حاج مرتضی طاهری: آنها که میگویند گریه برای سیدالشهدا(ع) افسردگی میآورد، تاکنون لذت گریه برای ایشان را درک نکردهاند
ایشان با اشاره به تبعیت حضرت عباس از امام حسین(ع) افزودند: حالا امروز چون آقا فرمودهاند برهنه نشوند، بگوییم این حرف را قبول نداریم در صورتیکه ما مو میبینیم و ایشان پیچش مو
مرتضی طاهری از بعضی گونههای مداحی انتقاد کرده و البته گفته نباید مواجهه ما با جوانترها طرد مطلق باشد بلکه باید آنها را با تشویق کردن به سمت غنیتر شدن محتوای عزاداری ببریم. او معتقد است که تشویق خیلی کارسازتر است. اما انتقاد اصلی او از جریاناتی است که حرکتهای خلاف توصیههای دین و نظر علما و بزرگان را در سبکهای عزاداری باب میکنند. او معتقد است بخش قابل توجهی از این جریانات نه از سر جهل بلکه عامدانه لطمه زدن به وحدت شیعه و سنی و یکپارچه شدن جهان اسلام را نشانه گرفتهاند و با خرجهای چند صد میلیونی سعی در خریداری برخی هیأتها و مجالس و مداحان دارند تا بتوانند خط فکری انحرافی خود را پیش ببرند. او نسبت به پشتوانه خارجی این جریانات خوش بین نیست.
معرفت از واژههایی است که در روایات ما زیاد درباره آن صحبت شده است. مثلا فرمودهاند ما را عارفاً به حقه زیارت کنید، یعنی زیارتی همراه با شناخت باشد. یعنی بدون معرفت؛ نه عبادت، نه زیارت و نه توسل به درد نمیخورد. در اوج زیارت عاشورا میگوید: «فاسئل الله الذی اکرمنی به معرفتکم و معرفت اولیائکم... خدایا توفیق شناخت و درک مقام و منزلت حضرت و ائمه معصومین را به ما عنایت کن» یعنی از خدا میخواهیم که ما را به وسیلهٔ دادن معرفت شما مورد اکرام قرار دهد. عرفان این نیست که بنشینیم دور هم و «هوهو» کنیم. عرفان این نیست که شب تا صبح «حسین، حسین» بگوییم بدون هیچ اثری. یا این عرفان که دور هم بنشینیم و «علی، علی» کنیم و قلیان بکشیم در حالی که اسلام ضرر رساندن به خود و دیگران را حرام میداند و برای آن حرمت قائل است.
اگر کسی خودش معرفت نداشته باشد مگر میتواند برای دیگران معرفت افزا باشد معرفت یعنی شناخت، شناخت من مداح، منبری، میان دار، سینه زن تا بفهمیم برای چه دور هم جمع شدهایم و هیئت راه انداختهایم و تجمع کردهایم و اقامه عزای سیدالشهدا (ع) کردهایم که دستور دین است و این راه را باید ادامه بدهیم و این پرچم همیشه در اهتراز باشد که اگر همه عالم و استکبار جهانی این گروههای تکفیری و امثال داعش را ایجاد کرده که امروز با آنها به اهدافشان برسند و اسلام هراسی ایجاد کنند، این پرچم تا موقعی که در اهتزاز باشد و حرکت کند، تمام این حرکتهای استعماری ساختگی خیالی و مکتبهای عرفانی کاذب تمام اینها مثل کف روی آب میآید و از بین میرود. «آنکه مانده تا خداوندی خدا برجاست پرچم شاه کربلا بر پاست». پس شناخت امام حسین (ع) و هدف امام مهم است و توسعه و ترویج کردن این شناخت به مردم در صورتی ممکن است که ما به عنوان مداح و سخنران ابتدا خودمان معرفت و شناخت پیدا کنیم.
هیئت باید یک مداح با معرفت و منبری و میاندار و یک هیئت دار با معرفت و یک سینه زن و گریه کن با معرفت تربیت کند. یعنی اگر امروز ولایت را پذیرفتیم باید بدانیم که تجلی ولایت اهل بیت (ع) در ولایت فقیه است که در زمان غیبت نقطه اتصال بین ما و امام زمان (عج) ولی فقیه و مراجع بزرگوار ما هستند. لذا اگر ولایت را پذیرفتیم، باید هر حرف ایشان را با جان و دل بپذیریم. بنابراین یا باید بگوییم ولایت را نپذیرفتهایم که تکلیف خودمان مشخص است. زیرا نمیشود بعضی را قبول کنیم و بعضی را قبول نکنیم. اگر قائل به این هستیم که ولی به جهت درایت و فهم از مسائل از همه برتر است پس این درست نیست که بگوییم ما ولایت را قبول داریم اما آقا جان این حرفتان را قبول داریم و آن حرفتان را قبول نداریم. این پذیرفتن ولایت نیست بلکه داریم با اعتقاد خودمان بازی میکنیم. به حضرت عباس (ع) ما هم جوان بودیم و در جلسات شوق و شور خاصی داشتیم وخیلی کارها میکردیم و شب تا صبح هم سینه میزدیم و صبح تا شب هم دنبال این کارها میدویدیم همان موقع هم ما بعضی چیزها را از خودمان در آوردیم الان که به آن فکر میکنیم سلیقه و ذائقه شخصی بود.
به حضرت عباس (ع) آن که امام حسین (ع) را میخواهد باید به دنبالش برود که آن هم امروز پیدا نمیشود مگر در کلام رهبری و فرمایشات ولی فقیه. شخص برای ما در حد شخص مهم است اما این شخص وقتی متصل به مرکز نور شد، نگاه کردن به او میشود نگاه کردن به صورت امیرالمومنین (ع) و نگاه کردن به او نگاه کردن به امام حسین (ع) میشود. ما اگر پیرو مکتب هستیم باید زندگی قمرمنیر بنیهاشم را بنگریم که شخصیتی بود که بعد از معصوم مثل قمر بنی هاشم نداریم ولی یکبار نشد مقابل امام حسین (ع) کلامی داشته باشد، همیشه دست به سینه میگفت:" چشم". حالا امروز مثلا چون آقا فرمودهاند "برهنه" نشوند چون لخت شدن تبعاتی دارد، بیاییم بگوییم نه آقا این حرف را قبول نداریم و از این حرفها دیگر این ولایت پذیری نیست این نوعی تبعیض است،چرا که ما مو میبینیم و ایشان پیچش مو.
همه اینها به نظر من یک پازلی است که آمریکا و اسرائیل و انگلیس این پازل را درست کردهاند و یک گوشه آن را چهرهٔ اهل علم یک گوشه آن با چهره مداحی و یک گوشه آن با چهره خیرخواهی برای جلسات است. این را میشود از روند تأمین بودجه آن هیئتهای خاص دریافت کرد.برخی میگویند؛ آقا در هیات برای امام حسین (ع) عزاداری کنید، مگر برای امام حسین (ع) عزاداری نمیکنید؟ ما یاد شهدا و خاطره رزمندگان دلاور اسلام را جدای از مام حسین (ع) نمیدانیم. بله این که هیات نباید سیاسی باشد یعنی این که هیئت حزبی نشود، یعنی موقع انتخابات هیئت سمت این و آن نرود. اما اگر منظور این است که اطاعت از ولایت را سیاسیگری میدانیم، اصلا دین را نفهمیدهایم.
اگر اینطوری است از امام حسین (ع) هم دم زدن خودش یک نوع سیاسیگری است چون آن موقع هم دو دسته بودند یکی یزدیان، دیگری حسینیها. حق و باطل را از هم تشخیص دادن و جداکردن و دنبال حق رفتن و با باطل درگیر شدن و جنگیدن معنی آن سیاسیگری نیست این یعنی دین داری، ولایت مداری و حسینی بودن، حسینی بودن بدون سیاسی بودن که نمیشود. ولی سیاسی به معنای سیاسی بازی و سیاسیگری و رفتن پشت این آقا و آن آقا برای اینکه او بشود نماینده مجلس و بعد برود هر کاری که میخواهد بکند، نیست. بله به این عنوان هیات نباید سیاسی باشد، مداح نباید سیاستباز باشد منبری نباید سیاستباز باشد، متدین نباید سیاستباز، دین نباید عاملی برای این سیاستبازیها بشود. دسته بندی و جناح بندیها میخواهند فلان آقا را به هدفش برسانند. اما ما سیاسی هستیم و پشت سر ولایت حاضریم، به او کمک میکنیم. ملاک برای ما ولایت است و اطاعت از ولایت، سیاسی بازی و سیاسیگری نیست و این متفاوت است با اینکه بگویم آقا هیات سیاسی نباشد.
یکی از چیزهایی که جبهه را تقویت میکرد و دفاع مقدس را به پیروزی رساند همین عزداری و توسلها برای سیدالشهدا (ع) بود، دعای کمیل و عزاداری و سینه زنی بود که آن عشق واقعی و درونی و باطنی بچه رزمندهها به امام حسین (ع) را شکوفا میکرد و به جوشش در میآورد. چون این عشق در همه است گاهی یک موتور محرکی میخواهد که این را به جوشش در بیاورد. رزمندهها "حسین حسین" میگفتند ومی جنگیدند، "حسین حسین" میگفتند سیم خاردار بدن آنها را پاره میکرد اما باز رد میشدند و آنها توجهی نمیکردند و این همان عشق واقعی بود که رزمندهها از سیدالشهداء میگرفتند. ما معمولا قبل و بعد از هر عملیات میخواندیم، از قبل برای آماده سازی رزمندهها و بعدش برای مصائب و صدماتی که دیده بودند. بالاخره با گریه برای سیدالشهدا (ع) آرامشی برای آنها ایجاد میشد و آبی روی آتش دل آنها میریخت.
هیاتها نباید از دو چیز خالی باشد، یکی منبر و سخنرانی دینی و اعتقادی است. متاسفانه در جامعه ما بعد از انقلاب بعضی از مشکلات فرهنگی و اقتصادی در جامعه است که آن را از چشم روحانیت میبینند، در حالی که روحانیت آمد به مردم خدمت کند و خدمت هم میکند و خدمتگزار است حالا شاید در هر صنفی هم یکی دو تا آدم بد و خوب هم باشد. در میان مداحان، منبریها، مذهبیها، هیاتیها هم شاید این دست افراد باشد اما وجودشان حتی کم هم باشد، خیلی نشان میدهد، یعنی یک نفر یک لشکر نشان داده میشود. یک هیاتی بد میبینند، میگویند هیاتیها حقه باز و کلاه بردارند پس باید دقت کنیم که ما یک نفر بدمان زیاد و زود نشان میدهد لذا جوان اگر بخواهد صرفا دینش را از من مداح بگیرد فقط یک احساس و شور و شعار است و ظرفیت روحی و روانیاش پر میشود و در جامعه هیچ تأثیری ندارد.
وقتی این جوان به عشق فلان مداح میآید که قشنگ میخواند و میگوید برویم هیات فلانی و از دو ساعت جلوتر هم میرود که جا بگیرد در این 2 ساعت حضور یک سخنران هنرمند میتواند بسیار موثر باشد و او را در بعد معرفتی و شعور آماده کند و مداح هم بعد شور و احساس را بپردازد تاخروجی و نتیجه آن خوب شود.
منبع: تسنیم