اخبار آرشیوی
آیتالله قائم مقامی در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: مذاکرات هستهای در حقیقت مذاکره بین جریان اسلام و جریان کفر جهانی است/ امام و رهبری یک حقیقت معتدل هستند، جلوتر و عقبتر از ایشان افراط است و تفریط/ بدترین ویژگی فتنه ۸۸، هوس برخی برای ایجاد تغییر در مفهوم، مصداق یا شکل ولایت فقیه بود
مشروح سخنان آیتالله قائم مقامی، استاد حوزه علمیه در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»، بدین شرح است: * دورانی که ما در آن هستیم با انقلاب اسلامی آغاز می شود و به معنای پایان دوره غرب است - در بحث کلان مسئله این است که ما معتقدیم غرب بخصوص غرب جدید دورانی داشته است که از مقطعی آغاز می شود و در مقطعی به انتهای خود می رسد. نظر ما این است که دورانی که ما در آن هستیم که با انقلاب اسلامی آغاز می شود به معنای پایان دوره غرب است. این به این معنی نیست که ما فکر می کنیم که غرب باید نابود شود و کشورهای غربی از بین بروند بلکه به معنای پایان سیطره دورانی است. * بشر تا کنون دو دوران بزرگ و کلی را تجربه کرده است؛ دوران شرقی و دوران غربی وقتی تاریخ را نگاه می کنیم می بینیم دوران هایی کلی و عمومی بر بشر گذشته است؛ بر این اساس ما می توانیم بگوییم که بشر تا کنون دو دوران بزرگ و کلی را تجربه کرده است؛ یکی دوران شرقی است که به آن دوره قدیم هم می توان گفت چون نسبت به دوران غرب تقدم دارد. دوران شرق با مبانی نظری، معرفتی و فلسفی و سیاسی خود، در دوران دو هزار ساله اش، سیطره فکری، معنوی، فرهنگی و سیاسی بر جهان دارد. * دوران شرقی، دوران عرفان
گرایی؛ شاخص دوره شرقی مصادره انبیا (ع) به نفع فرهنگ شرق است - ما معتقدیم شاخص دوره شرقی این است که انبیا (ع) در این دوران، بر مبنای دیدگاه های خاص شرقی تفسیر، تبیین و مصادره می شود. یعنی انبیا به نفع فرهنگ شرق مصادره شدند و تفسیری از انبیا ارائه می شود که عین حقیقت انبیا نیست. این مهم ترین ویژگی دوران شرقی است. مثلا شما می بینید که در عالم معارف، حقایق، کلام یا حکمت، این تفسیر شرقی با محوریت بحث جبر به انبیا(ع) نگاه می کند و یک نوع درون مایه صوفیانه ، عارفانه، درویشی دارد. این محور معارف شرقی است. - در دوران شرقی، سیاست بر همین مبناها جبرگرایانه و قائل به حاکمیت های سلطنتی و پادشاهی است و این اعتقاد وجود دارد که هر کس به سلطنت می رسد خدا با اوست. به صورت خلاصه این که در این دوران، جریان فکری و معرفتی بر مبنای نوعی عرفان و تصوف و جریان سیاسی مبتنی بر نوعی سلطنت و پادشاهی است. - البته این دوران، استفاده های بسیاری هم از انبیا برده است لکن دوران شرقی در عین استفاده از آثار و مآثر و میراث انبیا نماینده انبیا نیست. نه حکمت انبیا آن حکمتی است که ما در دوران شرق دیدیم و نه حکومت انبیا آن چیزی است که ما در دوران شرق
شاهد هستیم. * دوران غربی در برابر دوران شرقی و دارای دو مقطع قدیم و جدید است این دوران در برابر خود دوران دیگری نیز به نام دوران غربی داشت که دارای دو مقطع قدیم و جدید است. مقطع قدیم آن به دوران رم و یونان قدیم و 2500 سال پیش قبل از مسیح (ع) بر می گردد و مقطع غرب جدید نیز از زمان رنسانس به این طرف است که از حدود 500-600 سال به این طرف است. - می توانیم بگوییم که همان نسبتی که بین انبیا و دوران شرق بود، بین دوران غربی و شرقی است. یعنی دوران غرب از شرق نکته های بسیار معرفتی، اعتقادی، علمی و سیاسی می آموزد اما آن را با مبانی خاص خودش تطبیق می دهد. غرب با نگاه خودش استفاده هایی از میراث شرقی و نیز میراث انبیا می کند و خودش هم نکته هایی به آن اضافه و کم می کند و فلسفه ای را سامان می دهد که ما شاهد این فلسفه از قدیم از زمان ارسطو و سقراط هستیم. این دوره ای است که هم به لحاظ فلسفی و هم به لحاظ سیاسی ، عقل گرایی است. - مبنای فلسفه بر اساس عقل گرایی است. اگر مبنای فلسفه شرقی بر دل و ذوق و معرفت و این هاست، اگر فلسفه شرقی بر اساس، احساس، ذوق، دل و مشاهدات، ایمان و عرفان بود این جا بیشتر بر مبنای عقل و برهان و استدلال
است. حداقل ادعا این هست. ادعای این نوع ایدئولوژی در سیاست هم حاکمیت مردم، دموکراسی و جمهوریت است. البته خواهیم گفت که در واقع این فقط یک ادعاست و در ذات و ماهیت شان تفاوتی با مبنای دوره سیاسی شرق ندارد، یک تفاوت ظاهری، صوری و روبنایی است وگرنه در همین تمدن ما مبنا را سلطنتی و پادشاهی می بینیم که تنها اسم آن عوض شده است. چون تمام همان محتوای فرهنگ پادشاهی حفظ می شود. - یکی از نکات مهم دوران غربی این است که ما معتقدیم این ها علی رغم ادعایشان که می گویند ما متفاوت از دوران قدیم مثلاً همان دوران وسطی که یکی از مصادیق دوران شرقی است، میبینیم تفاوت اساسی و بنیانی با دوران قدیم ندارند. همان مبانی به نحو دیگری با یک تغییر رو بنایی ادامه پیدا کرده است و ما معتقدیم که مشکل بزرگ غرب نیز همین است. - دوران جدید غربی همزمان با دوران رنسانس با اصالت دادن به انسان، عقل و ادعای جدایی دین از سیاست و رویکرد به طبیعت، ماده، زمین و علم گرایی، ادعای دموکراسی و جمهوریت آغاز می شود. 500-600 سال طول می کشید تا به زمان ما می رسد. - این ها مانند شرقی ها فاقد آن مبنای کاملاً اصیل، الهی و منطبق بر حقایق عالم هستند، ناگزیر دچار بن بست و
بحران شده اند و مشکلاتی پیدا کردند که نتوانستند مسائل پیش روی جهان را به ویژه در مقاطعی که غرب به واسطه پیشرفت فناوری و تکنولوژی ادعای حاکمیت جهان را می کند، پاسخ دهند. در این مقطع بحران ها و مشکلات عظیم غرب ظاهر می شود. اگر جریانی ماهیت جهانی ندارد بخواهد بر جهان حکومت کند، دچار مشکل می شود و این به این معناست که وقتی جریانی جهانی نیست باید در جای خود بنشیند. اگر شما غربی هستید و صاحب سیاست و فلسفه و فکر غربی هستید بسیار خب در جای خود بنشینید! به شرق و بقیه دنیا چکار دارید! مسئله الان این است! - غرب حتی اگر نمی خواست جهان گیر شود و به این که فقط در حوزه جغرافیایی و فرهنگی غرب بماند، اکتفا می کرد، دچار بحران می شد. چه برسد به این که از جای خود تعدی کرد و خود را منبسط کرد و ادعای جهانی شدن را برای خود مطرح کرد. از این جا به بعد بحران های بسیار بزرگی آغاز شد. * وقوع انقلاب اسلامی؛ اعلام پایان دوران غربی و مبشر دوران جدیدی در آینده - ما اعتقاد داریم که مقطع شکل گیری و پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری حضرت امام رضوان الله تعالی علیه در واقع مقطعی است که تمام شدن دوران غربی را را اعلام می کند. نمی خواهم بگویم
که غرب تمام شده است زیرا هست و ما داریم می بینم که هنوز هست اما در حقیقت این دوره تمام شده است و دوران دیگری برای بشریت آغاز شده است. - انقلاب اسلامی مبشر دوران آینده بشر است. دورانی که ما اعتقاد داریم که انسان ها در سطح وسیع، گسترده و جهانی، پس از تجربه دو دوره بزرگ شرق و غرب، تصوف و فلسفه غرب، پادشاهی های گذشته و جدید تحت عنوان دموکراسی و دیدن این بحران ها و بن بست ها و استیصال ها رویکرد به دوران دیگری دارد. - ما معتقدیم این رویکرد جدید، رو به انبیا و پیامبران است. این بار دیگر رویکرد به انبیا که با انقلاب اسلامی آغاز شده و بی تردید ادامه پیدا خواهد کرد، رویکرد مصادره ای نیست و نمی تواند باشد. مصادره به این معنا که در کلام به پیامبران بگوییم باشد پذیرفتیم ولی در عمل آن ها را مصادره کنیم. این دوران دیگر گذشته است. - در این دوران دیگر نه می شود مسیح را مصادره کرد نه موسی را نه حضرت محمد (ص) را. بلکه انسان ها باید به سوی انبیا همان طوری که هستند، بروند و ببینند موسی که بود، عیسی که بود و حضرت محمد(ص) که بود. جانشینان واقعی ایشان چه کسانی بودند. این ویژگی دوران ماست که من اصطلاحاً به آن دوره فوق جدید می گویم.
اگر دوره غربی را به تعبیری دوره جدید بدانیم، معتقد هستیم که دورانی که ما با آغاز انقلاب اسلامی در آن قرار گرفته ایم، دوران پسامدرن و ماورای جدید و بعد از جدید است که شروع شده است. یا به تعبیری، اگر این تعبیر پست مدرن هم اگر درست تفسیر بشود، با این تعبیر پسا مدرن قابل انطباق است. پست مدرن را خب غربی ها گفتند اما آن را به نفع خودشان مصادره کردند زیرا غربی ها در مصادره کردن تخصص دارند. - غرب نباید و نمی تواند دوران پس از مدرنیته را تعریف کند، بعد از مدرنیته را دیگر غرب نباید تعریف می کرد. غرب می توانست فقط عنوان را بگوید و بفهمد که انسان دارد از مدرنیته عبور می کند اما آن ها دیگر متولی دوران بعد از مدرنیته نیستند. اگر در باره مدرنیته خیلی موفق باشند، این است که به آن بپیوندند. متولیان این دوران دیگر انبیاء، علما، فقیهان و حکیمان هستند که با امام (ره) این جریان شروع می شود. * بدون ذره ای شک و تردید، بزرگترین بحران غرب، بحران اندیشه است - کلیاتی که خواستم اجمالا خدمت شما عرض کنم همین ها بود. به طور کلی، غرب در چنین وضعیتی، از جهات مختلف، به شدت وضعیت بحرانی دارد. به اعتقاد بنده، بدون ذره ای شک و تردید، بزرگترین
بحران غرب، بحران اندیشه و ایدئولوژیک است. خود بزرگان و فرزانگان غرب نیز به این معترفند که غرب به لحاظ اندیشه و ایدئولوژی دچار بن بست و خلأ شده و مانند این است که هر چه داشته است در قرن بیستم و بیست و یکم رو کرده است. در فلسفه، هنر، سیاست، در همه چیز. خودش دیده است که این ها دیگر جواب نمی دهد. این ها حتی قبل از انقلاب هم، تعبیر پست مدرن را به کار می بردند. من یادم هست که نقادی غرب از همان قبل از انقلاب هم شروع شده بود. خود متفکرین غربی و کسانی که در ایران تحت تاثیر آن ها بودند، در فضای پست مدرنی حرکت می کردند. یعنی می گفتند این دوره دیگر تمام شده است و چیز دیگری باید بیاید و جایگزین این دوران شود. نهایت این است که به طور دقیق نمی دانستند آن دوره ای که قرار است بیاید چیست؟ عده ای از همین ها هم پس از وقوع انقلاب اسلامی که مصداق واقعی و حقیقی دوران بعد از مدرنیته بود، نتوانستند تحمل کنند و آن را پس زدند. - به هر حال غرب به لحاظ ایدئولوژیک به شدت در بحران است و دیگر چیزی برای گفتن ندارد. در فرهنگ و هنر، در اقتصاد مبتنی بر سرمایه داری، آن هم سرمایه داری پلید و صهیونیستی دچار مشکل و بحران است. به لحاظ مدیریت دچار
بحران هستند زیرا این ها با این که داعیه مدیریت جهان را دارند، نمی توانند از عهده واقعیت های جهانی بر بیایند. * کسی می تواند حاکم جهان باشد که بتواند متولی مراکز مقدس جهان نیز باشد - تصور کنید که این ها می گویند ما حاکم جهان هستیم اما ما در جهان پدیده هایی همچون مکه، قدس و کربلا را داریم. این ها چطور می خواهند این مراکز دینی برجسته را مدیریت و تولیت کنند. کسی می تواند حاکم جهان باشد که بتواند متولی مراکز مقدس جهان نیز باشد. این مراکز، مراکز مقدس جهانی است. کسی می تواند متولی این ها باشد که از جنس این ها و اهل این حقایق باشد. - غرب می گوید من در حالی که مسلمان نیستم می خواهم متولی قدس و مکه باشم. در قدس، یهودی ها و رژیم صهیونیستی را می گمارد، در مکه هم طایفه نامسلمان پلید و ضد اسلامی آل سعود را قرار می دهد و در عراق هم تا اوایل انقلاب و تا این اواخر، رژیم یهودی و صهیونیستی بعث عراق را گمارده بود که به حمدالله بواسطه انقلاب، سقوط کرد و این مرکز الان آزاد شده است. این ها همه بحران است. این ها همه بحران هایی است که اگر موافق باشید، در بخش های بعدی بحث، وارد بحث تعاملات غرب و جهان اسلام شویم. * رویکرد به مکتب
اسلام و اهل بیت راهی برای پر کردن خلأ فکری و ایدئولوژیک غرب - آن چه که ما به آن اعتقاد داریم که می تواند این خلأ فکری و ایدئولوژیک غرب را پر کند، رویکرد به مکتب اسلام و طریق اهل بیت همراه با تعقل عمیق حقایق، اسرار و بواطن این مکتب است. این چیزی است که ما معتقدیم این رویکرد عیناً در عالم شرقی و در شرق اتفاق نیفتاده است. - در آن فرهنگ و فلسفه های شرقی مانند مولوی و ملاصدرا و همچنین سایر فلسفه های ایرانی، اسلامی نکات حق، زیبا و نورانی نیز بسیار است و البته آن ها هم حتما به پر شدن این خلأ ها کمک خواهد کرد. جا دارد امثال مولوی و سایر عرفای بزرگ ما تا قرن های آینده خلأ هایی را پر کنند ولی این ها اصل خلأ را نمی توانند پر کنند. خلایی که قرار است پر شود، خلأ دریافت حکمت ناب اهل بیت، حکمت خالص ولایت و تشیع است. می دانید که این حکمت در سطح وسیع تجربه نشده است. همواره رگه هایی از آن در تاریخ بوده است اما تا کنون به صورت وسیع، گسترده و آکادمیک تجربه نشده است. * حکمتی که منجر به تشکیل حکومت اسلامی در قالب انقلاب اسلامی شد فلسفه صدرایی یا عرفان مولوی و محی الدین نیست - اگر الان سوال شود کما این که الان هم این سوال مطرح
است؛ فلسفه ای که پشتوانه این اتفاقی که با عنوان انقلاب اسلامی در ایران رخ داده است و نفی شرق و غرب کرده است، و حکومت انقلاب اسلامی را تشکیل داده است، چیست؟ یا به تعبیر دقیق تر حکمتی که پشتوانه این نظام است، کدام حکمت است؟ - در این جا اختلاف نظر است. بعضی گفته اند فلسفه ملاصدرا پشت این حکومت است. بنده معتقدم که اصلا این طور نیست. این برداشت صحیح نیست که بگوییم چون حضرت امام(ره) که معمار این انقلاب هستند، فلسفه ملاصدرا خوانده اند و درس دادند، پشتوانه فلسفی این انقلاب هم فلسفه صدرایی است. این طور نیست. وقتی بررسی می کنید می بینید آن حکمتی که منجر به تشکیل حکومت اسلامی شده است، چیزی بالاتر از عرفان مولوی و محی الدین ابن عربی و امثال آن هاست. بدین معنا، اگر قرار بود شما بر مبنای عرفان مولوی و محی الدین و حتی فلسفه ملاصدرا رحمه الله علیه عمل کنید و جلو بروید نمی توانستید به انقلاب اسلامی برسید. - انقلاب اسلامی چیز دیگر و جریان دیگری است. به همین جهت است که غرب با این که فلسفه شرق را نسبتاً می شناسد ولی انقلاب اسلامی را نمی شناسد. اساتید، فلاسفه و مستشرقین غربی، ملاصدرا، ابن سینا، محی الدین ابن عربی و امثال این
افراد را می شناسند ولی انقلاب اسلامی، تشیع و حکمت شیعه را نمی شناسند. اصلاً فکر نمی کردند پدیده ای به نام حکمت شیعه وجود دارد. * حکمت نبوی که لازمه آن ولایت است، خلأ آینده را پر خواهد کرد - تعبیر من از آن چه که خلأ آینده را پر می کند، حکمت نبوی است که لازمه آن ولایت است. می توان این را حکمت نبوی یا ولوی نامید که برگرفته از باطن قرآن کریم و روایات و حاصل تعقل عمیق آثار و اخبار منقول است. چنین حکمتی، حکمت آینده است که این خلأ را پر خواهد کرد. یعنی آیندگان می توانند با تعقل در آیات قرآن کریم و روایات به حکمتی برسند که موجب تشکیل این انقلاب اسلامی شده است و انسان را به دوران آینده دعوت می کند. البته در عین حال جهان آینده از حکمت های شرقی هم استفاده خواهد کرد کما این که از حکمت های غربی نیز استفاده می کند. این طور نیست که همه را دور بریزد. از آن ها نیز نکاتی را استفاده خواهد کرد. - اگر سقراط و افلاطون، دکارت، کانت، هگل یا هایدگر نکات درستی گفته اند، تمییز داده شده و ابقاء می شود. اگر شرقی ها نیز نکات درستی گفته اند، ابقا می شود. فقط این که این نکات درست توسط حکمت عالیه ای که برگزفته از قرآن و اهل بیت است مدیریت
می شود. اجمالاً چنین چیزی می تواند خلأ آینده را پر کند. * بشریت در آینده قرار است به الهیات خاصه یا تئولوژی خاصه برسد - نکته دیگری که به نظرم لازم است بگویم این است که بشریت در آینده قرار است به الهیات خاصه یا تئولوژی خاصه برسد. این الهیات خاصه در برابر الهیات عامه است. این الهیات عامه و خاصه هم منظور آن اصطلاحات معمول فلسفی نیست که مباحثی از وجود، ماهیت و هستی را الهیات عامه و بحث هایی در مورد صفات خداوند را مورد بررسی قرار می دهد، می نامند. منظورم این ها نیست. منظورم مجموعه مباحث الهیات است که به دو صورت می تواند تحقق پیدا کند؛ یکی به صورت عامیانه که ما معتقدیم آن چه از الهیات تا کنون، محقق شده، این بوده است. - منظور از الهیات عامیانه این است که انسان بدون هدایت مستقیم معصوم و ولایت صریح ایشان، با عقل جزئی خود در معقولات تفکر و سیر می کند. ما حصل این نوع هدایت را الهیات عامه مینامیم. من اعتقاد دارم که هم دوران شرقی و هم در دوران غربی همین نوع هدایت حاکم بوده است. من بر خلاف دیدگاه های دیگر، معتقد نیستم که تفاوت اساسی بین دوران قدیم و جدید یا همان دوران شرقی و غربی است. این تفاوت صوری و ظاهری است. مثلاً
شما ببینید در هدایت عامه قدیم ما گرایشات تشبیهی می بینیم که انتهای سخن این است که دارد خدا را شبیه به مخلوق می انگارد. این ویژگی هدایت عامه قدیم شرقی است. ما در هدایت عامه جدید غربی، گرایش تعطیلی را می بینیم که این ها معتقد به این هستند که باید عقل را از ورود به مبانی الهیات و معقول تعطیل کنیم. - دنیای آینده، دنیایی است که الهیات خاصه به معنی تئولوژی دقیق الهی که با علم انطباق دارد، آن هم نه علم امروزی، بلکه با علم بشر تا ابدیت، تا هنگامی که به علوم جدید برسد، سیطره پیدا خواهد کرد و بر همه چیز از جمله ایدئولوژی، فلسفه، سیاست، هنر و اخلاق تولیت خواهد داشت. * چیستی ولایت فقیه از مباحث تئولوژی آینده است - هم اکنون، با وقوع انقلاب اسلامی، این تئولوژی در جهان وارد صحنه شده است. اگر بخواهیم این را دقیق تر اشاره کنیم، همین تأملاتی که جهان درباره ولایت فقیه دارد و به دنبال آن است که بفهمد ولایت فقیه چیست، از مباحث تئولوژی آینده است. به هر حال ولایت فقیه بر اساس مبنایی وارد سیاست شده است. بر چه مبنایی کسی می تواند بگوید که من ولی فقیه هستم و ولایت دارم؟ این مبنای اعتقادی، معارفی و تئولوزیک و الهیاتی دارد. این چیزی
است که الان غرب باید در مورد آن مطالعه کنند و بفهمد که این مبانی چیست و از کجا ناشی شده است. این دیگر در عرفان ملا صدرا، محی الدین و مولوی پیدا نمی شود. این ها باید بروند مبانی فکری مکتب اهل بیت را مطالعه کنند. * نقطه اوج مدیریت جهان بر اساس حکمت نبوی به ظهور حضرت مهدی (عج) ختم خواهد شد - نقطه اوج مدیریت جهان بر اساس حکمت نبوی به ظهور حضرت مهدی (عج) ختم خواهد شد.این حکمت بر اساس تفکر اجتهادی است اما اجتهاد شیعی. حکمت و عرفانی که با فقاهت آمیخته است، آن هم فقاهت خاص علمای شیعه و تابع اهل بیت نه فقه اصطلاحی عامه. ساده برایتان بگویم؛ جهان دارد آرام آرام وارد روشن فکری حقیقی می شود. این که می گویم روشن فکری حقیقی به این سبب است که این روشنفکری بر خلاف ادعاهای جهان امروز در مورد روشنفکری است که ادعای روشنفکری دارند اما روشن فکری نیست. * ذات جریان ولایی شیعی و سیاست الهی به شدت معتدل است؛ این اعتدال جدای از اصطلاح اعتدال رایج سیاسی امروز است - جهان دارد آماده ورود به اعتدال حقیقی می شود و این اعتدال غیر از اعتدال سیاسی است که دولت مطرح کرده است. اعتدالی که دولت یازدهم مطرح کرده است بحث دیگری است. ما معتقد به این
هستیم که ذات و ماهیت جریان ولایی و حکمت شیعی و سیاست الهی، جریانی است که به معنای دقیق کلمه به شدت معتدل است. اعتدالی که متولی تبیین و تعریف آن، اولیا هستند نه این که هر کس بر اساس دیدگاه خود تعریفی از آن ارائه دهد. * مقام معظم رهبری و امام ره معیار اعتدال؛ دو طرف این دو بزرگوار افراط و تفریط! - منظور آن اعتدالی است که در حضرت امام دیده می شد و الان در مقام معظم رهبری «حفظه الله» می بینید. اعتدال این جاست. رهبری معتدل است و حضرت امام رضوان الله تعالی علیه یک حقیقت معتدل در این عالم بودند. دو طرف این دو بزرگوار تندروی و کندروی بوده است. این نکته بسیار مهم است و منظور ما از این اعتدال متفاوت از اصطلاح رایج سیاسی امروز درباره اعتدال است. * اعتدال؛ ویژگی شیعه در قالب انقلاب اسلامی؛ بشر پیش از این یا تند رفته یا کند! - این یک بحث معارفی است. ویژگی جدیدی که توسط شیعه و در قالب انقلاب اسلامی وارد جهان شده همین ویژگی اعتدال است. بشر تا کنون یا تند می رفته است یا کند می رفته است. مدام به یک طرف می لغزیده است و نمی توانسته مرز میانه را حفظ کند. مقلاً وقتی ما پدیده عقل و ایمان را داریم، بشر یا به سمت ایمان لغزیده و
تعبدگرا، جبرگرا و ایمان گرا شده است مانند دوره شرقی که گفته همه چیز خداست و وحدت وجود و این ها مطرح شده یا جبرگرا شده است و یا به سمت عقل لغزیده و بسیار عقل گرا و استدلال گرا شده است و ایمان را کنار می گذارد. - بشر تا کنون تجربه نکرده بود که به ایمانی برسد که عین تعقل باشد و به تعقلی برسد که عین ایمان باشد و بتواند بین این دو پدیده ظاهراً متضاد جمع کند. اعتدال در واقع، جمع بین جنبه شرقی و غربی وجود انسان است. ایمان جنبه شرقی و عقل جنبه غربی وجود انسان است. شرق و غرب وجود انسان کامل و تابع معصوم و شیعی و ولایی، در یک اعتدال ویژه قرار گرفته است و به این علت این انسان می تواند بر شرق و غرب عالم حکومت کند. این انسان است که جهانی است و رفتار، سخن، حرکت و مدیریت او، قابلیت جهانی شدن را دارد. این پدیده ای است که ما معتقدیم با وقوع انقلاب اسلامی اتفاق افتاده است. * غرب مدافع و حافظ وضعیت موجود؛ ایران خواهان تغییر! - بنده معتقدم اتفاقی که امروز در قالب گفتگو بین ایران و کشورهای غربی و در رأس آن ها آمریکا و فعلاً درباره مسئله هسته ای رخ داده و در جریان است، به زمینه دیگری بر می گردد و آن بحث، گفتگوی بین جریانی اندیشه
و سیاستی که با عنوان انقلاب اسلامی که در جهان اتفاق افتاده و دنیای غرب است که حافظ و پاسدار وضعیت گذشته است. الان چالش بین جریان قدیم و جدید است که غرب در موضع قدیم قرار دارد و جمهوری اسلامی در موضع جدید. قدیم به این معنا که او می خواهد وضعیت موجود را حفظ کند. او حافظ وضعیت موجود است. - این نکته ظریف را هم عرض کنم که غرب در عین این که قائل هست وضعیت موجود را که خودش با همین ساختار سازمان ملل، و حق وتو و ... حاکم است، حفظ کند ولی در عین حال گرایشی که در فرهنگ، تمدن و سیاست غرب وجود دارد این است که وضعیت موجود کمال مطلوب برای آن ها نیست و آن ها نیز خواهان تغییر هستند. آن چه از تغییر در نگاه و ذهن آن هاست این است که جهان باید به سمتی برود که این آخرین مزاحمت های حکومت غرب هم برطرف شود. - غرب می داند که اسلام و مراکز مقدس جهانی آن، برای آن ها و حاکمیت جهانی غرب مزاحمت خواهد داشت. ایده آل او این است که این ها کنار برود. به همین علت است که در ایده آل های غرب نیز، همچون ما که قائل به ظهور، مهدویت، منجی و حاکمیت اسلام ناب هستیم، می بینید که می گویند ما هم منتظریم. منتظر هستیم که آن اتفاق بیفتد و مسیح بیاید. البته
مسیحی که خودشان با یک سری ویژگی های خاص اعتقادات مسیحیان پروتستانیسم متمایل به صهیونیسم غرب می شناسند. معتقد هستند که مسیحی خواهد آمد که این مسیحیت را در جهان حاکم خواهد کرد و هر چه مخالف این دین و اعقادات را از بین خواهد برد که البته از نگاهشان مسلمانان و اسلام هم جزو دشمنان مسیح شمرده می شوند. یهودیان هم از دیدگاه خودشان به این مسئله نگاه می کنند. آن ها معقتدند کسی باید بیاید و صهیونیزم را کاملاً جهانی کند. الان که صهیونیزم از جهاتی جهانی شده است اما به دنبال این هستند که موانع نیز برطرف شود. البته این ها عین توهم است. - حالا چنین جریانی در برابر جریان دیگری قرار گرفته است که ظاهراً و باطناً خواهان تغییر وضعیت جهان است و این وضعیت موجود را نمی پذیرد. یعنی انقلاب اسلامی، وضعیت موجود جهان را به ویژه در آن نقطه تعامل بین دنیای غرب و اسلام را و به طور خاص تر در نقطه جغرافیایی به نام فلسطین به رسمیت نمی شناسد. هم فلسطین و هم مکه معظمه. - ما معتقدیم که تعاملی که از چندین قرن قبل، بین دنیای اسلام و غرب بوده، تعامل غلطی است. این تعامل، تعاملی ظالمانه و در واقع، تاریخ گذشته است. دوران استعمار و استثمار و سیطره
نظامی غرب بر شرق دیگر سپری شده و گذشته است. انقلاب اسلامی می خواهد این وضع را تغییر دهد. * نفس گفتگو و مذاکره بلا اشکال است طبعاً بین جریانی که تحت عنوان انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی وقوع پیدا کرده و جریان غرب به رهبری آمریکا، اسراییل و اروپا می تواند گفتگوهایی اتفاق بیفتد و مذاکراتی واقع شود. نفس مذاکره، مسئله ای ندارد. همیشه هم سابقه داشته است که بین جریان جدید و قدیم گفتگو هایی رخ می داده است. مثلاً در صدر اسلام بین جریان ناب اسلامی به رهبری نبی مکرم اسلام (ص) و جریان شرک جلی و علنی، مشرکین و بت پرستان، گفتگو و مذاکراتی انجام و قراردادهایی واقع می شود. * گفتگوی بین ایران و غرب؛ گفتگوی بین اسلام و کفر و استکبار جهانی - این از نکات خیلی خیلی مهم است که مقام معظم رهبری هم اشاره فرمودند که جریان گفتگو و مذاکره بین ایران و غرب، عقب نشینی از اصول و مواضع نیست. ما این گفتگوها را گفتگوی بین اسلام و کفر جهانی و استکبار جهانی می دانیم. گفتگو با مجموعه دنیای غرب به رهبری آمریکاست. کما این که الان ایران به عنوان نماینده اسلام دارد سخن می گوید. * تیم مذاکره هسته ای ایران، پیش از آن که نماینده جمهوری اسلامی باشد،
نماینده اسلام است - من معتقدم که برادران تیم مذاکره هسته ای باید به این توجه داشته باشند که فقط نماینده جمهوری اسلامی نیستند بلکه نماینده اسلام هستند. این از نکات خیلی مهم و کلیدی است. کسی که پای میز مذاکرات نشسته است، در عین این که به لحاظ ظاهری دیپلمات جمهوری اسلامی و نماینده آن است، باید به یاد داشته باشد که پیش از آن که نماینده جمهوری اسلامی باشد، نماینده اسلام است. چرا نماینده اسلام است؟ زیرا تمام هویت جمهوری اسلامی به اسلام است. چون اسلام را بردارید دیگر ایران یک کشور مثل صدها کشور دیگر است. * سه مبنا و منشأ قدرت اسلام ناب برای جمهوری اسلامی حالا منظور از اسلام در جمهوری اسلامی ایران چه اسلامی است؟ اسلامی ناب و اسلام اهل بیت است و ابتنا بر مبانی قدرت دارد. سه چیز مبانی قدرت در جهان ماست؛ ** یک: قرآن کریم دو مورد از این سه چیز، همان هایی است که پیامبر اسلام با عنوان ثقلین در بین ما باقی گذاشت؛ یکی قرآن و دیگری اهل بیت است. قرآن کریم مبنایی است که اگر کسی به آن اتصال داشته باشد، قدرت پیدا می کند. چون وحی قدرت دارد. به ویژه هنگامی که این وحی الهی و مبنای قدرت درست تفسیر شود. ** دو: امام عصر(عج) و علما و
فقها انسان کامل و معصوم منشأ دیگر قدرت است که نبی اکرم در حدیث ثقلین فرمودند. انسانی که از جنس قرآن است و قرآن را همانگونه که هست تفسیر می کند، منشأ قدرت است. انسان کامل و معصوم در عصر حاضر، امام زمان (عج) هستند که در عصر غیبت، تابعین آن حضرت اعم از علما و فقها جانشین آن حضرت هستند. این ها حیّاً و میّتاً منشأ قدرت هستند. در حیاتشان هم منشأ قدرت هستند، در مماتشان نیز قبورشان منشأ قدرت است. ** سه: مراکز مقدس جهانی اسلام سومین منشأ و مبانی و مراکز قدرت امروز ما، مراکز قدسی جهان است؛ سه مکان است. یکی در حجاز، شامل مکه و مدینه کانون قدرت فوق عظیم الهی است و یکی هم عتبات عالیات در عراق و دیگری هم قدس شریف در فلسطین است. *جمهوری اسلامی تنها کشوری که مبتنی بر سه مرکز مقدس جهان اسلام است - امروز، جمهوری اسلامی ایران تنها کشوری است که به لحاظ ایدئولوژیک ابتنا بر این سه مرکز دارد. هیچ کشور دیگری چنین نیست. لذا شما می بینید اسلام عامیانه یا سلفی ناصبی علناً و رسماً می گوید من نسبتی با کربلا و نجف ندارم. جریان وهابیت پلیدی که تحت حمایت غرب شکل گرفته است، مخالف قداست کربلا و نجف است و این ها را اصلا قبول ندارد. ادعای این
را میکند که من از جنس کعبه و قدس هستم اما می بینیم از جنس قدس و کعبه هم نیست. - ایران بر این سه مبنا ابتنا دارد. کسانی که دارند گفتگو می کنند باید توجه کنند که نمایندگان اسلام هستند. و در ضمن آن نماینده جمهوری اسلامی هستند. خب، تا این جا به این رسیدیم که نفس گفتگو بلا اشکال است. * ما می دانیم و غرب هم می داند که موضوع هسته ای بهانه است البته نگاه بنده این است که این مذاکرات یک ظاهر و باطنی دارد. موضوع ظاهری مذاکرات، بحث هسته ای است اما همه می دانند، ما هم می دانیم و آن ها هم می دانند که این ها بهانه است و پشت پرده چیزهای دیگری است و ما هم باید رفته رفته به آن چیزی که پشت بحث هسته ای است، برسیم. * گفتگو و مذاکرات باید پیرامون مشکلات اصلی دنیای غرب و اسلام باشد نکته بسیار مهمی که این جا هست این است که اگر مذاکره کنندگان به این جا رسیده باشند که نماینده چه کسانی و چه قدرتی هستند و از جانب چه کسانی صحبت می کنند، باید آرام آرام گفتگوها را به این سمت سوق دهند و ببینند که مشکل اساسی بین اسلام و دنیای غرب چیست. مسئله هسته ای و حقوق بشر همه بهانه است و این ها ابزارهایی برای رسیدن آن ها به اهداف شان است. واقعیت این
است که بین دنیای غرب و اسلام تعارض و چالش وجود دارد. * اسراییل عظیم ترین مشکل و چالش بین غرب و دنیای اسلام گفتگو و مذاکرات، باید پیرامون آن علائم و موادی که منجر به تعارض شده است، صورت بگیرد. باید دید که چه چیزی موجب اختلاف و تعارض شده و مشکلات اصلی بین دنیای اسلام و غرب چیست. مثلاً باید با صراحت بگوییم که عظیم ترین مشکلی که بین اسلام و غرب وجود دارد، اسراییل است. * امیدوارم در آینده به جای مذاکره بر سر مباحث هسته ای بر سر موجودیت اسراییل با غرب مذاکره کنیم من امیدوارم ان شاء الله در آینده به جای آن که بر سر موضوع هسته ای سر میز مذاکره با غرب بنشینیم و آن ها ما را محاکمه کنند که چرا به دنبال فناوری هسته ای هستید، در مورد اسراییل و موجودیت آن مذاکره کنیم. این از نکات بسیار مهم جریان گفتگو هاست که اگر قرار است دنیای اسلام با شما تعاملی داشته باشد، باید بر سر موجودیت اسراییل مذاکره کنیم. که البته همین طور هم خواهد شد و قابل تصور هم هست. خیلی محال نیست. * اگر غرب به درک شوروی از انقلاب اسلامی برسد بر سر موجودیت اسراییل مذاکره خواهد کرد - من معتقدم که اگر غرب به آن درکی برسد که شوروی رسید، چنین اتفاقی خواهد
افتاد. زمانی که انقلاب شد، آمریکا و شوروی دو قدرت و امپراطور جهانی بودند و هر دو هم در محیط غربی بودند و ناشی از صهیونیزم بودند. اگرچه به شوروی قدرت شرقی می گفتند. هر دوی این ها با انقلاب اسلامی معارضه کردند. اما جریان شرقی کمونیستی روسی، به واسطه بیداری مردم روس و عقلانیتی که در نخبگان و شخصیت هایشان وجود دارد، به این درک رسیدند که نمی توانند در برابر اسلام و انقلاب اسلامی مقاومت کنند. خودشان قبول کردند که دیگر دوران امپراطوری سپری شده است و شوروی از هم فروپاشید و نظام کمونیستی برچیده شد و کشوری به نام فدراسیون روسیه که کشور عظیم و بزرگی هم هست تشکیل می شود. از نظر جغرافیایی همین کشور هم از آمریکا بزرگ تر است. چنین کشوری باقی می ماند. سر جای خود نشسته و مودب هم هست و می داند چطور باید عمل کند و تعامل درستی هم با دنیای اسلام دارد. * غرب باید بفهمد تا وقتی اسراییل وجود دارد، محال است رابطه خوبی بین غرب و دنیای اسلام برقرار شود - می شود تصور کرد که غرب هم ممکن است روزی به این درک برسد که دوران آن تعامل گذشته به پایان رسیده است و وجود پدیده ای به نام اسراییل در دنیای اسلام و کاشتن یک حکومت غصبی، جعلی و غیر
منطقی در یکی از مراکز مقدس دنیا، پدیده ای است که موجب می شود هیچ وقت نتوانند با مسلمانان ارتباط داشته باشند. مسئله فقط مسئله جمهوری اسلامی نیست. تا وقتی اسراییل وجود دارد، محال است که رابطه خوبی بین غرب و دنیای اسلام برقرار شود. - ممکن است چند نفر مسلمان نمای شاهزاده، پادشاه و اراذل و اوباش هم باشند که دست دوستی با غرب بدهند، اما مسلمانان نمی توانند چنین کنند. یک مسلمان نمی تواند بپذیرد که به یکی از مراکز مقدس خودش که از جمله نوامیس او محسوب می شود، تجاوز شده باشد. قریب به یک قرن است که به بیت المقدس و فلسطین تجاوز شده است. - بیت المقدس متعلق به کل مسلمانان است و اگر بخواهم دقیق تر بگویم متعلق به کل بشریت است. بشریتی که اگر اسلام را بپذیرد، می تواند از حقایق و انوار و فیوضاتی که در بیت المقدس است، بهره ببرد. کما این که می تواند از حقایق و فیوضات کعبه استفاده کند. کعبه هم مال جهان است کما این که برای غرب هم هست. به شرطی که مسلمان شوند. اسلام بیاورید و بروید استفاده کنید. اسلام بیاورید و بروید از فیوضات امام حسین (ع) و امیرالمومنین(ع) استفاده کنید. اسلام آوردن هم کاری ندارد به زبان شهادتین را بگویند مسلمان می
شوند. * دعوت از غرب برای مذاکراتی با محور چیستی مشکلات بین دنیای اسلام و غرب - باید از دنیای غرب دعوت شود که رفته رفته وارد مذاکراتی با محور چیستی مشکلات بین دنیای اسلام و غرب شوند. بررسی شود که چه چیز باعث می شود که ما نتوانیم با هم تعامل خوبی داشته باشیم. بعد معلوم خواهد شد که این که بیایند و به یک گروه شبهه اسلامی به شدت تندروی نا معقول و سیاهی به نام وهابیت و تکفیری ها رو بیاورند، جوابگوی مشکلات نخواهد بود. این حمایت این ها، برای خودشان هم مشکل آفرین خواهد شد. - غربیها قعلا "با جان به اسراییل چسبیده اند" و می گویند " روح منی " ولی بحث بر سر حقایق عالم است. غربی ها با حقایق و وقایع عالم روبرو هستند. این ها ادعای رئالیزم و واقع گرایی دارند. باید ببیند که واقعیت عالم چیست؟ باید ببینند که مسلمانان پذیرای چنین پدیده شومی در خاورمیانه نیستند. حوادث منطقه هم به نحوی است که این واقعیت را به آن ها تحمیل خواهد کرد. - نمونه این حوادث، انقلاب های مردمی در منطقه است. اصلاً فکرش را هم نمی کردند که چنین انقلاب های پی در پی رخ بدهد. درست است که هر انقلابی که رخ داد، سعی کردند خیلی زود آن را مصادره کنند اما این سعی ها
فایده ای ندارد. انقلاب های منطقه آغاز شده است. این ها دارند با چشم خیزش های مردمی را که در منطقه به دنبال انقلاب اسلامی ایران صورت می گیرد، می بینند. این ها دارند می بینند که انقلاب اسلامی چگونه جلو می رود. من می خواهم بگویم در گفتگو ها بیان شود. این که آن ها قبول کنند یا نکنند بحث دیگری است. در قرآن هم آمده است که پرسیده می شود چرا به این ها که عمل نمی کنند و حرف شما را نمی پذیرند پیشنهاد می دهید. پاسخ این است که برای این که عذری باقی نماند. در مورد امام حسین (ع) هم داریم که در دعوت کردن سپاه یزید عذری باقی نگذاشت. *** فتنه 88 و تعارض با نظام برخاسته از حکمت نبوی * در فتنه 88، کسانی از خواص در سطوح مختلف دچار اشتباه شدند - در سال 88 همان طور که معروف است فتنه بزرگی اتفاق افتاد و به دقیق کلمه " فتنه" بود. متاسفانه در این فتنه، عده ای از خودی ها، حداقلش این است که دچار اشتباه بزرگی شدند. این حداقل تعریف است. فعلاً نگوییم خیانت و چه و چه. با انصاف و با تسامح که بخواهیم نگاه کنیم این است که کسانی از خواص در سطوح مختلف، از سطوح بالا تا افرادی از مردم دچاراشتباه شدند. - این فتنه در حد عده ای از مردم عادی نبود
بلکه عده ای از صالحین، مومنین و متعهدین به نظام هم متاسفانه دچار اشتباه شدند و در فرآیندی که توسط کفار و دشمنان اسلام مدیریت و تولیت می شد، قرار گرفتند. این اشتباه بسیار بزرگی بود. انسان مسلمان ممکن است انتقادهایی داشته باشد کما این که ممکن است جبهه های مختلف به یکدیگر انتقاد داشته باشند. انتقاد هم اشکال ندارد. می شود به رفتارهای حکومت با راهکار های خودش انتقاد کرد اما این معنا که انسان بیاید و در جریانی قرار بگیرد و متوجه نشود که سر نخ آن به دست کفار است و علناً و رسماً در آن جریان شرکت کند و کار را به آن جا برساند که از روی غفلت یا بی توجهی یا نفسانیت و عصبیت، آماده باشد که یک تغییر اساسی در نظام ایجاد کند. نظامی که دارای دو محور خدایی و مردمی است. یعنی خدا و مردم این نظام را ایجاد کردند و ادامه دادند. * خدا و مردم دو رکن اساسی نظام جمهوری اسلامی شما می دانید که در ایجاد این نظام، هم مردم حضور داشتند و هم خدا. یعنی با حضور خدا و مردم ایجاد و با همین دو مولفه ادامه پیدا کرده است. در تداوم این حکومت، لحظه به لحظه هم خدا وجود دارد هم مردم هستند. خداوند عنصر فاعلی و مردم عنصر قابلی هستند. یعنی فیوضات از ناحیه
خدا می آید و مردم هم می گیرند که این نظام الهی و درخشان تا کنون باقی مانده است. این پدیده شگفت آور و هدایتگر انسان ها و نشان دهنده آینده بشر علی رغم همه دشمنی هایی که علیه آن می شود تا کنون بر اساس همین دو رکن الهی و مردمی پابرجا مانده است. * غفلت و خطای خواص و نفسانیت برخی از آن ها عامل وقوع فتنه بود - با این وجود، در سال 88، متاسفانه در اثر غفلت و خطای خواص و نفسانیت برخی از آن ها، شاهد این هستیم که به واسطه بحث انتخابات و این نباشد و آن یکی باشد، کار به این جا می رسد که یک تغییری در هر دو رکن الهی و مردمی بنیان نظام داده شود. رکن الهی و دینی نظام ما متجلی در ولایت فقیه است. ما ولایت فقیه را بر آمده از آن سازمان اصیل دینی و فقهی و روحانیتی می دانیم نه ابتکار زید و بکر که منشأ قدرت است. دست کاری شده نیست. جریانی است که می تواند بر سیاست و دولت سیطره پیدا کند. حرف جدید ولایت فقیه در دنیا هم همین است. - متأسفانه باید با اندوه بگوییم که در جریان فتنه، در اثر خیزش عده ای، که برخی از روی نا آگاهی و برخی هم از روی شرارت، ضدیت و عناد بود، تمایل برای براندازی بنیان های الهی و مردمی نظام به وجود آمد. ما در میان آن
بخش از مردم که از فردای انتخابات تا یک هفته بعد که مقام معظم رهبری در نماز جمعه حاضر شدند، شاهد انسان های معمولی، مذهبی و متعهد هم بودیم که بعد فهمیدند اشتباه کردند. فهمیدند که به بهانه تقلب از آن ها به عنوان سیاهی لشگر استفاده شده است و فهمیدند که به سبب تظاهرات دو میلیونی دچار توهم شده بودند. *- من اعتقاد دارم که این کارشان گناه بزرگی بود که تک تک باید هر کدام استغفار می کردند. بخشش این گناه به این سادگی نبود. چرا این ها باید راهپیمایی می کردند که به واسطه آن راهپیمایی ها اوباش ضد انقلاب و اراذل مخالف اسلام جرأت کنند که 8 ماه در برابر این نظام، بایستند و مقاومت کنند. این جای استغفار دارد. البته خیلی ها هم استغفار کردند و برگشتند و جبران کردند. اکثریت این افراد، حاضر نشدند که پس از سخنرانی مقام معظم رهبری به راهپیمایی و کارشکنی علیه نظام ادامه دهند. * بدترین ویژگی فتنه، هوس برخی برای ایجاد تغییر در مفهوم، مصداق یا شکل ولایت فقیه بود - در بطن این به اصطلاح خیزش مردمی و به قول مقام معظم رهبری، کاریکاتور انقلاب که در آن بهایی و ضد انقلاب هم الله اکبر می گفت، حتی برخی خواص هم باورشان شده بود که انقلابی در حال
رخ دادن است. بدترین ویژگی این فتنه این بود که در بطن این فتنه، این هوس پیش آمد که فرصتی حتی برای تغییر ولایت است. بدترین اشتباه این بود که بخواهند تغییری در ولایت فقیه یا تعریف آن، مصداق آن یا شکل آن در قالب تشکیل ورای رهبری داده شود. این فاجعه بود. فاجعه عظمایی بود که خداوند تبارک و تعالی نه فقط به مردم و ملت بلکه به خود همین اشتباه کنندگان هم از این جهت که نگذاشت این اشتباه واقع شود، لطف کرد. چون اگر واقع می شد، عقوبت سختی در پی داشت و دنیا و آخرتشان نابود می شد. - البته رفتار نظام با این ها بعد از جمع شدن بساط فتنه، از آن جا که عده ای از خودی ها در سطوح مختلف، در این ماجرا شرکت داشتند، رفتار بلا اشکالی بود. اشکالی نداشت و ندارد که امکان و اجازه داده شود که عده ای که این اشتباهات را داشتند دوباره وارد صحنه مدیریت کشور شوند و جبران کنند. من معتقدم این اشکال نداشت و شاید حکمتی هم در آن بود. شاید یک خیری که در این کار نهفته است این است که قرار نیست انقلاب فرزندان خود را غیر از آن هایی که عناد و ایستادگی دارند، دفع کند. نظر من در این رابطه همان نظر مقام معظم رهبری است. کسانی که در این فتنه شرکت داشتند، به ویژه
کسانی که حاضرند مستقیم یا غیر مستقیم عذرخواهی و جبران کنند، نباید دفع کامل شوند. * نظام باید با آن هایی که عذرخواهی نکردند و ادعای مطالباتی هم دارند، برخورد کند - هیچ تردیدی نیست که نظام باید با کسانی که هنوز، عذرخواهی نکردند و مطالبه دارند و پر رویی می کنند، در هر سطحی که باشند، برخورد کند. اگر کسی بخواهد بر آن جرم و انحرافی که واقع شد، بر آن خیانتی که صورت پذیرفت ایستادگی کند و بگوید نه ما کار درستی کردیم و بعد هم بخواهد با آمدنش به صحنه، خدای ناکرده لطمه ها و صدمه هایی بزند، مسئولین، نظام و مردم با او برخورد خواهند کرد. * در 9 دی هر دو رکن خدا و مردم برای برچیدن فتنه به صحنه آمد 9 دی یک یوم الله بود. من معتقدم که در 9 دی، هر دو رکن نظام که همان خدا و مردم است، برای برچیدن فتنه به صحنه آمد. هم مردم به صحنه آمدند و هم موضوع راهپیمایی که اهانت به عاشورا و اسلام و نظام اسلامی بود. این فتنه طوری بود که به علت حضور برخی از خواص و مردم در آن، امکان جمع کردن آن به دست غیر از این اتفاق، امکان نداشت. یعنی می بایست دو رکن الهی و مردمی هر دو به صحنه می آمدند که آمدند. حضور مردمی در 9 دی، طوری بود که حتی بخشی از مردم،
همان هایی بودند که در آن راهپیمایی های انحرافی هم شرکت داشتند. * با حضور مردم در راهپیمایی 9 دی، بساط فتنه برچیده شد در واقع، الحمدلله با حضور این مردم، بساط فتنه برچیده شد. دعای بنده این است که امیدوارم که آن هایی که در این فتنه شرکت داشتند، کم و بیش متوجه اشتباهاتشان بشوند و به هر نحوی که می دانند جبران کنند. حال به هر شیوه ای که می شود، چه زبانی، چه مدیریتی و چه عملی و مکتوب. امیدواریم نظام ما پخته تر، با تجربه تر، قوی تر و نیرومندتر جلو برود و دولت یازدهم به ریاست آقای روحانی ان شاء الله منجر به خیر شود و این ها همچنان خدمتگزار انقلاب و نظام اسلامی باشند و از فرزندان انقلاب اسلامی باشند.