اخبار آرشیوی

کدخبر: 791905

کامران باقری لنکرانی: مبانی جمهوری اسلامی اجازه نمی‌دهد در خصوص اسرائیل سکوت شود/ اگر در نحوه توزیع اقلام حمایتی کرامت انسان‌ها رعایت نشود با مشی اسلامی مغایر است/ در اقتصاد بیش از آنکه به رقم اندک سرمایه آزاد شده نیاز باشد؛ به مدیریت با محور اقتصاد مقاومتی نیاز داریم

به گزارش خبرنگار «نسیم»، مشروح سخنان شب گذشته عضو شورای مرکزی جبهه یایداری در سلسله نشست "پایداری تا ظهور" در مسجد دانشگاه شیراز بدین شرح است: -انقلاب اسلامی بزرگترین پدیده اجتماعی 100 سال گذشته در جهان بود و تأثیراتش محدود به مرزهای داخلی کشور نبود. -انقلاب اسلامی مراحل مختلفی را پشت سرگذاشته که رهبری به آنها اشاره کرده است. -مرحله اول اصل انقلاب بود که پس از نیم قرن فعالیت با سقوط رژیم طاغوت اتفاق افتاد. -مرحله دوم تشکیل نظام اسلامی بود که با تصویب اصل جمهوری اسلامی در رفراندوم، قانون اساسی و نهایتا شکل‌گیری اجزای حکومت و هندسه نظام از آن عبور کردیم و به مرحله دولت اسلامی رسیدیم. -با وجود گذشت بیش از سه دهه از انقلاب هنوز در مرحله تشکیل دولت اسلامی هستیم و هنوز تا تشکیل حکومت اسلامی و جامعه اسلامی که به تمدن اسلامی ختم می‌شود فاصله داریم. -در این 35 سال با ستاره‌هایی در بین مسئولین نظام چون شهید رجایی، شهید باهنر، شهید بهشتی و غیره روبرو بودیم که مصداق و الگویی برای دولت اسلامی می‌توانند باشند. -منظور از دولت اسلامی کلیه کسانی هستند که در حکومت اسلامی نقش‌آفرینی می‌کنند. -دولت اسلامی متفاوت از این است که مسئولین مسلمان باشند. بحث بر سر این است که مشی دولت و سیره کشورداری، اسلامی باشد و این با فرد مسلمان بودن تفاوت دارد. -جریان غالب در 35 سال گذشته هرچند که به سمت دولت اسلامی بوده اما دولت اسلامی هیچ وقت به معنای حقیقی تحقق نیافته است. -مهمترین چالش در به بلوغ رسیدن دولت اسلامی؛ عدم اطمینان به کارآمدی حکومت دینی در بین مسئولین، فشار روزمرگی در تصمیم‌گیری‌های مسئولین، عدم تاکید در مبانی دینی، هدف قرار‌ ندادن الگوی اسلامی در اداره کشور و فقدان الگوی حکومتی کاملا تعریف‌شده بر اساس باورهای دینی است. -صاحب منصبان به نوعی از مشی اسلامی در برخی تصمیم‌ها فاصله بگیرند. حوزه‌های علمیه و مراجع دینی نیز محصولات مناسب اداره کشور را در اختیار نمی‌گذاشتند و عدم دسترسی به منابع و عدم اعتقاد به حکومت اسلامی موجب شده که از مرحله دولت اسلامی عبور نکنیم. -امام در اوج فشارها نیز از عقایدش دست نکشید و مکررا می‌گفت اسرائیل رژیم غاصب است و مبانی دینی ما اجازه نمی‌دهد آن را به رسمیت بشناسیم. -برای شکل‌گیری دولت اسلامی، دولت‌مردان باید توجه کنند که مشی دولت‌داری در همه ابعاد در مبانی دینی حرکت کند. -دیپلماسی جمهوری اسلامی متفاوت است و ممکن است برخی کشورها صحبت‌هایی کنند که با اعتقادشان متفاوت است اما جمهوری اسلامی، حکومتی دینی است و پرچمش در همه ابعاد باید دینی باشد. -گاهی می‌بینیم کسی برای خوشامد دیگران در عرصه بین‌الملل صحبت‌هایی می‌کند که ممکن است مبانی ما را زیر سوال ببرد. -مثلا می‌بینیم از یکی از مسئولین وزارت امور خارجه سوال می‌شود که اسرائیل را به رسمیت می‌شناسید و چون در یک کشور اروپایی از او سوال شده؛ جواب می‌دهد که موجودیت اسرائیل به ما ربطی ندارد. -مبانی جمهوری اسلامی اجازه نمی‌دهد در خصوص اسرائیل سکوت کند و همانطور که قرآن فرموده صهیونیست‌ها به هیچ‌وجه با نظام اسلامی سر سازگاری ندارند و هرقدر با آنها مماشات کنیم با ما مماشات نمی‌کنند. -تمام حرکت‌های دولت اسلامی در عرصه سیاست خارجی باید با مبانی اسلامی تطبیق پیدا کند. -این به معنای عدم مذاکره نیست؛ بلکه باید مذاکره را همه‌چیز خود فرض نکنیم، عزت، مصلحت و حکمت را در مذاکرات مدنظر قرار دهیم و خود را کوچک نپنداریم. -در تاریخ کل تعاملات بین‌الملل بی‌نظیر است که یک کشور سر یک میز در برابر تمام کشورهای قدرتمند دنیا قرار بگیرد و این به دلیل اقتدار درون‌زای جمهوری اسلامی است. -بخشی از این اقتدار مریوط به عرصه نظامی و بازدارندگی نظامی و بخش مهمتر آن مربوط به اعتقادات موجود در جمهوری اسلامی است. -جمهوری اسلامی بر خلاف دیگر حکومت‌ها کاملا مستقل و از پشتیبانی وسیع و محکم مردمی برخوردار است. -اگر از اینها عدول کنیم نتیجه‌اش این می‌شود که وندی شرمن خبر از تحریم‌های حقوق بشری ایران می‌دهد و کسی نیست بگوید چرا در امور داخلی ما دخالت می‌کنید؛ شما خودتان شکننده حقوق بشر هستید و اصلی‌ترین متحدتان در منطقه عربستان است که هیچ نهاد مردمی ندارد و کوچکترین اعتراض را به خشن‌ترین نحو پاسخ می‌دهد. -دلیل این رفتارهای آمریکا صرفا سیاسی نیست؛ در جهان ناآرام کنونی جمهوری اسلامی تنها کشوری است که توان مقابله با استکبار جهانی را دارد و مسیری متفاوت از تمدن فعلی غربی می‌پیماید. -به فکر محرومین بودن ارزشمند است و جای تقدیر دارد؛ اما اینکه نحوه توزیع را طوری طراحی کنیم که کرامت انسان‌ها رعایت نشود با مشی اسلامی مغایر است. پسندیده نیست کسانی توزیع اقلام حمایتی دولت در سال پیش را که به صورت نقدی بود گداپروری بدانند و امسال آن را توجیه کنند و بگویند خوب است و البته به نحوی اجرا شود که در خارج از کشور خیال کنند در ایران قحطی امده است. -یک مشکل دیگر در رسیدن به دولت اسلامی بحث فساد است که می‌تواند گریبان هر کسی، خصوصا مسئولین را بگیرد. در جمهوری اسلامی مسئولین درجه اول کارنامه خوبی دارند؛ اما مسئولین رده‌های پایین‌تر دولتی کارنامه مناسبی ندارند. -در حوزه مبارزه با فساد کارنامه مقبولی را نمی‌بینیم؛ در ابعادی برخورد شده اما نسبت به فسادی که ممکن است در دیوان‌سالاری دولتی اتفاق بیفتد توجه چندانی صورت نگرفته است. -همین که شاهد ثروتمندان یک‌روزه هستیم نشان‌دهنده فساد پنهان است. برخی کسانی که الآن مسئولیت دارند؛ اموال اعلامیشان در حد چند صد میلیارد تومان است که سالیان دراز هم مسئولیت داشته‌اند و این مورد‌ انتقاد قرار می‌گیرد که این فرد چگونه به این ثروت رسیده است. مسئولیت با ثروت‌اندوزی مغایر است و حتی باید از حلال خود هم صرف‌نظر کنند. -مصادیق فساد در اطرافیان بسیار و یک چالش جدی است و جمهوری اسلامی نیاز دارد به صورت سیستماتیک‌تر با فساد برخورد کند. -همین که یک نفر از یک تصمیم زودتر اطلاع داشته باشد و زودتر از دیگران چیزی را بخرد رانت محسوب می‌شود و می‌تواند نظام را مخدوش کند. -مشی دولت اسلامی نمی‌تواند از عدالت و ساده‌زیستی به دور باشد؛ در برخی دولت‌ها نکته خوبی می‌دیدم که تاکید می‌شد مسئولین ارشد دولتی از خودروی ساخت داخل و متوسط استفاده کنند. -در انتخابات‌ها رویکرد دینی همیشه غالب بوده و باید در مشی دولت هم جلوه داده شود. خیلی‌ها خیال می‌کنند اتخابات 76 دینی نبوده؛ در حالی که شعار خاتمی احیای خط امام بود و اتفاقات بعدی بود که این افراد ماهیت خودشان را نشان دادند. انگیزه بسیاری از مناطق محروم هم از رای‌دادان به آقای روحانی؛ روحانی بودن ایشان بود. -اگر دولت یازدهم در دفاع از مبانی پیروز شود باید خدا را شکر کرد و نگرانی‌ها و انتقادها هم برای این است که می‌خواهیم کشورمان رو به جلو حرکت کند و فرصت‌سوزی نشود. -خوب است که مفاد توافق ژنو به نقد گذاشته شود. مبنای تیم دبپلماسی جمهوری اسلامی دفاع از حقوق است و نباید آن را در وسط یک کارزار تضعیف کنیم. -با برخورد منصفانه و دیدن نقاط ضعف و قوت تؤافق‌نامه می‌توانیم برای آینده راهبردهای بهتری بدهیم. همین الآن آمریکا یک تفسیر از توافقنامه می‌کند و ما جور دیگری و این نشان می‌دهد بر سر تفسیر آن تضاد وجود دارد. آمریکایی‌ها با بی‌شرمی و پرروئیشان می‌گویند حق غنی‌سازی را برای هیچ کشوری به رسمیت نمی‌شناسیم در حالی که در NPT به این حق اشاره شده است. -لازم است تأکید بیشتر داشته باشیم که علم هسته‌ای غرور ماست؛ در کشور ما بومی‌شده و نمی‌توانیم از این دستاورد کوتاه بیائیم. -غربی‌ها اصولا در سرمایه‌گذاری همواره منافع خودشان را در نظر می‌گیرند و خوش‌خیالی است که فکر کنیم دلشان برای ما می‌سوزد. توجه‌شان به ایران این است که بازار 75 میلیون نفری ایران را بگیرند. نباید از آمدن غربی‌ها به ابران ذوق‌زده شویم. -در مباحث اقتصادی بیش از آنکه به این رقم اندک سرمایه آزاد شده احتیاج داشته باشیم؛ به مدیریت صحیح و رویکردهای بهتر اقتصادی با محوریت اقتصاد مقاومتی نیاز داریم.
ارسال نظر: