حجتالاسلام میرباقری: مقاومت، پایداری و استقامت ویژگی یاران سیدالشهدا بود
رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم افزود: در وفاداری به ولی خدا کسی از یاران امام حسین(ع) بالاتر و بهتر نیست/ آنچه از دستگاه بنیامیه و ابن زیاد در شهادت سیدالشهدا(ع) سر زد "أساء السوء" بود
به گزارش خبرنگار «نسیم»، حجتالاسلام سید مهدی میرباقری، در مراسم عزاداری امام حسین(ع) در حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س) اظهار داشت: امروز کاروان اسرا را حرکت میدهند؛ اهل بیت(ع) را بر شتران بیمحمل سوار کرده و با آن کیفیت وارد شهر کوفه کردند، دشمنان سعی داشتند اهل بیت(ع) را ذلیل و خوار کنند اما هیچ گاه مؤمنان، اولیای الهی به ویژه اهل بیت(ع) به ذلت باطنی دچار نمیشوند گر چه ایشان در ظاهر شکنجه و اذیت شدند، ابن زیاد دستور داد اهل بیت(ع) را به کاخ دارالاماره ببرند، حضرت زینب(س) نیز در میان بانوان رو گرفته بودند و کهنهترین لباسها را بر تن داشتند؛ ابن زیاد بددهنی و زخم زبان را شروع کرد از جمله خطاب به حضرت زینب(س) گفت "کیف رأیت صنع الله بأخیک" کار خدا را با برادرت چگونه دیدی؟ گویا میخواست بگوید این ظلم و جنایتها را خداوند بر شما تحمیل کرده است، اما حضرت زینب(س) با قدرت روحی فراوان و پاسخ محکم و فوقالعاده عجیب فرمودند "ما رأیت الا جمیلا هولاء قوم کتب علیهم القتل فبرزوا الی مضاجعهم" من چیزی جز زیبایی ندیدم و ایشان جمعیتی بودند که خداوند شهادت را برای آنها نوشته بود.
رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم در ادامه گفت: در اینجا دو سؤال مطرح است؛ نخست اینکه زینب کبری(س) چگونه به این درک زیبایی کار خدا حتی در متن بلا نائل شدند و انسانی که مبتلا است چگونه جمال صنع خدا را میببیند؟؛ سؤال دوم این است که زیبایی کار خدا در کجا بود؛ شهادت سنگین و اسارت چگونه زیبا است؟ در کربلا سه چهره و سه فعل وجود داشت؛ نخست عمل دشمنان سیدالشهدا(ع) است که آنها به هیچ وجه کارشان زیبا نبود و در نهایت زشتی، پستی و دنائت بود و به تعبیر قرآن "أساء السوء" کار زشت را در زشتترین صورت انجام دادند، آنچه از دستگاه بنیامیه و ابن زیاد سر زد "أساء السوء" بود یعنی زشتترین کار عالم را در زشتترین صورت انجام دادند زیرا هیچ لزومی نداشت در شهادت سید الشهدا(ع) این همه جنایات مرتکب شوند و در حق اهل بیتش این اندازه ستم کنند.
وی با اشاره به بیانات امام سجاد(ع) در جمع مردم مدینه تصریح کرد: حضرت فرمودند "اگر جدم رسول اکرم(ص) به جای مودت و محبت سفارش میکردند ما را اذیت کنید بیش از این نمیتوانستید."، بنابراین دستور به لعن دشمنان و قاتلان سیدالشهدا(ع) و یاران آنها داده شده است و ما نیز موظفیم از آنها تبری بجوییم و کسانی که بستر تاریخی و اجتماعی این کار را فراهم کردند مورد لعن خداوند متعال هستند.
وی با اشاره به جنایتهای جریان بنیامیه در طول تاریخ تصریح کرد: "یدالله فوق ایدیهم و ما رمیت اذ رمیت" دست پیامبراکرم(ص) دست خدا است نه دست ابن زیاد و ابن ملجم! و اگر کسی به عمل ابن زیاد و ابن ملجم راضی باشد با آنها محشور میشود و این چه توحیدی است که دست ابن ملجم را دست خدا میداند؟ این چهرهها مذموم هستند و تا قیامت نیز مورد لعن خداوند متعال قرار دارند چنانکه در زیارت عاشورا فرمود "فلعنالله امه اسس اساس ذلک و بنی علیه بنیانه".
رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم به چهره دوم عاشورا و فعل سید الشهدا(ع) و یاران ایشان اشاره و خاطرنشان کرد: در عمل ایشان نهایت زیبایی، خضوع، خشوع، بندگی، تسلیم و رضا مشاهده میشود زیرا بزرگتر از بلای عاشورا برای کسی وجود نداشته است و سید الشهدا(ع) محور ابتلای عظیم بود و در مسیر رضای خداوند متعال تا جایی پیش میروند که بعد از همه مصیبتها در گودی قتلگاه خویش را بدهکار خداوند میدانند و با بیان "الهی رضا برضائک" اوج بندگی، فدا کاری و صبر در راه معبود را به نمایش میگذارند و همچنین در وفاداری به ولی خدا کسی از یاران امام حسین(ع) بالاتر و بهتر نیست و کار آنها زیبا است؛ همچنین در ادامه مأموریتی که سید الشهدا(ع) به عهده اهل بیت(ع) از زینب کبری(س) تا طفل سه ساله گذاشتند به بهترین وجه و زیباترین شکل، مقاومت، پایداری و استقامت کردند.
وی به چهره سوم عاشورا اشاره کرد و افزود: چهره سوم اصل عاشورا است که بر محور تدبیر و اراده حضرت حق میچرخد و هرچه سید الشهدا(ع) عملشان را زیبا انجام میدهند جزا و پاداش خداوند نیز زیباتر است. امام حسین(ع) بندگی را به اوج خود رساندند و در حالی که خون سراسر بدنشان را فرا گرفته بود گوشه چشمی به خیمههایشان داشتند و فرمودند «الهی رضا بقضائک» چنین صحنهای در عالم تکرار شدنی نیست، همه زیباییهای صورت گرفته در کربلا با لطف، عنایت، توفیق و دستگیری خداوند متعال بوده است که اگر محبت خداوند شامل ولی خدا نشود هیچ کدام از اولیای الهی به کمترین بندگی موفق نمیشوند و امام حسین(ع) آن عبادت سنگین و سخت را مستقل از فیوضات حضرت حق انجام ندادند.حضرت ایوب(ع) وقتی امتحان الهی به نقطه سخت رسید و نوبت به همسر ایشان رسید به خدا عرض کرد «خدایا دیگر نمیتوانم صبر کنم» خداوند به ایوب فرمود «آیا تو صبر کردی و با پای خود راه میرفتی؟ که حضرت ایوب از این مطلب پشیمان شدند. امام حسین(ع) اوج بندگی را دنبال میکردند و هنگامی که جهان به خاطر حضرت متلاطم بود ایشان در گودی قتلگاه با کمال خضوع و خشوع از خداوند میخواهد که از ایشان راضی باشد از اینرو در مصیبت شهادت طفل شیرخوارهاش میفرماید «آنچه این مصیبت را بر من آسان میکند این است که تو میبینی و در محضر تو است».
حجتالاسلام میرباقری، عبادت سیدالشهدا(ع) را حق بندگی و مجاهدت در راه خدا خواند و افزود: در زیارت امام حسن عسکری(ع) آمده است که میفرماید "اشهد انک وفیت بعهد الله و جاهدت فی سبیل الله" شهادت میدهم؛ شما به خداوند وفا کردید و حق بندگی و مجاهدت را انجام دادید که گر چه امام حسین(ع) به خداوند وفا کرد اما زیباتر از آن وفای خداوند به سیدالشهدا(ع) است؛ آنجا که فرمود «به سوی من بیا با حالتی که تو از من راضی هستی و من نیز از تو رضایت دارم".
رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم با اشاره به آیه "یا ایتهالنفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه" خاطرنشان کرد: خداوند رضایت خودش از امام حسین(ع) را در سوره فجر بیان فرمود و ایشان را در بهشت رضوان خودش جای داد که این مقام ائمه اطهار(ع) است و برای ما قابل درک و توصیف نیست، خداوند بعد از توصیف بهشت با تمام نعمتهایش در قرآن میفرماید "رضوان خداوند از این بهشت بالاتر است" و آن مقامی است که خداوند ائمه اطهار(ع) به ویژه امام حسین(ع) را دوست دارد و طعم محبتش را بدون حجاب به ایشان میچشاند.
وی به بیان علامه طباطبایی در تبیین مقام رضوان اشاره کرد و بیان داشت: بهشت رضوان الهی، ضیافتی مخصوص بندگان خاص خداوند است که او را از روی محبت عبادت کردهاند و عبادتشان از سر شوق به بهشت و ترس از جهنم نبوده است، هر بندهای که کار خیری انجام میدهد میان دو لطف خداوند قرار دارد یعنی خداوند نخست به بنده لطف میکند و به وی توفیق محبت، ثروت و عشق به سیدالشهدا(ع) میدهد اگر انسان قدر بداند و از نعمت، عنایت و توجه خداوند استفاده کند دوباره نیز تحت توجه و لطف خداوند قرار میگیرد تا در نهایت بهشت و رضوانش را به بنده قدردان و شکرگزارش میدهد، امام حسین(ع) امین الله است و خداوند این مقام را به ایشان داده است هنگامی که ایشان حق محبت، امانت و عصمت خداوند را انجام دادند خداوند دوباره به ایشان محبت و توجهی بالاتر از محبت و عنایت پیشین کرد و این گونه خداوند به عهدش وفا میکند.