اخبار آرشیوی
برادر شهید عمران پستی در گفتگو با «نسیم»: وی در وصیتنامه خود همواره از پیروی از خط امام و ایمان به معاد گفته است و معتقد بود یک فرمانده باید موقعیتشناس باشد/ پس از عملیات 'والفجر یک' طی حکمی از سوی شهید همت٬ مسئول گردان حبیببن مظاهر شد/ این شهید مفقودالاثر است
مشروح گفتگوی «نسیم» با محمد حسن پستی برادر شهید عمران پستی به شرح زیر است: دوران ابتدایی عمران چگونه گذشت؟ و در چه سالی وارد مدرسه شد؟ عمران دوره ابتدایی را در سال های 44 تا 49 و دوره راهنمایی را در سالهای 50 تا 52 در خلخال به پایان رساند. آن زمان درس خواندن سخت بود مشکلات زیادی در روستا داشتیم اما عمران از آنجا که علاقه فراوانی به تحصیل و علمآموزی داشت جزو دانشآموزان نمونه برای ادامه تحصیل به اردبیل رفت که نتیجه تلاش وی منجر به اخذ دیپلم ریاضی فیزیک از مدرسه شاه عباس شد. عمران از همان نوجوانی علاقهمند به مطالعه کتابهای استاد مطهری و دکتر شریعتی میشود و به عقیده محکمی در باب اسلامشناسی رسید به طوری در فامیل همه او را دایرةالمعارف اسلامشناسی میدانستند. عمران شرایط حاکم بر جامعه را درک میکرد و میدانست که روزهای سختتری در انتظار اوست. بنابراین همیشه خود را برای ایستادگی و مقابله با سختیهای زندگی آماده میکرد حتی این موضوع را در خوردن غذا نیز تمرین میکرد. فعالیتهای سیاسی وی از چه زمانی شکل گرفت؟ در سال 57 تصمیم میگیرد در رشته جامعهشناسی در دانشگاه تهران ادامه دهد و همزمان برای ایستادگی در مقابل
تفکرات مسموم بنی صدر موضع میگیرد و همزمان در کنار تحصیل به فعالیتهای ضدالتقاطی نیز مشغول میشود و با گروههای التقاطی وارد بحث میشود به طوری که سر خیل هم دانشگاهیهای حزب الله خود میشود. با اوجگیری انقلاب فعالیتهای سیاسی- مذهبی او گستردهتر شده وبرای کشاندن این اندیشه به شهر و دیار خود به خلخال بر میگردد و چند روز را در مسجد هشتجین به تحصن میگذارند. از وی خواسته میشود برای سخنرانی به پای منبر هشتجین برود. اما پاسگاه هشجین به ساواک گزارش میدهد تا جلوی سخنرانیهایش گرفته شود با این وجود عمران در مقابل تهدیدهای متعدد به راه خود ادامه میدهد و در بهمن سال ۵۷ با خبر آمدن امام شادی وصفناپذیری وجودش را فرا میگیرد و در تهران عضو کمیته استقبال از امام(ره) میشود. نقش وی بعد از انقلاب به چه صورتی بود؟ پس از پیروزی انقلاب وظیفه بزرگی بر دوش عمران سنگینی میکرد. او که تا قبل از آن همیشه دغدغه انقلاب داشت به خاطر مبارزه با حکومت رژیم طاغوت دانشگاه را ترک کرده و در ۱۳ آبان ۵۸ به همراه سایر دانشجویان پیرو خط امام دست به تسخیر لانه جاسوسی آمریکا میزند و سپس به زادگاه خود بازگشته و در جهاد سازندگی خلخال مشغول
به فعالیت میشود. اما با شروع جنگ تحمیلی و به فرمان امام (ره) حضور در جبهه را یک تکلیف دانسته و خود را به سنگرهای حق میرساند. به این شرح ترتیب آوازه رشادت و ایستادگی و هوش عمران به گوش حاج ابراهیم همت٬ فرمانده لشگر محمدرسولالله میرسد و پس از عملیات "فجر یک" طی حکمی از سوی ایشان٬ فرمانده عبدالله مسئول گردان حبیببن مظاهر میشود و تمام عزم و همت خود را به پای فرماندهی میگذارد. او عقیده داشت 'یک فرمانده باید موقعیتشناس باشد. از همسنگرانش جویا شدید که چگونه به شهادت رسیدند؟ یکی از همرزمانش میگفت، در 19 اسفند سال 62 گردان حبیببن مظاهر تحت فرماندهی عبدالله در طلائیه به محاصره دشمن افتاد و هلیکوپترهای دشمن روی پل طلائیه رزمندگان را به رگبار بستند. عمران مورد اصابت گلوله دشمن قرار میگیرد اما با وجود جراحت 'الله اکبر' گویان نیروهایش را به پیشروی فرا میخواند و به معاونش دستور حرکت میدهد. گردان به پیشروی ادامه میدهند پس از برگشت در منطقه اثری از پیکرش پیدا نمیکنند و عبدالله به شهادت میرسد و او از آن زمان تاکنون مفقودالاثر است. شهید در وصیت خود به چه مسائلی تاکید داشتند؟ در وصیتنامه شخصیشان به دو ماه
نماز قضا که به دلیل مجروحیت شدید نتوانسته بود ادا کند هدیه کردن کتابها و دست نوشتههایی که از اسلامشناسان و متفکران به دستش رسیده بود اشاره کردند و از ما حلالیت خواستهاند. در وصیت سیاسی خود همواره از پیروی از خط امام و ایمان به معاد گفتهاند. ایشان شهادت را کمال انسان دانسته و نوشتهاند که 'امام را که جلوتر میتازد و نورافشانی میکند و زوایای تاریک زندگی ما انسانها را روشن میسازد برای خود الگوی فکری و عملی قرار دهید' اوعقیده داشت: 'میزان باور هر کسی از کیفیت و نوع اعمالش پیدا است. اگر نجاتی را تبلیغ میکند و تکلیفی که در زندگیش میدهد رساننده او بدان نجات نیست از دو حال خارج نیست. یا جاهل و غافل است و باور ندارد'