محرم در جبههها/ عزاداری "رادیویی" هشت رزمنده در شب عاشورا
محمود اخلاقیشاد، جانباز دوران دفاع مقدس به «نسیم» گفت: شبهای محرم سال ۶۰ در منطقه کرخه قبل از عملیاتها تنها دلخوشیمان شنیدین روضه و مدیحهسرایی رادیو آنهم با پرازیتهای گوشخراش بود
محمود اخلاقی شاد، جانباز دوران دفاع مقدس در گفتگو با «نسیم» در خصوص حال و هوای روزهای محرم و صفر در دوران دفاع مقدس گفت: عزاداری در ایام محرم و صفر برای بنده معنا و مفهوم خاصی دارد و آن به منظور عزاداری است که از نوحه خوان، روضه خوان و حتی قیمه معروف هیاتهای امام حسینی خبری نبود.
وی خاطرنشان کرد: به خوبی خاطرم است، دی ماه سال 60 بود که همزمان شده بود با شب های ماه محرم و ما در منطقه کرخه نور حضور داشتیم، منطقهای خطرناک که عراقی ها 24 ساعت آتش روی سرما می ریختند به طوری که اگر یک لحظه بدون هماهنگی از سنگر بیرون میآمدیم زیر حملات وحشیانه عراقی ها قرار میگرفتیم.
وی ادامه ادا: بنده دو خاطره جالب و ماندگار از عزاداری در آن روزها در ذهنم نقش بسته است که یکی از آنان مربوط میشد به عزاداری دسته جمعی در سنگر، یکی از شب ها به همراه هفت نفر از رزمندگانی که عمدتا سربازان ارتش بودند تصمیم به برپایی مراسم عزاداری گرفتیم اما پس از مدتی بطور ناامیدانه متوجه شدیم هیچ کدام از ما مداحی و ذکر گویی بلد نیست و یا بهتر بگویم شاید کسی رویش نمیشد به عنوان مداح و ذاکر عرض اندام کند.
وی تصریح کرد: همین هنگام بود که تصمیم گرفتیم تحت هر شرایطی که شد رادیو را راهاندازی کنیم و با هر زحمتی که بود موج رادیوی ایران را پیدا کردیم و همزمان با پخش نوحه سرایی و روضه خوانی از رادیو ما هم به عزااداری و سینهزنی می پرداختیم که صادقانه باید بگویم دلچسب ترین عزاداری بود که در طول عمرم انجام داده بودم.
اخلاقی خاطرنشان کرد: خاطره دوم که به شیرینی خاطره نخست از لحاظ سختی شرایط نیست مربوط به یکی از شب ها است که مجبور شدم تا یک شب تا صبح را به تنهایی بگذرانم که اگر اشتباه نکنم شب تاسوعا بود که دیگر اینجا رادیو هم به کار نمی آمد و به خاطر نزدیکی بیشتر به شهرهای عراقی، صرفا رادیوی عراقی را می توانستم بگیرم و من خاطرم است که تاصبح عاشورا پلک نزدم و به تنهایی عزاداری میکردم و ذکر میگفتم.
وی در ادامه در خصوص وصف بیشتر این شرایط سخت گفت: شاید تا آخرین روز زندگیام تا این اندازه به خدا نزدیک نشده بودم و حس غربتی عجیبی میکردم شاید برخی ها بگویند ترسیده بودی اما من به عنوان یک جوان 18 ساله ترسی به دل راه نداده بود اما با حس غربت بسیاری برای امام حسین و یاران با وفایش اشک ریختم که تصور میکردم همذات پندای خوبی با عزاداران وافعی عاشورا داشته ام.
این جانباز در خصوصو تفاوت حال و هوای محرم و عزاداری آن در سال های دفاع مقدس و دوران حاضر نیز گفت: به طور کلی باید گفت، نه تنها دوران دفاع مقدس بلکه عزاداری ماه محرم در سال های گذشته از یک سبک و سیاق خاص خود پیروی می کرده به طور که در یک تکیه یا هیات حسینی هر کس وظایف خاص خود را داشت و نوع روضه خوانی و عزاداری نیز از یک سبک و سیاق خاصی پیروی می کرد اما متاسفانه امروزه برخی هیات ها و مداحان مطرح نیز با ایجاد یک سبک شخصی در هیات های مذهبی، به خدشه وارد کردن به اصول و سنت های زیبای عزاداری ها کمک کردهاند و همین مسئله موجب شده که عزاداری ها از آن فضای روحای خود فاصله بسیاری بگیرد.