اخبار آرشیوی
دکتر حسامالدین آشنا، استاد ارتباطات: صداوسیما یک شرکت زیانده است که ورشکستگیاش را اعلام نمیکند/ وقتی مقدار بودجه را به تعداد ساعت برنامههای تولیدی تقسیم میکنیم، میبینیم این سازمان یکی از گرانترین تولیدکنندههای تلویزیونی حتی به قیمت دلار آزاد است
به گزارش «نسیم» به نقل از ماهنامه "مدیریت ارتباطات"، دکتر حسامالدین آشنا، استاد ارتباطات و عضو هیأت علمی دانشکده فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق(ع) در مصاحبهای با این ماهنامه به بیان دیدگاههای خود در خصوص صدا و سیمت پرداخته است. بخشهایی از این مصاحبه به این شرح است: - صداوسیما اگر نگوییم بالفعل ورشکسته است ولی در شرایط بحرانی قرار دارد و این شرایط بحرانی ناشی از یک دوره غفلت طولانی است. از زمان تصویب قانون مربوط به ممنوعیت خرید، فروش و نگهداری تجهیزات مربوط به دریافت ماهواره که در سال 1373 تصویب شده و آییننامه اجرایی آن در سال 1384 به تصویب رسیده، تا الان که در سال 1391 قرار داریم، به مدت 18 سال صداوسیما یک فرصت تاریخی داشته است برای اینکه بتواند جاذبههای کافی را برای کاهش استقبال مردم از ماهواره ایجاد کند. - تا زمان همهگیر نشدن دریافت برنامههای ماهوارهای فارسی، صداوسیما بهطور جدی به فکر نیافتاده و در این راستا تأخیر دارد. نتیجه این تأخیر اقدامات عجولانهایست که امروز اتفاق میافتد که میتوان از آن جمله به تأسیس و راهاندازی شبکههای به شدت تأمینی و دمدستی اشاره کرد. - بعید میدانم کسی در
صداوسیما بتواند ادعا کند برند صداوسیما امروز از سال 87 معتبرتر است. این مطلب در جلسه اخیری که در مرکز تحقیقات صداوسیما با حضور برخی استادان ارتباطات برگزار شد، مورد تصریح قرار گرفت. - از قول ریاست سازمان در 12 آبان 1386 اعلام شد میزان استفاده از ماهواره در ایران 32.5 درصد است و دو سال بعد در 23 آبان 1388 از قول قائم مقام وقت سازمان در همایش بینالمللی غدیر اعلام شد 40 درصد مردم به ماهواره روی آوردهاند. در 14 دی 1390 یکی از مسؤولان پژوهشی وزارت ارشاد در نشست تخصصی تکنولوژی تبلیغ با موضوع «بررسی محتوای شبکههای ماهوارهای فارسیزبان و نقش روشنگری مبلغان» در مرکز همایشهای دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم یادآور شد: «متأسفانه بر اساس تحقیقات دقیقی که صورت گرفته، در سال گذشته 55 درصد مردم ایران دارای گیرندههای ماهوارهای بودند و 50 درصد مردم بیننده شبکههای فارسیزبان بوده و با دقت آنها را مشاهده و دنبال میکنند». این آمار در تهران خیلی بالاتر از این حرفهاست. این بدان معناست که ما حدوداً در هر سال 7.5 درصد رشد مصرف ماهوارهای را تجربه کردهایم. اگر این به معنای شکست در اثربخشی نیست، پس چیست؟ - از منظر قیمت
تمام شده هم میتوان صداوسیما را ارزیابی کرد؛ میزان بودجه و ساعات برنامههای تولیدی صداوسیما مشخص است. وقتی مقدار بودجه را به تعداد ساعت برنامههای تولیدی تقسیم میکنیم، میبینیم صداوسیما یکی از گرانترین تولیدکنندههای تلویزیونی حتی به قیمت دلار آزاد است؛ یعنی در واقع هزینه تمامشده محصول رسانه ملی بسیار بالاست. - من میگویم صداوسیما یک شرکت زیانده است که ورشکستگیاش را اعلام نمیکند. من معتقدم صداوسیما هیچگاه اجازه ارزیابی مستقل از خودش را به کسی نداده است. - من مدافع انحصارزدایی از تصدیگری سازمان صداوسیما هستم. صداوسیما قدرت خیلی بزرگی است. صداوسیما میتواند یک رئیسجمهور را به زمین بزند و او را محبوب یا نامحبوب کند. - صداوسیما مصلحت کشور را مصلحت خودش میداند و خودش را مساوی کل مصلحت تلقی میکند. ساختار صداوسیما چون دولتی دیده شده، مصونیت آهنین دارد، چون حاکمیت آن طرف است، در حالی که تمام موضوع رسانه این است که رسانه وسط حاکمیت و مردم است. اگر خودش را خیلی بالا کشید و به حاکمیت چسباند، همه ضعفهایش، ضعف حاکمیت میشود و اعتباری برایش نمیماند. - آقای احمدینژاد رییسجمهور است. رابطه صداوسیما با
احمدینژاد اول دوره ریاستجمهوری با آخر دوره دوم ریاستجمهوری چرا فرق دارد؟ چرا دو سال اول ریاستجمهوری از او فقط گل و بلبل گفته میشود اما آخر دوره ریاستجمهوری میتوان بهشدت از او انتقاد کرد؟ این همان زیر سلطه قدرت بودن است. وقتی آقای رییسجمهور حرف زد، آقای مشایی حرف زد، آقای وزیر حرف زد، گفتیم «وزیر میگوید...»، یعنی گردن خودش؛ «وزیر ادعا کرد ما 2000 کیلومتر راهآهن کشیدیم». وظیفه رسانه است برود ببینید که این کار را کرده است یا خیر.