اخبار آرشیوی
نماینده ارشد سازمان ملل در ایران: تهدیدات امنیت بشری ناشی از خشکی تالاب "هامون" از مواد مخدر هم بزرگتر است/ شرایط وخیم منطقه سیستان را به جامعه بینالمللی منعکس میکنم/ مهمترین تهدید زیستمحیطی ایران کمبود آب است
به گزارش خبرنگار «نسیم»، مهمترین محور سخنان گری لوئیز، نماینده ارشد سازمان ملل در ایران پس از بازدید از منطقه سیستان و دریاچه هامون طی نشستی خبری در زاهدان به شرح زیر است: _ هر چند که مساله مواد مخدر برای همه اقوام و کشورها یک مساله امنیت بشری محسوب میشود، ولی آن چیزی که من امروز در سیستان دیدم حتی میتواند تهدید امنیت بشری بزرگتری داشته باشد، چیزی که بر اثر فقدان آب در این منطقه حاکم شده است. _ با ظرفیتهای سازمان ملل امکان آن وجود دارد که بستری مناسب برای مذاکره و همکاری ایران با افغانستان ایجاد کنیم. _ این قول را میدهم که این صداها و درخواستها را در خارج از ایران به وسیله ارتباط با جراید بینالمللی و برنامهای که به صورت ویژه در هفته آینده در یک مجمع بینالمللی دارم؛ انعکاس بدهم. _ چالشی که آینده ایران با آن مواجه است، چالش امنیت بشری ناشی از مسائل محیط زیست است، امنیت بشری که از کمبود آب، تخریب اراضی، اقتصاد وابسته زیاد به کربن و انرژیهای فسیلی به وجود میآید. در واقع تهدیداتی که وابسته به مسائل مختلف محیطزیستی است که ایران با آن مواجه خواهد بود. البته مهمترین و بزرگترین آن موضوع آب است. _ موضوع
دریاچه هامون را باید از طریق دولت و مردم افغانستان پیگیری کرد چون هیچ جامعه بیرونی و خارجی برای همیشه در افغانستان نمیماند و دولت و مردم هستند که طرف حساب میمانند. _ به عنوان مجموعه سازمان ملل با همکاری دولت جمهوری اسلامی ایران تلاش خواهیم کرد برنامههایی را برای حل مشکلات تنظیم کرده و سعی کنیم تا چالشها را حل کنیم، شاید تلاش ما، صدای ما و منابع مالی ما به عنوان سازمان ملل زیاد نباشد ولی میتوانیم کمک کنیم به تدوین ایدهها و آوردن ایدههای جدید برای این موضوع. _ مسأله توفانها و گرد و غبار در ایران دو جنبه دارد، بخشی که از عراق و کشورهای این منطقه ناشی میشود و بخشی هم که در این منطقه است، هر دو منشاءشان یکی است، در هر دو مورد آب کم شده و گرد و غبار به ایران وارد میشود، اینها از طریق مسائل فنی و اجرایی قابل حل است ولی آن چیزی که در این بخش اهمیت دارد و نقش کلیدی دارد، بحث راهبری درست این فرایند ها است. _اعتقاد دارم تمام کشورهایی که کنوانسیون رامسر را امضاء کرده و عضو و متعهد آن شدهاند، میدانند که آن چیست و تعهداتشان چیست، اما مسأله بیشتر برای ایجاد و برگزاری یک کنوانسیون دیگر این است که این
کنوانسیونها را اجرا کنیم. _ در واقع امضاء و تعهد آن یک موضوع و پایبند بودن به آنها مسأله دیگری است. من فکر میکنم شاید ما بتوانیم همکاریهای دولتها را در ارتباط با حفظ این تالابها و اکوسیستمها ارتقاء بدهیم. _نمیدانم چرا اینقدر موضوع هامون زمان برده و صداهای مردم شنیده نشده است. برای ارومیه سرو صدا کردند ولی نمیدانم که چرا برای هامون سر و صدایی نشد، وظیفه ما این است که بر روی راه حل فکر کرده و راهکار بیابیم. _ اگر بخواهیم صادق باشیم، واقعاً معلوم نیست که نتیجه این ماموریت چه خواهد بود، مشکلات آنها منعکس و راجع به آن صحبت میشود. _ به همراه سازمان ملل و دولت ایران به دنبال راه حلهای فنی که آب را به تالاب هامون برساند هستیم، البته هرچند که این مشکل در ایران نیست ولی کارهایی است که میشود آنها را در ایران انجام داد تا حدی که شرایط بهبود یابد. _ در نهایت تلاش میشود با کمک دولت جمهوری اسلامی ایران، بستری برای همکاری در ارتباط با آوردن آب بیشتر به ایران و تالاب هامون و اینکه شرایط را از مشابه با گذشته کنیم، ایجاد شود. _ اثرات مرزی و منطقهای خشک شدن تالاب هامون، دلیل پیچیدهای دارد، مردم فقیرتر شده و بخشی
هم ممکن است مهاجرت بکنند و آنانی که میمانند ضعیف و تضعیف شده هستند. _در بحث اثرات خشک شدن، افغانستان در حال حاضر آب بیشتری برداشت میکند و منافعی از کشاورزی میبرد که کوتاه مدت است. اگر این برداشت آب و کشاورزی کوتاه مدت به خشک شدن همیشگی هامون منجر شود، با بادهای 120 روزهای که در منطقه وجود دارد، توفانهای گرد و غباری ایجاد میشود و ذرات گرد و غبار را به سمت افغانستان و پاکستان بر میگرداند. _ با این فرایند تمامی این اراضی، زیر شن و غبار ناشی از این خشک شدن قرار می گیرد، چیزی که هم اکنون در منطقه دیگر کشور، ایران تحت تاثیر آن است، اگر برای افغانستان اتفاق بیافتد اثرات نامطلوبی برای آنها در پی دارد. _ باری دیگر به این منطقه بر می گردم، اینکه کی و چطور مشخص نیست. در مدتی که در ایران مشغول به کار شده ام به شهرهای زیادی سفر کرده ام، تغییرات را پس از 16 سال می بینم و دوباره باید به این مکان بیایم، ممکن است دفعه بعد تنها نباشم.