نقویحسینی: اقتصاد ما نباید متوقف بر توافق در مذاکرات باشد
سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس طی یادداشتی در «نسیم» تاکید کرد؛ با تمدید مذاکرات مخالف نیستیم اما سوالاتی هست که باید پاسخ داده شود/ آیا آرایش سیاسی جدید آمریکا پایبند مذاکرات خواهد بود؟
سیدحسین نقویحسینی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس در یادداشت شفاهی در «نسیم» دلایل به بنبست رسیدن مذاکرات و عدم توافق در مذاکرات اخیر را تشریح کرد. متن کامل این یادداشت بدین شرح است:
وقتی که مذاکرات در عرصه فنی-حقوقی پیش میرود نگاه طرفین مثبت است و زمینه توافق هم وجود دارد. چون دو طرف معادله کاملاً شفاف هستند. اما وقتی که یک طرف تحت تأثیر فشارهای سیاسی قرار میگیرد و تصمیم میگیرد از عرصه فنی و حقوقی خارج شود، مذاکرات دچار مشکل میشود. شما اگر اظهارنظرهای برنز، شرمن، جان کری، اوباما یا متحدان اروپایی آنها را نگاه کنید میبینید که همه در حوزه هستهای آمادگی توافق دارند اما به جهت اینکه صهیونیستها فشار میآورند و لابیهای صهیونیسم که تقریباً سرمایههای آمریکاییها در اختیار آنها است و سردمدار سیاست آمریکاییها هستند، نظر آمریکاییها را تغییر میدهند یعنی لابی رژیم صهیونیستی است که فضای حقوقی فنی را به فضای سیاسی میکشاند و این میشود که ما به توافق نمیرسیم.
ایران عامل اصلی عدم توافق در مذاکرات را آمریکا میداند. آمریکاییها هم به شدت تحت تأثیر صهیونیستها هستند. همه دیدهاند که قبل از هر مذاکره، مقام مذاکره کننده آمریکایی با مقامات رژیم صهیونیستی مشورت میکند و بعد از مذاکره هم دوباره به رژیم صهیونیستی گزارش میدهد. حتی در عمان و مسقط هم این اتفاق افتاد. بنابراین ما عامل اصلی عدم توافق را فشاری که صهیونیستها روی آمریکا میآورند، میدانیم.
حال که تمدید مذاکرات به توافق دو طرف رسیده، چند نکته را باید مورد توجه قرار داد. اول اینکه تمدید زمان مذاکرات مورد بحث جدی است. اگر چه ما براساس منویات مقام معظم رهبری با تمدید مذاکرات مخالف نیستیم اما سوالاتی در زمینه تمدید وجود دارد که باید پاسخ داده شود. مثلا نخستین سوالی که به ذهن خطور میکند و باید شفاف شود این است که پس از یک سال مذاکره مستقیم، ایا طرفین هنوز از مطالبات همدیگر آگاه نیستند و یا نظر همدیگر را نمیدانند که به افزایش زمان گفتگوها نیاز شده است؟ قرار است ابهامی روشن و چه موضوع جدیدی مطرح شود؟
از طرف دیگر، نکته این است که تمدید این زمان قطعاً هزینههایی در پی دارد. از یک طرف در عرصه بینالمللی اتفاقات جدیدی رخ میدهد. در آمریکا تحولات سیاسی به وجود میآید و آرایش سیاسی تغییر میکند و باز در این آرایش سیاسی افرادی که میآیند چه نظراتی دارند و اصلاً پاینبد به این مذاکرات هستند و آیا مذاکرات را قبول دارند یا قبول ندارند، چه اتفاقاتی میافتد؟ یا سوالاتی از این دست به ذهن خطور میکند که در نظام بینالملل، روسیه و چین به دنبال متحدانی هستند که بلوکبندی سیاسی جهان راتغییر دهند و یک آرایش نوینی به وجود بیاورند. این بلوک بندیهای جدید چه تأثیری بر روی مذاکرات میگذارد.
این نکته نیز حائز اهمیت است که طی سال گذشته، حوزه اقتصادی کشور با رکود روبهرو است و همه منتظر توافق هستند و این که چه تصمیمی در مورد این مذاکرات اتخاذ میشود. معاملات ملکی و خانه و معاملات ماشین هم صورت نمیگیرد. همه منتظرند ببینند که توافق به چه نتیجهای میرسد. حال که هفت ماه دیگر این شرایط تمدید شده است، یعنی باز هفت ماه دیگر حوزه اقتصادی ما راکد خواهد بود. از این رکود به سختی میتوانیم عبور کنیم. فعالیت هستهای ما هم در حال حاضر متوقف و سردرگم است و بلاتکلیف. اینها همه خسارت هزینه و زمانی است که بر ما تحمیل میشود.
شخصا به به تمدید زمان مذاکرات دید مثبتی ندارم. با تحلیل دقیق و درستی که مقام معظم رهبری از طرفهای دیگر مذاکره داشتند ما هم به این مذاکرات با شک مینگریم. توافق بر سر فعالیت هستهای ما خیلی گنگ و پیچیده نیست. حتی غربیها مطمئن هستند و میدانند که ما هیچ نوع انحرافی در فعالیت هستهای نداریم. آنها با پرونده هستهای، حقوق بشر و آزادی مشکل ندارند، آنها با جمهوری اسلامی مشکل دارند.
جمهوری اسلامی ایران یک سبک نوین سیاسی را در عرصه بینالمللی عرضه کرده و این سبک طرفدار پیدا کرده و کشورها تحت تأثیر قرار گرفتهاند و به سمت بهرهبرداری از این سبک حرکت میکنند. اینها مسئله اصلی است و چون مسئله اصلی توان هستهای ایران نیست پس ما نمیتوانیم خوشبین باشیم که به نتیجهای میرسیم. چون طرف غربی به دنبال نتیجه نیست،فکر میکنم پس از هفت ماه دیگر نیز باز در نقطه سر خط اول خواهیم بود.