اخبار آرشیوی
مسعود فراستی در دانشگاه شیراز: هیأت داوری جشنواره فجر به شدت محافظهکار بود/ فیلمها نشان از پایان قائله سینمای دولتی بود/ سینمای دولتی مثل اقتصاد دولتی جلو نمیرود/ به نظرم "چ" مهمترین فیلم جشنواره امسال بود که هیچ جایزه مهمی به آن ندادند
به گزارش خبرنگار «نسیم»، محور سخنان این منتقد سینما در حاشیه پخش فیلمهای جشنواره عمار در تالار فجر دانشگاه شیراز که در حال برگزاری است، به شرح ذیل است: -جشنواره فیلم فجر امسال از نظر تعداد فیلمها عجیب بود. -مکانیزم سینما ارتباط بین فیلم و مخاطب است. وقتی دولت سینما را ملک خود بداند ارتباط فیلمساز با مخاطب از بین میرود و دنبال مسائل مخاطب نمیرود و فقط فکر ارتباط با مسئولین و جلب رضایتشان است. -پول دولتی فیلمساز را فاسد، بیمخاطب و بینقد میکند. -فیلمی که فیلمساز با نگاه به مخاطب و پول گیشه میسازد؛ موفق است. -سینمای دولتی غیر از فاسد کردن و از بینو بردن مکانیسم سینما خوارجپرور است. فیلمی که دولت سفارش میدهد؛ اثر هنری سفارشی است و سفارشگیرنده باید شبیه سفارشدهنده شود. -دولت لطف کند در سینما بگذارد که زندگی سینما شکل طبیعی بگیرد و تا وقتی اینگونه باشد هر فیلم خوبی بسازیم اتفاقی و هر فیلم بد قائده است. -فیلم خوب از بلدی سینما و ارتباط با مردم به دست میآید. -به وحید جلیلی گفتم به بچههای شهرستانها بیشتر توجه کنید و بودجه بیشتری برای تربیتشان بگذارید. -همین که قصه انقلابی به ذهن یک نفر رسید دوربین را به
او تحویل میدهیم. -برای اینکه چیزی در سینما ارزشی باشد، اول باید فیلم باشد و ارزش داشته باشد. -کسی که اعتقاد به ارزش دارد باید سینما یاد بگیرد ولی یاد نمیگیرد چون حجاب جلو چشمش را گرفته و فکر میکند که ما طیف انقلابی هستیم و کارمان درست است. -اگر به چیزی اعتقاد داریم باید بروزتر و باسوادتر از همه باشد و اگر حرف از سینمای ارزشی میزنیم باید بهتر از دیگران سینما را یاد بگیریم. -سینما سختترین میدان هنری بشر است و نمیتوان به راحتی آن را یاد گرفت. -فرم است که محتوا را میسازد، فیلم بدون فرم محتوا ندارد. -با قصه قرآنی میتوان فیلم ضددینی ساخت. -در دوره احمدینژاد فیلم فارسیهای مبتذلی ساخته شد که در تاریخ 30 ساله انقلاب بیسابقه است و نتیجه سینمای دولتی بود. -سینمای خصوصی طبیعتا آسیبهایی دارد برای اینکه این بچه تاکنون با عصا راه میرفته و بیعصا زمین میخورد و ممکن است ترکشهایی داشته باشد. -باید بگذاریم سینمای خصوصی راه رفتن بیاموزد. کسانی که به مردم و انقلاب اعتقاد دارند نباید از ساخت فیلمهای مخالف موضعشان بترسند. اگر سینمای خصوصی راه رفتن بلد شود؛ مردم فیلم ضدارزشی را خودشان پس میزنند. -البته در سینمای
خصوصی ممیزیهایی هم باید رعایت شود من جمله اینکه ضد منافع ملی و علیه اصول اعتقادی و دینی نباشد. -دولت لطف کند برای حمایت از تولید فیلم پولی ندهد و در اکران به فیلمهایی که به ما نزدیکتر است سوپسید بدهد. -در این 30 سال یک اشتباه بزرگ کردیم و آن راهاندازی جریان منحط سینمای جشنوارهای است و کلی هم پز آنرا دادیم. سینمای جشنوارهای محصول جمهوری اسلامی ایران است و به نظر من یک فاجعه است. -با ملتفروشی و دردفروشی که در فیلمهایی که برخی دوستان در خارج از ایران ارائه میکنند رخ داده؛ مخالف هستم. -ما باید برای مردم خودمان فیلم بسازیم و هیچ فیلمسازی جز آمریکاییه نمیتوانند برای مردم جهان فیلم بسازند. -اگر فیلم ملی درست ساخته شود و جایزه اسکار بگیرد اولین نفری هستم که از آن فیلم دفاع میکنم. -در سینمای خصوصی مردم جهت فیلمها را تعیین میکنند؛ دولت میتواند سفارش ساخت فیلم بدهد اما با اینکه کل مبنا اینطور باشد مخالفم. -آرزو میکنم جشنواره فیلم عمار، مردمی باشد.