مسئولین نظام و اغناء مردم به ناکار امدی نظام جمهوری اسلامی اهداف
خود را در جامعه ایران نهادینه کنند . -وجه مثبت بعدی این است که غربی ها دیدند که جمهوری اسلامی ایران علاوه بر اینکه سعه صدر دارد و انتخاباتی که با دویست هزار رای می توانست به دور دوم برود می آیند و نتیجه انتخابات را با دقت و ظرافت اعلام می کنند. این واقعه در تراز انتخابات دنیا قابل ارزیابی و مطالعه است که یک انتخاباتی در ایران بعد از انتخابات 88 برگزار شد و غرب تمام تلاش خود را در دو حوزه انجام داد: اول القای عدم کار آمدی نظام جمهوری اسلامی و دوم اینکه القای فاصله مردم از نظام جمهوری اسلامی،و تا توانست این دو هدف را دنبال کرد و در رسانه های خود به آنها پرداخت و تا آنجایی که امکان داشت از فرآیند جاسوسی و خرابکاری و ترور امنیت این انتخابات را زیر سوال برد. امنیت بالای برگزاری انتخابات در ایران - شما در یک منطقه ای به سر می برید و انتخابات برگزار می کنید که در هر کشوری از این منطقه انتخابات برگزار شود به صورت فراگیر بمب گذاری و اتفاقات تروریستی و کشته شدن مردم اتفاق می افتد، شما می توانید در عراق، افغانستان و پاکستان انتخابات سالم و امن برگزار کنید؟ بعضی از کشورهای منطقه که اصلا انتخابات ندارند ولی در بسیاری از
کشور های منطقه که انتخابات دارند همه انتخابات ها با نا امنی و درگیری همراه است. با این وجود در وسعت جفرافیایی کشور ایران، آن هم بعد از انتخابات 88 و در حالی که دشمن برای نا امن کردن فضای انتخابات برنامه ریزی کرده است، چنین انتخاباتی برگزار می شودکه هم در امنیت کامل و هم در سلامت کامل و هم میلی متری بود. - چرا مرسی به راحتی برکنار می شود؟ دلیل آن این است که در انتخابات ریاست جمهوری مصر نتیجه تقریبا پنچاه، پنجاه اعلام شد و نظر شخصی بنده این است که نتیجه انتخابات آن نبود و می خواستند به نوعی به مرسی نشان دهند که شما حداکثر پنجاه درصد آرا را در اختیار دارید. - آمریکایی ها از طریق نیرو های نظامی در مصر تلاش کردند که مرسی را پیروز جلوه ندهند و فقط بگویند که شما صرفا توانستید یک بخشی از آرا را کسب کنید و به همین دلیل است که اگر مرسی بخواهد حرفی بزند، همه به او پاسخ می دهند که رای شما تازه در مرحله دوم پنجاه درصد بوده و در مرحله اول که بیست و چند درصد بوده است، بنابر این مردم با شما نیستند. بنده می خواهم بگویم که هر جای دنیا انتخابات میلی متری اعلام شود باعث دعوا می شود ولی درایران هم در امنیت و هم در سلامت و هم
میلی متری انجام می شود و بعد همه می آیند و تبریک می گویند و به آن تمکین می کنند. پیام انتخابات ایران به غرب - این انتخابات برای غرب یک پیام دارد که: آهای غربی ها شما باید به مردم سالاری در ایران احترام بگذارید و زمانی که این اتفاق بیافتد شما نمی توانید بیایید و سر میز مذاکره با ایران بنشینید و با تیم مذاکره کننده ایران تحکم کنید، چرا؟ بخاطر اینکه این افراد به پشتیبانی یک ملت بر سر آن میز نشسته است. پیش از انتخابات یکی از مقامات امریکایی با این تعبیر که چه بپذیرید و چه نپذیرید در نظام جمهوری اسلامی دولت ایران نمایندگی مردم خود را دارد و این یک تعبیر مهمی بود که یکی از مقامات کاخ سفید بعد از سال ها بیاید و بگوید که شما چه دوست داشته باشید وچه دوست نداشته باشید حاکمیت مردم ایران نماینده مردم ایران است، خوب این برای کشوری که دائما می گفت در ایران دموکراسی وجود ندارد و نظام جمهوری اسلامی یک چیز می خواهند و مردم آن نیز چیز دیگری می خواهند و ما طرفدار مردم هستیم دیگر نمی تواند این چنین حرفی بزند. - ایجاد فاصله بین مردم و نظام حربه آخر غرب در این انتخابات بود که از او گرفته شد و دیگر نمی تواند حرفی بزند و مجبور است
ایران را بپذیرد، یعنی اگر ایران بیایید و بگوید که ما می خواهیم سیاست هسته ای خود را ادامه بدهیم غرب نمی تواند بگوید که این سیاست مورد قبول مردم ایران نیست و این تفسیر مهمی بود که غرب می توانست از این انتخابات داشته باشد. انتخاب روحانی اجماع جهانی علیه ایران را دشوار می کند - چند نکته مثبت دیگر از تفسیر غرب در مورد انتخابات ایران نیز وجود دارد، یکی اینکه با توجه به روی کار آمدن آقای روحانی و تیم او و باتوجه به سابقه و شعار هایی که داشته است، اجماع بین المللی علیه ایران سخت می شود. اما جالب این حرف اسرائیلی ها بعد از انتخابات هم بود که گفتند اتفاقا ما از نتیجه انتخابات راضی نیستیم! چون اجماع جهانی را بر علیه ایران سخت می کند. ما تا دیروز می گفتیم که احمدی نژاد تنش زا است، احمدی نژاد جنجال ایجاد می کند، احمدی نژاد قواعد بین المللی را رعایت نمی کند و این چنین بر علیه ایران فضا سازی می کردیم و فضا را به گونه ای فراهم می کردیم که افکار عمومی دنیا بپذیرند که اجماع بین المللی بر علیه ایران صورت بگیرد، البته در آخر هم اجماع بین المللی صورت نمی گرفت ولی به هر حال آنها این فضای تبلیغاتی را ایجاد می کردند. -با توجه به
روی کار آمدن آقای روحانی و تیم او و باتوجه به سابقه و شعار هایی که داشته است آن اجماع را عملا نقض می کند، اگر حالا کشوری بیایید و بگوید که ما باید بر علیه ایران اجماع کنیم کشور های مخاطب می گویند که به کدام دلیل باید اجماع کرد؟ ایران که شعار اعتدال می دهد و به دنبال تنش زدایی هستند، این ها که به دنبال آرام کردن محیط سیاست خارجه هستند، برای چه باید بر علیه این تیم جدید اجماع کنیم؟ در واقع یک اختلافی در بین دشمنان می افتد که آقا اجماع امکان پذیر نیست. -اگر شما بخواهید بر علیه تیپ سیاست خارجی احمدی نژاد اجماع کنید و هم بر علیه تیپ سیاست خارجی روحانی، بی معنی است، تو بر علیه سیاست خارجه فردی مانند احمدی نژاد می گویی که باید اجماع شود و بر علیه قطب مقابل او نیز می گویی باید اجماع شود، خوب این که معنی نمی دهد و استدلال منطقی برای اجماع در افکار عمومی ندارند. لذا تا آنجاییکه امکان دارد به تعبیر بنده گزینه نظامی لبه میز است و نزدیک است که با روی کار آمدن دولت جدید این از لبه میز بیفتد و کس دیگری نمی تواند به ایران بگوید که گزینه نظامی بر روی میز است چون معنی ندارد، این کشوری است که دولت آن می گوید من می خواهم تنش
زدایی کنم، می خواهم محیط بین المللی را آرام کنم پس با این مواضع دیگر گفتن گزینه نظامی بر روی میز است یک حرف مسخره ای است. -نکته مثبت بعدی اینجاست که آن دولت های عربی منطقه که بر علیه ایران موضع داشتند و هم دچار توهم ایران هراسی شده بودند و هم خود به ایران هراسی دامن می زدند مجبور هستند با دولت جدیدی که بر سر کار آمده است کمی ملایم تر برخورد کنند و دلیلی برای شدت برخورد ندارند، چون ممکن بود در دوره احمدی نژاد بگویند ما از این فرد می ترسیم، او قواعد بین المللی را رعایت نمی کند و مدام تنش زایی و ماجراجویی میکند ولی اکنون برای این دولت جدید که همچنین مستمسک و بهانه ای ندارند، بنابراین فضا به گونه ای ایجاد می شود که دولت های عربی منطقه مجبور هستند که ملایم تر برخورد بکنند. بازنده اصلی ماجرا کیست؟ - انتخاباتی در آمریکا در سال 2012 برگزار شد و تیم آقای اوباما بر سر کار آمد وایشان تیمی جدید انتخاب کردند و از این جهت هم آقای هگل به نوعی صهیونیسم حساب نمی شود و هم آقای جان کری، و اساسا تیم جدید که آقای اوباما بر سر کار آورده است تیمی هستند که با وجود اینکه آن رابطه استراتژیک با اسرائیل را حفظ می کنند اما نسبت به تیم
سابق و خصوصا تیم آقای بوش، صهیونیستی محسوب نمی شوند. -آن انتخابات و تیم جدیدی که آمد یک شکستی برای اسرائیل بود، درست است که این ها در کلام متحد استراتژیک هستند ولی در عمل این یک شکستی برای اسرائیل بود و آمریکایی ها نمی خواهند مانند سابق تمام تخم مرغ های خود در منطقه را در سبد اسرائیل بگذارند و این حداقل سخنی است که می توان در مورد این تیم جدید گفت. - پس در انتخابات آمریکا اسرائیل بازنده شد و با نتیجه و با میزان مشارکت در انتخابات ایران باز هم اسراییل بازنده شد.چ ون اسراییل چندین سال است که تلاش می کند ،تبلیغات می کند و سفر دیپلماتیک می رود که یک اجماع برای جنگ علیه ایران را فراهم کند و تا آنجایی که امکان دارد فشار تحریم را بر ایران بیشتر می کند و این تلاش چندین و چندین ساله اوست و در این سال ها یک بهانه ای هم داشته که ان بهانه احمدی نژاد بوده است چرا؟ چون گفته که اسراییل باید نابود شود و از این قبیل حرف ها که شما می دانید. یعنی با این ایران هراسی سعی کرده که هم تحریم ها در منتهی الیه خود باشد و هم گزینه نظامی مطرح باشد. تفسیرهای منفی غرب از نتیجه انتخابات ایران - ممکن است یک سری تفسیر های منفی هم از انتخابات
ما در عرصه سیاست خارجه صورت بگیرد پاشنه آشیلی هم از این انتخابات برای سیاست خارجه ما وجود داشته باشد. نکته اول این است که با نتیجه انتخابات افرادی بر سر کار آمده اند که شعارآنها این بوده کا ما می خواهیم در قضیه هسته ای به نوعی یک ملاطفتی انجام دهیم و این افرادی هستند که در دوره زمام داری خود به نوعی متهم و یا به واقع در جاهایی در مقابل غرب کوتاه آمدند. یک نقطه آسیب در سیاست خارجه این است که نه به واقع آقای روحانی در سیاست خارجه چنین باشد و من تفسیر غرب را بیان کردم. ببینید بنده نمی گویم که آقای روحانی اهل سازش و یا اهل مقاومت است، یا اینکه نمی گویم آقای روحانی کوتاه آمده و یا کوتاه نیامده است بلکه در مورد تفسیر و بر آورد حریف صحبت می کنم. می گویم که ممکن است که تفسیر حریف این باشد که خوب روحانی رای آورد و معنی آن سازشکاری درزمان شورای عالی امنیت ملی سابق است و تفسیر آنها این باشد که چون این افراد در دوران خود امتیاز داده اند پس نتیجه انتخابات نشان می دهد که جمهوری اسلامی در حوزه هسته ای آماده امتیاز دادن است و این به پاشنه آشیل تبدیل می شود، در صورتی که ممکن است آقای روحانی در این مسیر نباشد. -نکته دوم این
است که خب غربی ها به دنبال این بودند که تحریم ها به مردم ایران فشار بیاورد و مردم هم به حاکمیت فشار بیاورند تا حاکمیت در بحث هسته ای کوتاه بیایید، الان غربی ها نگاه می کنند و میبینند که مردم آمده اند و به گزینه ای رای داده اند که در شعار و در مشی می خواهد در سیاست هسته ای گذشته تغییر ایجاد کند. ممکن است تفسیر منفی این بشود که خوب شد و تحریم ها جواب داد و مردم به فردی رای دادند که اماده امتیاز دادن است بابراین ممکن است به این برایند برسند که الان جمهوری اسلامی آماده امتیاز دادن است و تحریم ها جواب دادند و ما باید مسیر تحریم ها را ادامه بدهیم که این خیلی خطرناک است، باز تاکید می کنم که بنده نمی گویم که آقای روحانی روحانی این گونه است ولی می خواهم برآورد غرب را از این انتخابات بیان کنم. - در واقع با یک خط مشی از طرف آقای روحانی این نقشه نقش بر آب است، مانند آن مصاحبه ای که آقای روحانی انجام دادند و یکی از وی پرسید ایا شما به تعلیق فکر می کنید؟ ایشان جواب دادند که اصلا دوران تعلیق گذشته است و این یک ضربه به این تفسیر منفی طرف مقابل بود. - محاسبه غلط حریف که برای ما جنبه منفی دارد این است که بگوید من ایرانی ها را
تحریم کرده ام و به انها فشار آمد و این تحریم ها نتیجه داد و مردم ایران به آقای روحانی رای دادند، پس این مسیر برای به زانو در آوردن ایران جواب می دهد و ما باید تحریم ها را بیشتر کنیم. درپایان هم آنها هیچ امتیازی به ما ندادند. بنابراین غربی ها میگویندکه انگار این گونه فشار آوردن به ایران جواب می دهد و ما باید این گونه فشار را ادامه دهیم. چگونگی گفتمان ایران در برابر غرب -گفتمان مقاومت مدبرانه و با تدبیر و عقلانیت و دیپلماسی بیشتر جواب می دهد، اما مقاومتی که در آن عقلانیت و دیپلماسی نباشد برای ما ایجاد هزینه خواهد کرد. پس گفتمان مقاومتی که حریف ببیند اولا شما عاقل هستید، با تدبیر هستید، با برنامه هستید اما در عین حال کوتاه هم نمی آیید، در واقع گول پرستیژ غربی ها را نمی خورید، گول وعده های انها را نمی خورید، گول فضا سازی رسانه ای آنها را نمی خورید و شما تحت فشارامتیاز نمی دهید. -اگر غرب به این نتیجه برسد که شما تحت فشار امتیاز می دهید آنگاه دست از فشار بر نمی دارد ولی اگر به این محاسبه برسد که شما در همکاری دو جانبه و احترام متقابل حاضر به امتیاز دادن متقابل هستید و اصلا فشار وارد کردن نتیجه نمی دهد مجبور است
که دست از فشار بر دارد. غرب می خواهد رفتار شما عوض شود،خوب در فشار به این هدف نمی رسد پس مجبور است که همکاری متقابل، امتیاز متقابل و احترام متقابل و هم وزن را در پیش بگیرد اما اگر ببیند که اگر فشار بیاورد و شما امتیاز می دهید به چه دلیلی مسیر خود را عوض کند؟ اهداف غرب در برابر ایران - مواجهه غرب در سطح تغییر رژیم ها با جمهوری اسلامی یک مرحله از هدف است و هدف اصلی غرب در ابتدا ماهیت جمهوری اسلامی است یعنی اگر می خواهد اسم آن جمهوری اسلامی باشد ولی ماهیت آن عوض شود و ماهیت سکولاری پیدا کند، ماهیت مطلوب غرب پیدا کند. اگر به این هدف رسیدند که هیچ و اگر نرسیدند آنها سطح بعدی هدف دارند به این معنی که رفتار جمهوری اسلامی تغییر بکند. یعنی به نوعی جمهوری اسلامی را مجبور کنند از آن آرمان های بین المللی خود کوتاه بیاید، خوب این یعنی چه؟ اساسا غرب از دشمنی با جمهوری اسلامی نا امید نمی شود، از تقابل با جمهوری اسلامی نا امید نمی شود و دشمنی خود را ادامه می دهد. هر جا که ما قدمی پیش می گذاریم و آنها قدمی پس می گذارند در واقع تحمیل اراده جمهوری اسلامی به غرب بوده و نه اینکه غرب به صورت داوطلبانه یک قدم پس گذاشته باشد،
بنابراین آنها می آیند و نگاه می کنند و می گویند که ما در اصل می خواهیم ماهیت نظام جمهوری اسلامی غییر کند اما اگر نتوانستیم به این هدف برسیم، تغییر رفتار آنها را هدف قرار می دهیم و طبق این برداشته بر روی هر گزینه ای حساب می کنند، مثلا الان نگاه می کنند که انتخابات در ایران با مشارکت 73 درصد برگزار شده است پس مردم با نظام هستند پس باید امریکایی ها از دشمنی نا امید شوند؟ خیر این اتفاق نمی یافتد و آنها به روی گزینه دیگری کار می کنند. - محاسبه منفی اینجاست که ممکن است برآورد حریف از نتایج انتخابات این باشد که تیمی بر سر کار آمدند دست از آرمان های انقلاب اسلامی بر می دارد و به دنبال تحقق آرمان ها و اهداف جمهوری اسلامی نباشند،اگر تفسیر غرب این باشد که البته این تفسیر قابل بهم زدن است و اتفاقا آن باید های سیاست خارجی آقای روحانی همین ها است که با یک مصاحبه و یا یک عکس العملی که انجام می دهد این تفسیر را برهم بزند. -اکنون غرب در یک فضای ابهام و پیچیدگی قرار دارد که در حال محاسبه با خود است که دولت آینده چه دولتی است و ما باید چه مواجه ای با آن داشته باشیم، می خواهم بگویم که از زمانی که ایشان دولت را به دست گرفت می
تواند با یک حرکت مدبرانه این محاسبه را درست بکند و محاسبه از حالت غلط خارج شود. اگر این محاسبه غلط از سوی غرب انجام شود باز مجددا غرب به این نتیجه می رسد که دولت آینده ایران خود به خود تغییر رفتار داده است کما اینکه سابقه آقای روحانی و تیم او نیز عکس این است و اینگونه نیست که ایشان آرمان های انقلاب اسلامی را قبول نداشته باشند و یا بخواهند این آرمان ها را کنار بگذارند. -آخرین اتفاق و تفسیر غلط این است که غرب از یک چیز تیم مذاکره کننده ایرانی اطمینان داشت و آن اطمینان این بود کار این تیم کاملا مانند یک دیوار بتونی غیر قابل نفوذ است و این غیر قابل نفوذ بودن هم می تواند فرصت باشد و هم می تواند تهدید باشد. غیر قابل نفوذ است یعنی نمی شود با آن تعامل کرد و این بعد منفی قضیه است و آسیب این غیر قابل رخنه بودن این است که نمی توان با آن تعامل کرد، نمی شود با آن گفتگو کرد که این موضوع در تیم آقای روحانی جبران شده و تبدیل به فرصت می شود و این ها احساس می کنند که این تیم قابل رخنه و نقوذ و قابل گفتگو است اما این سد بتونی غیر قابل نفوذ یک فرصتی هم ایجاد می کرد که غرب مطمئن بود نمی تواند مهره ای را در این تیم داشته باشد،
نمی تواند امیدوار به نفوذ با مهرهها و با واسطه ها در این تیم و در این سیاست خارجه باشد. یعنی در تیم سیاست خارجه و تیم هستهای دوره آقای احمدی نژاد، غرب یقین داشت که این سد غیر قابل نفوذ است.درست است که جنبه منفی آن این بود که غیر قابل تعامل است ولی در عین حال غیر قابل نفوذ هم بود و نمی توانست که مهره ای را با یک و یا دو واسطه به آنجا فرستاد و مدیریت اطلاعاتی کرد، اما در مورد آقای روحانی ممکن است این تفسیر غلط وجود داشته باشد که غربی ها تصور کنند که با توجه به سابقه این تیم و دولت آینده ما نیرو هایی را خواهیم داشت که با یک واسطه یا دو واسطه قابل نفوذ هستند و این فوق العاده خطرناک است و این نکتهای است که آقای روحانی و تیم جدید ایشان حتما در ادامه کار آن را در نظر می گیرند تا آن منفذ هایی که ممکن است دشمن از باب دشمنی می خواهد از آنها نفوذ کنند ببندند. یک زمانی شما یک منافذی را در دیپلماسی عمدا باز می گذارید که حتی دشمن شما هم بتواند با شما تعاملی داشته باشد و این ایرادی ندارد و کنترل و تدبیر آن با خود شماست و در واقع شما می گویید که راه به من همیشه بسته نیست و شما می توانید از جاهایی با من حرف بزنید ولی آن
که یک منافذی وجود داشته باشد که شما خبر نداشته باشید و بر روی آنها کنترلی صورت نگیرد،دشمن رسوخ می کند و در آن صورت مشاهده می کنید که از درون می خورید و اتفاقا می تواند برنامه دشمن هم همین باشد. سیاست خارجی جدید باید با آسیب شناسی دوره گذشته گام بردارد - ما باید محیط بین المللی را خوب بشناسیم، آسیب شناسی دوره آقای احمدی نژاد را خوب بشناسیم، در دوره آقای احمدی نژاد این نکات مثبت سیاست خارجه بود که ما به دنبال تحقق عدالت در عرصه سیاست بین المللی باشیم و این جزو آرمان های انقلاب است، اینکه گفتمان مقاومت را ترویج کنیم که این هم جزو آرمان های انقلاب است، اینکه ما از نزدیکی به غرب سودی عایده ما نمی شود و البته قرار بر دشمنی هم نیست و اصالت ندارد که ما با کشوری دشمنی کنیم و ما اساسا غیر از اسرائیل دشمن کشور دیگری نیستیم مگر اینکه او با ما دشمنی کند، بنابراین ما نباید دشمن سازی بکنیم و شاید یکی از نکات منفی آقای احمدی نژاد این بود که در یک جاهایی ما دشمن سازی کردیم، یک جاهایی یک سری ماجرا جویی هایی بوده که پر هزینه بوده است، یک جاهایی ادبیات رئیس جمهور ما بوده که لازم نبوده و می بایست که با تدبیر انجام می گرفت. -شما
می توانید مقاومت کنید اما تدبیر داشته باشید، نه اینکه با ادبیات کلامی مقاومت کنید که دشمن برآشفته و عصبانی شود، به چه دلیلی؟ لازم نیست هزینه اضافی را به ملت و کشور تحمیل کنید و این یکی از نقاط ضعف بود اما اصل ماجرا مقاومت بود، اصل این بود که ما گول وعده های غرب را نمی خوریم، اصل بر اینکه در اطاعت از غرب سودی برای جمهوری اسلامی نیست بلکه در استقلال از غرب سود است جزو نکات مثبت آقای احمدی نژاد بوده است. - به هر حال افکار عمومی بسیاری از کشور های دنیا آقای احمدی نژاد را نماد استکبار ستیزی می شناسند، ایشان را یک نماد مقاومت می شناسند و این ناشی از یک سیاست خارجه ای بوده که چنین اتفاقی افتاه است و ما باید این فرصت را حفظ کنیم، یعنی اینکه جمهوری اسلامی استکبار ستیز است باید حفظ شود، اینکه جمهوری اسلامی از سر اصول و آرمان های خود کوتاه نمیآید باید حفظ شود، اینکه جمهوری اسلامی در خط مقاومت بر علیه اسراییل است باید حفظ شود، اما چه چیزی باید تغییر بکند؟ باید دیپلماسی به این مقاومت اضافه شود، باید تدبیر به این مقاومت اضافه شود، باید حرف خود را با زبان بین المللی زد، باید با برنامه در حوزه بین المللی وارد شد و از بخشی
نگری پرهیز کرد و این ها نکات منفی دوره آقای احمدی نژاد بوده که ما تقریبا در دوره بعد از یک لحاظ اطمینان داریم،از این لحاظ که تیم اقای روحانی افراد مجربی هستند هم سابقه دارند و هم علم دارند و هم اینکه به نوعی زبان بین المللی را بلد هستند و اصول و قواعد بین المللی را بلد هستند، دیپلماسی بلد هستند، اهل برنامه هستند و خود آنها کارشناس هستند و ما به همه این ها اطمینان داریم و تنها چیزی که ممکن است در آینده محل اسیب شود آن تفسیر ها و محاسبه های غلط است که می توان جلوی آنها را نیز گرفت یعنی اینکه ما یک راه رفته ای داشته ایم و آن راه مقاومت بوده است و هزینه ان را نیز داده ایم،کدام هزینه؟ فشار تحریم ها یعنی هم راه مقاومت را رفته ایم و هم هزینه ان را پرداخت کرده ایم و ما نباید این را با دست خودمان برگردانیم یعنی اگر در آینده بوی امتیاز دادن به مشام غرب برسد یعنی که ما هم چوب را خوردیم و پیاز را خوردیم و این معنی نیست که غرب کوتاه بیایید.گاهی اوقات شما با طرفی مقابل هستید که منطقی دارد، یعنی می گویید که آقا من یک گام کوتاه می آیم و شماهم یک گام کوتاه بیایید ولی غرب چنین منطقی ندارد. تعلیق زمان روحانی خائنانه نبود -
تعلیقی که در دوره آقای روحانی اتفاق افتاد ناشی از یک محاسبه بود، این محاسبه یک محاسبه خائنانه ای نبود اما محاسبه غلطی از آب در آمد. محاسبه آقای روحانی و تیم مذاکره کننده ما این بود که به غرب اعتماد کردند، محاسبه این بود که زمانی که آقای جک استراو یک حرفی می زند این حرف انجام می شود،وقتی سه کشور اروپایی با ما به یک توافقی رسیدند این عملیاتی می شود یعنی می شود به قول و وعده طرف مقابل اعتماد کردو این محاسبه غلط بود.یک بحث دیگر در این محاسبه غلط این بود که تیم مذاکره کننده ما تصور می کردند که طرف مقابل می خواهد موضوع هسته ای را حل کندو به دنبال راه حل می گرددو ما هم باید آنها را کمک کنیم، ببینید شما همیشه خود را به جای حریف بگذارید،امریکایی ها یک بهانه ای پیدا کرده اند و آن بهانه مسئله هسته ای است و با این بهانه هم فضای رسانه ای و هم فضای بین المللی بر علیه ما ایجاد می کنند،فیلم درست می کنند،مستند درست می کنند،فشار تحریم می آورند،ایران را منزوی می کنند و به آن بهانه هر بلایی که دلشان می خواهد بر سر ما می آورند،خب غرب به چه دلیلی آن بهانه را بگیرد و آن را حل کند؟خب بعد از ان چه کار کند؟ مگر اینکه شما او را متقاعد
کنید و یا نظر خود را تحمیل کنید وگرنه او که نمی اید بهانه ای که به وسیله آن می توانست شما را اذیت کند، فشار بیاورد و رفتار شما را تغییر دهد، نمی آید این بهانه را از خود بگیرد و این محاسبه غلط در دوره آقای روحانی بود و در پایان خود هم متوجه شدند که این محاسبه غلط بوده است و نامه هم نوشتند که این توهین به ملت ایران است که ما این همه کوتاه آمدیم و امتیاز دادیم برای چه؟ برای اعتماد سازی و می خواستیم بگوییم که ریگی در کفش ما نیست اما شما چه کردید؟ شما در مقابل چند گام به پیش هم برداشتید. برآورد غلط احتمالی دولت جدید -کماکان یک تفسیر غلط در دولت جدید آقای روحانی وجود دارد و بنده این را با جرات عرض می کنم. یک جای تفسیر و محاسبه آقای روحانی هنوز ایراد دارد و باید درست شود و آن تفسیر اشتباه این است که از بعضی حرف های ایشان بر میآید که برآورد او این است که ما به لحاظ فنی و همکاری با بازرسان آژانس انرژی اتمی فعالیت بیشتری کنیم و راه حل فنی و حقوقی بهتری نسبت به گذشته پیدا کنیم موضوع هسته ای ما رو به حل شدن می رود، این برآورد غلط است. ما هیچ اقدام همکاری طلبانه ای در حوزه فنی و همکاری نبوده که انجام نداده باشیم، در
حوزه بازرسان آژانس، در حوزه پروتکل های نظارتی، در حوزه دوربین ها و یا اینکه بازرس ها راحت بیایند و بازرسی بکنند،در مورد اینکه مذاکره فنی کنیم و کارشناسها بیایید و به کشور های اروپایی همکاری کنیم و همه اقدامات موجود برای همکاریهای سیاسی و فنی با غرب را طی کردیم. -یک احتمال برای برآورد غلط آقای روحانی این است که ایشان فکر کنند که جنس پرونده هسته ای ایران از جنس حقوقی است در حالی که جنس راه حل اصلا فنی و حقوقی نیست و نگاه طرف مقابل به پرونده ایران سیاسی و امنیتی و استراتژیک است، نگاه غرب به پرونده هسته ای ایران این است که این پرونده حل نشود. هدف آمریکا در سوریه -بعضی ها می گویند که آمریکایی ها در سوریه به دنبال چه هستند؟ خوب امریکایی ها در سوریه به دنبال اسد بودند و بعد دیدند که جبهه النصره آمد، القاعده آمد و سلفی های تکفیری آمدند و بعد دیدند که حالا که این ها آمدند ممکن است اسد کنار برود و آنها به قدرت برسند و برای ما دردسر ایجاد کنند و در نهایت به این نتیجه رسیدند که باید درگیری ادامه پیدا کند و هر دو طرف همدیگر را بکشند. -گاهی اوقات براورد غلط این است که امریکایی ها می خواهند موضوع سوریه حل شود، اتفاقا
آمریکایی ها نمی خواهند موضوع سوریه حل شود و سوریه ضعیف بهتر از هر چیزی است،بعضی ها فکر می کنند که امریکایی ها می خواهند موضوع مصر حل بشود و مصر به ثبات برسد در حالی که امریکا نمی خواهد مصر به ثبات برسد. شباهت بحث هسته ای ایران و تحولات مصر از نگاه آمریکا - در مصر از یک طرف کودتای نظامی اتفاق می افتد و آنها یک موضع شفاهی نرم و لطیف می گیرند و می گوید که سریع قدرت از نظامیان به غیر نظامی ها منتقل شود که این یک موضع منفعلانه ای بود و به عبارتی آمریکایی ها نمی خواهند مصر پا بگیرد و قوی شود .مصر ضعیف که مدام در آن درگیری باشد برای آمریکایی ها بهتر است. - در موضوع هسته ای ما هم همینطور آنها نمی خواهند این موضوع حل شود یعنی شما باید راه حل هسته ای را در تحمیل اراده به حریف جستجو کنید نه در اینکه من یک امتیاز به شما بدهم و شما هم یک امتیاز به من بدهید. هزینه آمریکا برای کشورهای منطقه - آمریکایی ها در منطقه بعد از بیداری اسلامی احساس کردند که در دو چیز زیادی هزینه دادند و باعث ایجاد نفرت از امریکا در افکار عمومی منطقه شده اند. یکی از چیز هایی که برای آن زیادی هزینه داده اند اسرائیل بوده است و مردم منطقه حامی اسرائیل
را در خاورمیانه امریکا می دانند که این حمایت باعث نفرت شد و سعی کردند که این را کمی بهبود ببخشند.دومین مسئله ای که احساس کردند که بابت آن هزینه زیادی داده اند این بود از دولت های غیر دموکراتیک و مرتجع که نه آبروی دموکراتیک داشتند و نه آبروی حقوق بشری دارند و در حالت کلی هیچ وجه مثبت بین المللی ندارندو اهل سرکوب هستند، اهل دیکتاتوری هستند، اهل اقتدار گرایی هستند و همه مردم دنیا این ها را می دانند بیش از حد حمایت کرده اند که باعث شد.آمریکایی ها احساس کردند که بابت حمایت از این کشور ها هزینه زیادی پرداخت کرده اند. سیاست آمریکا در برابرملت ها - آمریکایی ها همیشه سعی می کنند که خود را در مقابل حرکت حداکثری مردم قرار ندهند یعنی فضای بین المللی را به لحاظ رسانه ای به گونه ای فراهم می کنند که در مقابل موج و خیل مردمی قرار نگیرند ولو اینکه در باطن چیز دیگری باشد ولی سعی آنها در ظاهر بر این است که به نوعی آن نفرت را ایجاد نکنند لذا در مورد دولت ها و حکومت های منطقه هم همین طور است و آمریکایی ها سعی کردند که از وضعیت جدید استفاده بکنند و وضعیت جدید را مدیریت بکنند. تاکتیک امریکایی ها چیست و ما باید چه بکنیم؟ تاکتیک
امریکایی ها بی ثبات سازی به صورت کنترل شده در کشور هایی که به نوعی با امریکا فاصله ای دارند و یا در مقابل اسراییل شعاری دارند، یعنی این کشور ها درگیر مسایل داخلی خود شوند. ایران درگیر چه چیزی بشود؟ درگیر مسئله هسته ای خود شود تا نتواند در منطقه در مقابل امریکا و اسراییل مانور بین المللی بدهد، کشور های دیگر که به نوعی یک دید تقابلی با امریکا و تسلط آن بر منطقه دارند و یا به نوعی در مقابل اسراییل تحریک می شوند باید بی ثبات شوند، عراق باید بی ثبات شود، لبنان باید بی ثبات شود، سوریه باید بی ثبات شود، مصر و تونس باید بی ثبات شود و ایران هم مشغول خودش شود و کشور هایی که در خط سازش هستند و با اسراییل ارتباطاتی هم دارند و به نوعی حرف امریکا را گوش می دهند باید دارای ثبات باشند مانند کشور های قطر،امارات و عربستان و اردن که دارای ثبات هستند. - محور این بی ثبات سازی که گاهی وقت ها توسط همین کشور های منطقه انجام می شود یعنی خود عربستان این بی ثباتی را در کشور های خط مقاومت ایجاد می کند، قطر این تاکتیک امریکایی ها را در منطقه و در سوریه، در عراق عملیاتی می کند. مثلا در عراق و سوریه این قطر است که در حال به هم ریزی اوضاع
است که این همان تاکتیک امریکایی ها است که توسط قطر و عربستان انجام می گیرد چون نفع عربستان و قطر هم همین تاکتیک است. خوب این بی ثباتی کنترل شده یک محوریت و یک دلیلی می خواهد و آن دلیل و بهانه شیعه و سنی گری است. بی ثبات کردن کشور هایی که در خط مقاومت هستند و یا جداقل در مقابل اسراییل تعریف می شوند و الزاما مطیع امریکا نیستند باید با محوریت تفرقه شیعه و سنی بی ثبات شوند و این تاکتیک الزاما مستقیما توسط خود آنها صورت نمی گیرد بلکه به صورت پشت پرده ای مدیریت می کنند. سیاست ایران در برابر تحولات مصر - ما باید دو عامل را برای موضع گیری در برابر تحولات مصر در نظر بگیریم. یکی عوامل داخلی مصر است که مربوط به نحوه اداره کشور توسط مرسی بوده است و با اشکالات جدی که داشته به نوعی مخالف سازی کرده است. عامل دیگر عوامل خارجی هستند یعنی دیگرانی از کشور های دیگر نمی خواستند که مرسی کار آمد جلوه کند. در عامل داخلی مرسی به جای اینکه خود را رئیس جمهور تمام مصر با این همه سلایق و علایق و طیف های مختلف که در کشور هستند قرار دهد، آمد و فقط خود را رئیس جمهور اخوان قرار داد و اجازه داد که سلفی های تکفیری به جریان حاکم نزدیک شوند و
قدرت مانور و جولان داشته باشند. مرسی در حوزه سیاست خارجی خود هم همین روند را ادامه داد یعنی به جای اینکه بیاید و در سیاست خارجه منافع مصر را در نظر بگیرد، منافع اخوان المسلمین را در نظر گرفت و این را مردم مصر متوجه می شدند، نخبگان مصر متوجه می شدند که این رئیس جمهور مصر نیست بلکه رئیس جمهور اخوان است و به دنبال پیگیری منافع خوان المسلمین است و منافع مصر و ملت مصر را در اولویت قرار نمی دهد. در داخل جریاناتی که به اخوان نزدیک هستند در حال مسلط شدن هستند و مردم احساس کردند که یک جانبه گرایی، انحصار گرایی در مصر صورت می گیرد، هیچ فردی نمی تواند در مصر انحصار طلبی بکند مگر اینکه قدرت ارتش دست او باشد، مبارک هم انحصار طلبی می کرد و قدرت ارتش دست او بود، سادات انحصار طلبی می کرد ولی او هم قدرت ارتش را در دست داشت. - اگر مرسی می خواست که انحصار طلبی بکند باید قدرت نظامی را در دست می گرفت و چون نتوانست این قدرت را به دست بیاورد نتوانست انحصار طلبی بکند. دلیل دیگر اینکه مرسی باید می توانست در وضع اقتصادی مصر بهبود ایجاد کند که نتوانست، چرا نتوانست؟ چون به جای اینکه ملی نگاه کند، اخوانی فکر می کرد و این اشکال جدی بود.
بهر حال مردم مصر به مرسی می گویند که به چه نکته مثبت تو بنازیم؟ یا باید به فعالیت اقتصادی، تدبیر اقتصادی و بهبود وضع معیشتی و رفاهی که برای ما ایجاد کرده ای بنازیم که این کار ها را نکردی، یا باید نسبت به سیاست خارجی انقلابی در مقابل اسراییل، استقلال در برابر امریکا بنازیم که آن کار را هم نکردی. انتظاراتی که توسط مرسی برای مردم مصر برآورده نشد - مردم به مرسی می گویند تو که محصول یک انقلاب هستی ما باید به چه چیز انقلابی تو بنازیم؟ به انقلاب در داخل کشور بنازیم که وضع کشور را بهتر نکردی ویا باید به بعد خارجی تو بنازیم که جلوی اسراییل ایستاده ای و حرف از استقلال از امریکا می زنی که این کار ها را هم که نکردی و از طرفی هم که سلفی ها هم به تو نزدیک شدند و ما باید به چه نکته مثبت تو بنازیم؟ اما آن عامل خارجی این است که کشورهای منطقه و خود امریکا نخواستند که مرسی موفق جلوه کند. آمریکا به دنبال ناکارآمدی اسلام سیاسی در مصر - آمریکایی ها علاقه مند بودند که دولت اسلامگرایی که بر سر کار می آید کارآمد جلوه داده نشود مگر جنس اسلامگرایی او به گونه ای باشد که کاملا نرم و در دستان امریکا باشد لذا امریکایی ها دو سطح تاکتیک را
برای مصر در نظر گرفتند. سطح اول این بود که دولت اسلامگرای مصر ناکار آمد جلوه بدهد و این را با اسلامگرایی یکی کنند تا بتوانند کمر اسلامگرایی را در منطقه بشکنند. بعد بگویند که مرسی که بعد از یک سال شکست خورده است ناشی از ناکار آمدی او بوده و مرسی محصول اسلام گرایی است پس در نتیجه اسلامگرایی ناکار آمد است و ملت ها و کشور های دیگر منطقه نتیجه سر کار آمدن اسلامگرا ها را ببینید و شما نباید به دنبال این مسیر بروید،این هدف امریکایی ها بوده است و مرسی چه قدر غلط براورد کرده بود و فکر می کرد که امریکایی ها از او حمایت می کنند،روشن است که امریکایی ها علاقه مند نیستند که یک دولت اسلامگرادر مصر بر سر کار باشدبلکه آنها علاقه مند هستند که یک دولت لیبرال و سکولار بر سر کار باشد.اما اگر این اتفاق هم نمی افتاد و مرسی حداقل در داخل درست عمل می کرد آن نقشه نقش بر آب می شد.امریکایی ها در مرحله دوم به دنبال این بودند که با همین مرسی کار کنند و در آن باعث تغییر رفتار شوند و آنرا به یک اسلامگرایی تبدیل کنند که مطلوب امریکاست،اما در این حوزه عربستان یک مانع جدی بود.عربستان کشوری بود که به نوعی از اخوان می ترسید، می ترسید که اخوان به
عنوان یک جریان سیاسی با امریکایی ها در منطقه زد و بند کنند و سر عربستان به عنوان یک دولت مرتجع و غیر دموکراتیک بی کلاه بماند ولی اخوان دموکراتیک بر سر کار آمده است. -برای آمریکایی ها کدام گزینه بهتر است؟طیفی که به صورت دموکراتیک بر سر کار آمده اند و به حرف امریکا گوش می کنند و یا طیفی که غیر دموکراتیک بر سر کار آمده اند و به حرف او گوش می کنند؟کدام بهتر است؟ خوب طیفی که دموکراتیک هستند بهتر است.عربستان این تصور را داشت که این مصر جدید برای او خطر محسوب می شود.لذا به شدت سعی کرد که دولت مرسی ساقط شود و به نظر بنده باید نقش عربستان را در سقوط مرسی جدی گرفت. دلیل اینکه امریکایی ها خیلی ممانعت نکردند آن تاکتیک اول است و دیدن که اگر اسلامگرایی ناکار آمد جلوه دهد چیز بدی نیست. احتمال تبدیل شدن مصر به سوریه دوم -این احتمال وجود دارد که آمریکا به دنبال این باشد که مصر به سوریه دوم تبدیل شود، ولی نقش ارتش و نظامیان در مصر بسیار قوی تر و نهادینه تر سوریه است.مردم در مصر ارتش را الزما در مقابل خود نمی بینند و ارتش به صورت نهادینه شده ای در مصر یک اقتداری دارد و اگر دولتی بر سر کار بیایید که بتواند ارتش را با خود همراه
کند به نوعی می تواند آن ثبات را برقرار کند اما روشن است که امریکایی ها علاقه مند هستند که یک مصر ضعیف در همسایگی اسرائیل وجود داشته باشد یعنی در همسایگی اسرائیل یا باید مصر مبارک وجود داشته باشدو اگر قرار باشد که مصر متحد اسرایی وجود نداشته باشد بهتر است یک مصر ضعیف در کنار اسراییل وجود داشته باشد و این ضعف را با دولت ضعیف، با بی ثبات سازی و تفرقه داخلی به وجود می آورند.ولی اینکه کدام به نتیجه می رسد و ایا مصر مانند سوریه می شود یا خیر حیلی مشخص نیست ولی بنده احساس می کنم که تا مدتها در مصر شاهد بی ثباتی هستیم،چرا؟ چون زمانی که شما بر علیه یک دولت دموکراتیکی که با انتخابات بر سر کار آمده است با تجمع و کودتا کنار زدید می توانند مانند یک بدعتی که از الف شروع شده و می تواند تا ی برود.مثلا فرض کنید که البرادعی رئیس جمهور شود و با انتخابات هم رئیس جمهور شود،چه تضمینی وجود دارد که سال بعد گروه مخالف این فرد به خیابان ها نریزند؟ تحولات مصر به سود سوریه است -تحولات مصر هم لحاظ نتایج برای سوریه مثبت است و هم به لحاظ تمرکز رسانهای.زمانی که تمرکز رسانه ای بر روی منطقه ای نباشد آن منطقه عاقلانه تر کار خود را انجام
میدهد و از کار تحت یک محیط رسانه ای خارج می شود بنابراین ارتش سوریه راحت تر می تواند به پاکسازی مناطق مختلف بپردازد اما یک نکته مثبت دیگری که برای سوریه دارد این است که اخوان المسلمین و دولت مرسی شکست خورده است.چون یکی از گروه های مخالف سوریه اخوان المسلمین سوریه بوده اند و یکی از افرادی که محکم ایستاده بود و میگفت که بشار اسد باید کنار رود خود مرسی بود.زمانی که مرسی شکست بخورد به نفع سوریه است. کنترل قطر و کشورهای منطقه -آمریکایی ها از یک جنبه و عربستان نیز از جنبه دیگر احساس می کردند که قطر بیشتر از آن ظرفیتی که دارد در حال فضا سازی در مناسبات بین المللی است و مانور بین المللی می دهد. امریکا از این بابت که قطری ها خیلی به القاعده نزدیک شده اند و در حال کنترل القاعده بودند،امریکا را کمی مکدر کرده بود.عربستانی ها از بابت اینکه قطر به اخوان نزدیک شده بود باز مکدر بودند. لذا بر آورد امریکایی ها و عربستان در منطقه این بود که باید قطر یک تغییر چهره بدهد و به نوعی که هم القاعده را داشته باشد و هم اخوان المسلمین را داشته باشد و این باعث شود که قطر یک جایگاه مهمی را در صحنه بین المللی پیدا بکند اتفاق نیوفتد،چرا؟چون
در ماجرای کنفرانس ژنو 2 که هنوز برگزار نشده است دیدند که نقش قطر چقدر مخرب است و به نوعی نیرو های قطر و عربستان در اجلاس استانبول به نتیجه نمی رسیدند لذا عربستان احساس کرد که انگار قطر بیشتر از حد در حال مانور است و امریکایی ها سر ماجرای دفتر طالبان و القاعده می خواستند که چهره قطر کمی تغییر بکند. - تاکتیک امریکایی ها بی ثبات کردن کشور های انقلابی در منطقه است. با ایجاد فضای رسانه ای می توانند این کار را بکنند و بجز در ایران در همه کشور های منطقه نیرو های امنیتی و افسر اطلاعاتی و نیروی نفوذی دارند و با گروه های سیاسی در این کشور ها رابطه نزدیک دارند و می توانند با یک فضای رسانه ای صحنه را عوض کنند ضمن اینکه العربیه و الجزیره را هم در اختیار دارند لذا شما می بینید بخشی از این رسالت را خود امریکایی ها انجام میدهند ولی عمده این رسالت را کشور های منطقه انجام می دهند و کشور های منطقه می دانند که چگونه به خوبی تفرقه شیعه و سنی ایجاد کنند و یک فضای رسانه را بر علیه این کشور ها ایجاد کنند.