اخبار آرشیوی
میزگرد دانشجویی دانشگاههای شیراز/ نماینده تحکیم: برآیند جنبش دانشجویی در دولتهای مختلف متفاوت بود/ نماینده بسیج: جنبش دانشجویی فراتر از آن است که در دولتهای مختلف محدودش کنیم/ دبیر اسبق انجمن اسلامی: آفت جنبش دانشجویی آن است که پیاده نظام احزاب باشد
به گزارش خبرنگار «نسیم»، نمایندگان تشکلهای دانشجویی دانشگاههای شیراز در میزگردی با عنوان 'جنبش دانشجویی و دولت یازدهم' دیدگاههای خود را در مورد مسائل روز کشور بیان کردند. امیرحسین اکبرپور، دبیر دفتر تحکیم وحدت دانشگاه علوم پزشکی شیراز به نمایندگی از دفتر تحکیم وحدت فارس، سیده حمیده دهقان، مسئول سیاسی واحد خواهران بسیج دانشجویی دانشگاه شیراز به نمایندگی از واحد خواهران بسیج دانشجویی فارس، مهدی شهیری، دبیر اسبق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز به نمایندگی از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز و محمدحسین عظیمی، مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه شیراز به نمایندگی از بسیج دانشجویی فارس در این میزگرد دانشجویی- رسانهای حضور داشتند. البته نماینده طیف انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه شیراز علیرغم دعوت، غائب بود. نمایندگان تشکلهای دانشجویی در قسمت اول این میزگرد به بیان جایگاه جنبش دانشجویی پرداختند. *امیرحسین اکبر پور، دبیر دفتر تحکیم وحدت دانشگاه علوم پزشکی شیراز -جنبش دانشجویی در کشور ما از قبل از انقلاب با یک سری شعارهای اسلامی و غیر اسلامی شروع شد و در کنار هم جمع شدند و یکی از شعارهای اصلیشان بحث مقابله با
استبداد داخلی و استعمار خارجی بود. در واقع یک ایدئولوژی برای جنبش دانشجویی تعریف شد که فعالیتهای خودشان را در سطح دانشگاهها شروع کنند. همزمان با انقلاب شاهد بودیم که گروههایی که به عنوان جنبش دانشجویی فعالیت میکردند و دنبال ایدئولوژی که جزء ارکان اصلی نظام بود بودند؛ توانستند تاثیرگزاری زیادی در اوایل انقلاب در زمینههای مختلف اجرایی کشور داشته باشند به خصوص دانشجویانی که زیر مجموعه دفتر تحکیم وحدت فعالیت میکردند. برآیند جنبش دانشجویی در دولتهای مختلف متفاوت بود. در دولت هاشمی سیاستهای غلطی در مقابل جنبش دانشجویی اعمال شد و احتمال این بود که جنبش دانشجویی دچار یک عقبگرد بشود. در آن زمان نقطه قوت جنبش دانشجویی این بود که اهدافش بر اساس خواستههای عموم جامعه و اکثر گروههای دانشجویی بود و ایدئولوژی اول انقلابشان را توانسته بودند حفظ کنند و بر اساس ایدئولوژی و گفتمان خود علیرغم فشارهایی که وارد میشد تاثیر پذیری از دولت نداشتند و توانستند ایدههای خود را نشان بدهند و بر مردم تاثیر بگذارند. متاسفانه اواخر دولت خاتمی و اوایل دولت احمدینژاد گروههایی از جریان دانشجویی به سمت یک سهمخواهی رفتند و
خواستند به بدنه قدرت متصل شوند و جنبش دانشجویی رو به افول رفت. در اینچین فضایی، برخورد امنیتی با دانشگاه شدت گرفت و اعتماد به دانشجویان از بین رفت. آفت جنبش دانشجویی این است که پیادهنظام گروههای سیاسی شوند، جریان دانشجویی باید به دنبال فضاهایی باشد که بتواند در کنار گروههای سیاسی؛ حرف مردم و دانشگاه را بزنند. *سیده حمیده دهقان، مسئول سیاسی واحد خواهران بسیج دانشجویی دانشگاه شیراز -در قبل از انقلاب اوج فعالیت های جنبش دانشجویی در 16 آذر 1332 بود. جنبش دانشجویی فراتر از آن است که در دولتهای مختلف محدودش کنیم و جنبش دانشجویی اصیل بالاتر از سیاستهای اعمالی دولتها عمل کرده است. شأن دانشجو و جنبش دانشجویی مطالبهگری است؛ قبل از انقلاب با استبداد داخلی و استکبار خارجی مبارزه کرده و بعد از انقلاب همگام با مردم و مطالبات مردم و نظام اسلامی پیش رفته است و البته اندک جریانهایی هم بودهاند که مخالف این روند حرکت کردهاند و به جایی نرسیدهاند. جنبش اصیل دانشجویی همیشه همگام با مردم حرکت کرده است؛ در جنگ دانشجویان سرآمدی چون شهید وزوایی، شهید ورامینی، شهید علم الهدی و کسانی که در 13 آبان هم در تسخیر لانه جاسوسی
نقش اصلی ایفا کرده اند؛ در زمانهای بعد هم همینطور. در سالهای اخیر و دهه سوم انقلاب جنبش دانشجویی وارد جبهه جنگ نرم و علمی شده است.جنبش دانشجویی وارد بحث هستهای شده و شهید بابت ان تقدیم کرده است. الآن رسالت جنبش دانشجویی در بحث تولید علم، حرکت علمی و پیشرفت علمی است و اگر جنبش دانشجویی از احزاب و گروهها بازی بخورد رسالت اصلیش مغفول میماند. *مهدی شهیری، دبیر اسبق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز -اهداف جنبش دانشجویی بر اساس خواستههای اکثریت مردم تعریف نشده؛ نفس جنبش دانشجویی از همان ابتدا بر اساس دین اسلام بوده است و با اینکه در اقلیت به سر میبردهاست برنامههای خود را دنبال میکند. جنبش دانشجویی متاسفانه بعد از انقلاب از دولتها تاثیر پذیر بوده و یکی از آسیبهای بزرگ جنبش دانشجویی روندی بود که دفتر تحکیم وحدت در مسیر تاثیر پذیرفتن از دولتها داشته است. اما در مورد عقبگرد جنبش دانشجویی از اواخر دولت خاتمی؛ ما شاهد بودیم یک بدنه بزرگ جنبش دانشجویی که در انقلاب نقشآفرین هم بوده پس از چند انشعاب دچار یک فروپاشی میشود و عقبگردی برایشان محسوب میشود؛ دلیلش هم داخلی است و به دولت ها برنمیگردد. آفت
جنبش دانشجویی این است که نباید پیاده نظام احزاب و گروهها باشد؛ نباید به خاطر این که افرادی قصد دارند به صندلی قدرت تکیه بزنند یا نزنند خودش را فدا کند. متاسفانه این را تجربه کرده ایم و ثمره خوبی هم نداشته است و دانشگاه از مباحث علمی دور شد و به محل میتینگهای سیاسی تبدیل شد و کوچکترین حرکتهای صنفی هم سیاسی میشد که ضربه آن را هم خوردیم .باید مراقب باشیم که این اتفاقات مجددا تکرار شود. تفاوت دیدگاهها زیاد است؛ همه میتوانند حرفشان را بزنند و باعث پیشرفت جامعه شوند اما نباید پیادهنظام جریان های سیاسی شوند. *محمدحسین عظیمی، مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه شیراز -بحث جنبش دانشجویی در بدو ورود در ایران توسط گروههای غیر اسلامی مثل حرب توده مطرح شد و به تدریج دانشجویان حزباللهی وارد این بحثها شدند و تشکلهای دانشجویی را به وجود اوردند. بعد از انقلاب جنبشهای اصیل دانشجویی به تدریج رشد کردند. در دوران هاشمی حداکثر آرمان و مطالبهگریشان از دولتی که اشرافیت را پایهگذاری میکرد و آقای هاشمی در تریبون نماز جمعه از مانور تجمل صحبت میکرد؛ جنبشهای دانشجویی و طیفی از همفکران ما نوع پوشش خانمها در خیابان بود؛ درحالی
که اساسیترین بحث انقلاب اسلامی یعنی عدالت که به قول رهبری جمهوری اسلامی بدون آن حرفی برای گفتن ندارد؛ زیر پا گذاشته میشد؛با نوع پوشش برخورد میکردند. جنبش حقیقی دانشجویی به تدریج رشد کرد و چون وابسته به جریان خاصی نبود؛ فهمید که در هر زمان باید چه اقدامی انجام دهد یکی از آفتهای مهم تشکلهای دانشجویی این است که نگاه و برنامهای برای فردا نداشته باشد و فقط حال را نگاه کند و پیاده نظام جریانات سیاسی شود. بهترین کاری که جنبش دانشجویی میواند انجام دهد گفتمانسازی است؛ گفتمانی که بر اشخاص تکیه نکند که تاکنون این گفتمان در سطح کشور خوب راه انداخته شده ات، مثلا سال 84 یادمان هست گروههایی که بر مبارزه با بیعدالتی تاکید داشتند؛ گزینههای دانشجویی بودند.