کوشکی: طرف غربی از یک بازی برد-باخت یکجانبه به نفع خود صحبت می‌کند

کدخبر: 890428

استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در گفتگو با «نسیم» اظهار داشت: آمریکا و همپیمانان استکباریش جز زبان قدرت و قاطعیت هیچ زبان مذاکره دیگری را نه می‌فهمند و نه مایل هستند که متوجه شوند

مهمترین محورهای سخنان محمدصادق کوشکی، استاد دانشگاه تهران در گفتگو با «نسیم» بدین شرح است:

در همان زمانی که توافق‌نامه اولیه مذاکرات هسته‌ای موسوم به توافق ژنو در آذرماه سال گذشته علنی شد بنده با انتشار دو یادداشت با صراحت تاکید کردم که طرف غربی به ویژه آمریکایی‌ها به هیچ عنوان حاضر به توافق جدی و قطعی برای دستیابی به توافق با ایران نیستند؛ من در آن یادداشت‌ها تاکید کردم که آمریکایی‌ها تنها به دنبال تحمیل کامل دیدگاه‌های خود به جمهوری اسلامی ایران و تسلیم کامل ما هستند و از آنجایی که جمهوری اسلامی مایل به پذیرش این تسلیم نیست در نتیجه این مذاکره به هیچ نتیجه‌ای نخواهد رسید.

موضوع عدم موفقیت توافق‌ژنو در همان آذرماه مطرح شد و چون جدیتی در طرف آمریکایی برای رسیدن به توافق نمی‌دیدم و غربی‌ها نیز به صراحت از تعلیق کامل صحبت کرده، به دنبال تحمیل اهداف خود بودند؛ در همان زمان عنوان کردم که این رفتار مساوی با تسلیم کامل جمهوری اسلامی خواهد بود؛ نه توافق برد-بردی که گفته می‌شد در آن منافع و امتیازات با یک تناسب مساوی بین دو طرف تقسیم خواهند شد؛ به همین دلیل نیز شاهد هستیم که آن امتیازات بسیار محدودی که در توافق ژنو از آن سخن به میان آمده بود در عمل به ایران تعلق پیدا نکرد.

غربی‌ها از بازی برد یکطرفه کامل به نفع خود صحبت می‌کردند و طبیعی است که چنین توافق‌نامه و تحمیل نامه‌ای هیچگاه به نتیجه‌ نخواهد رسید؛ دلیل آن نیز این است که جمهوری اسلامی اهل پذیرش تحمیل و تسلیم کامل نیست.

آمریکایی‌ها زمانی به جمهوری اسلامی اعتماد می‌کنند که ایران مقاومت را کنار گذاشته باشد ؛ در طول 6 ماه گذشته دولت تدبیر و امید هر امتیازی را که غربی‌ها واقعا مایل به آن بوده‌اند به آنها داده است و همچنین هرکاری که برای کسب اعتماد طرف غربی ممکن بود را انجام داده‌اند.

ساده‌ترین عمل اعتمادساز ایران انجام یکجانبه کلیه تعهدات توافق‌ژنو از سوی دولت تدبیر و امید است که در دی ماه سال پیش به شکل کامل محقق شد اما طرف مقابل هیچگاه به ایران اعتماد نکرده است.

در فضایی که طرف ایرانی به دنبال کسب امتیازات حداقلی می‌باشد طرف غربی از یک بازی برد-باخت یکجانبه به نفع خود صحبت می‌کند .

فضای موجود در مذاکرات نشان داد که منظور طرف غربی از اعتمادسازی، تسلیم کامل ایران است و حتی آن میزان از امتیازات انبوهی که در دولت تدبیر و امید به طرف مقابل داده شده نیز نیز آنها را ارضاء نخواهد کرد.

اگر تحریم‌ها برداشته شده بود، دوستان دولت می‌توانستند موردی از آن را نشان دهند؛ به نوعی جای تاسف بسیار دارد که که دولت فعلی با وجود خوش‌بینی‌هایی اولیه در انتها مجبور شده است اعتراف کند که تا به حال حتی یک سنت از دلارهایی که در توافق‌ژنو از آن صحبت شده بود وارد کشور نشده است؛ همچنین هیچکدام از قطعات هواپیمای توافق‌نامه روی هیچ پرنده‌ای نصب نگشته است.

هیچ تضمینی وجود ندارد که طرف غربی تحریم‌ها را اضافه نخواهد کرد و حتی همانگونه که دیدیم به اشکال مختلف به تحریم‌ها اضافه نیز کرده‌ است و به قول آقای ظریف روح توافق‌نامه از طرف غربی‌ها بارها نقض شده است.

حتی اگر طرف غربی یک امتیاز کوچک را به صورت واقعی واگذار کرده بود، دولت تدبیر و امید آن را در بوق می‌کرد اما همانگونه که شاهد هستیم هیچ امتیاز واقعی ارائه نگشته و صرفا وعده‌های داده شده است که عملیاتی نشده.

این موضوع که توافقی بین آقای ظریف و طرف مقابل صورت گیرد به طور جدی محل اشکال است و قبل از اینکه ما بخواهیم در مورد اینکه این توافق نوشته شود و به چه شکلی نوشته شود حرف بزنیم؛ باید متوجه بود در کلیت آن و اتفاق افتادن یا نیفتادن آن تردید جدی وجود دارد.

امکان توافق جدید در شرایطی که طرف غربی از ابتدا اعلام کرده بود حاضر به دادن امتیاز به جمهوری اسلامی نیست و حتی بازی 95-5 درصدی را که 5 درصد به نفع جمهوری اسلامی و 95 درصد به نفع طرف غربی باشد را نیز قبول نخواهد کرد بسیار ضعیف است؛ در چنین شرایطی نمی‌توان از توافق حرف زد و بعید است که تیم آقای ظریف نیز حاضر باشد یک توافق‌نامه کاملا یک طرفه، برد-باخت را با طرف آمریکایی امضا کند و به هرحال نمی‌توان یک توافق برد-باخت را بجای توافق برد-برد به مردم غالب و معرفی کرد.

واقعیت این است که با توجه به روند موجود طرف غربی احتمال این موضوع که آنها حاضر به اقرار حقوق ملت ایران شوند وجود ندارد.

نتیجه ورود چند ماه گذشته به این توافق این بود که افرادی که به دشمن خوش بین هستند برای چندمین بار متوجه شدند که دشمن قابل اعتماد نیست و آمریکا و همپیمانان استکباریش جز زبان قدرت و قاطعیت هیچ زبان مذاکره دیگری را نه می‌فهمند و نه مایل هستند که متوجه شوند.

امیدواریم چندماهه گذشته باعث شده باشد افرادی که بیش از حد به دشمن خوش‌بین هستند متوجه شوند که در یک فضای وهمی و تخیلی سیر می‌کردند و نه شناختی از آمریکا داشته‌اند و نه از واقعیت‌های روابط بین‌الملل و آن چیزی که توسط این گروه مطرح می‌شده است نشات گرفته از نوعی دیپلماسی تصورات و خوش‌بینی‌های مفرط آنها بوده است.

ارسال نظر: