اخبار آرشیوی
فاطمه گودرزی در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: فیلمهای سینمایی الان فقط جنبه سرگرمی دارند/ نسل جوان بازیگری فقط در پی شهرت و ثروت است؛ نسل ما متعهدانه به بازیگری نگاه میکرد/ کارگردانان امروز وقتی به آماده کردن بازیگران اختصاص نمیدهند/ اغلب سریالها فضای شهری دارند؛ مخاطب به فضایی آرام و روستایی در سریالها نیاز دارد
فاطمه گودرزی نزدیک به دو دهه یکی از بازیگران مهم ، اثر گذار و محبوب سینما و تلویزیون بود و دربرخی از بهترین مجموعه و فیلمهای دهه هفتاد از قبیل «افسانه مه پلنگ» ساخته محمدعلی سجادی، «مهاجران» و «خانه خلوت» به کارگردانی مهدی صباغ زاده و «می خواهم زنده بمانم» ایرج قادری ایفای نقشهایی اثرگذار و دیدنی داشت. گودرزی اما در دهه سوم دوران بازیگریش به دلایل حاکم شدن جریان ستاره سازی در سینما مقداری کم کار شده و تمرکزش در بازیگری در تلویزیون است و در این رسانه هم مجموعه ای درخشان همچون «دلنوازان» را داشته است. گودرزی این روزها سریال «خانه ای روی تپه» به کارگردانی داریوش یاری را روی آنتن دارد و در این سریال در نقش یک مادر مهربان و دلسوز شمالی بازی کرده است. با این بازیگر با تجربه درباره حضورش در این مجموعه و علل فاصله گرفتن از بازی در سینما گفتگو کرده ایم. * چند سالی است در سینما کم کارتر شده اید. دلیل این کم کاری چیست؟ فیلمسازانی که حرفی برای گفتن دارند و در سالهای قبل فیلمهای ماندگاری می ساختند به دلیل شرایط حاکم در سینما کمتر مجال کار کردن را پیدا می کنند و متاسفانه فیلمهای سینمایی که این روزها ساخته می شود فقط جنبه
سرگرم کنندگی دارند و به سهل الوصول ترین شکل ممکن ساخته می شوند. ضمن اینکه فاقد نگاه اجتماعی سازندگانشان در جهت طرح مسائل و مشکلات اجتماعی هستند بنابراین ترجیح می دهم کمتر در این نوع فیلمها که نقشهای خوبی هم برای بازیگران میانسال ندارند، بازی کنم. * به عنوان بازیگری که سه دهه در فن خود فعال بودهای چه تفاوت هایی در شیوه بازیگری نسل خودت با نسل امروز می بینی؟ اصلا تفاوتی وجود دارد؟ مهم ترین نکته در ارائه بازی خوب از بازیگر، خواسته و میل کارگردان است که بازیگرش را به چه نحوی هدایت کند. متاسفانه این روزها کارگردانهای ما وقت چندانی برای این کار و آماده کردن بازیگران اختصاص نمی دهند. نسل جوان بازیگری هم با خواستههای متفاوتی وارد این عرصه می شوند و فقط در پی شهرت و ثروت هستند و دغدغه آنها هنر و بازی خوب نیست و رسالتی برای کارشان قائل نیستند. البته در میان نسل بازیگران جوان بازیگرانی وجود دارند که برای بازیگری ارزش خاصی قائل هستند. درحالی که نسل ما متعهدانه به کار بازیگری نکاه می کردند و پول و شهرت در درجه دوم اهمیت بود. * در دهه هفتاد در فیلم «افسانه مه پلنگ» نقش زنان شمالی را بازی کرده بودید، چقدر شخصیت «ماه جان»
در مجموعه «خانه ای روی تپه» با نقشتان در آن فیلم نزدیکی داشت؟ این دو نقش خیلی با هم تفاوت دارند و نقشی که در «افسانه مه پلنگ» بازی کردم دیالوگ زیادی نداشت و بنابراین از لهجه در ایفای این نقش استفاده چندانی نشد. *در این سریال چطور؟ در سریال «خانه ای روی تپه» برای ایفای نقش از لهجه گیلکی استفاده کردم و به نقشهایی که لهجه در آنها وجود دارد علاقه دارم و چند باری تجربه بازی در نقش هایی که لهجه داشت مثل لهجه لری ولهجه آذری را در فیلمهای مثل «به خاطر مونا » تجربه کرده بودم. استفاده از لهجه البته در چارچوب درست، مناسب وسنجیده بوده و باعث رنگ آمیزی نقش میشود. البته استفاده از لهجه مشکلات و چالشهای خاص خودش را دارد و باید در حین ایفای نقش خیلی با دقت و سنجیده عمل کرد تا حساسیتهایی درباره اینکه فلان کلمه را غلط گفته ای و آن یکی را اغراق آمیز به وجود نیاید. * با وجود این حساسیتها آیا برای ایفای نقش در مجموعه «خانه ای روی تپه» از مشاوری برای گویش گیلکی استفاده کردید؟ بله ، دختر بازیگری که در این سریال نقش دخترم را بازی میکند و بومی گیلان است درباره گویش و لهجه درست به من کمکهای زیادی کرد. * ...یعنی از معلم یا مشاور
برای گویش استفاده نکردید؟ خانمی به عنوان مشاور لهجه چند جلسه ای در سر کار حضور داشتند اما موقعی که متوجه شدیم بازیگری که نقش دخترم را بازی میکند، میتواند به ما کمک کند از او استفاده کردیم. * خود کارگردان در این مورد چه عقدیهای داشت؟ داریوش یاری عقیده داشت که باید به صورت ملایم و لایت(نه چندان سنگین) از لهجه استفاده شود و من میخواستم لهجه پررنگ مورد استفاده قرار بگیرد. استدلال داریوش یاری برای چنینی کاری این بود که با گویش غلیظ لهجه ممکن است مخاطب متوجه حرف زدنم نشود و ارتباطش با مضمون سریال قطع شود. الان هم برخی از واژه هایی که در دیالوگهایم ادا می کنم ممکن است برای مخاطب گیلانی آشنا باشد اما برای مخاطبان سایر شهرها نامأنوس به نظر برسد. بنابراین با همفکری کارگردان فقط از لهجه و آوای گیلکی و گفتن کلمات به فارسی استفاده کردیم. * برسیم به خود نقش؛ اصلی ترین ویژگیهای نقش «ماه جان» که شما را علاقمند به بازی در سریال کرد چه بود؟ «ماه جان» در گویش گیلکی یعنی مادر جان و این زن مادری زحمتکش و کاری است و در شمال اغلب زنها علاوه کار درمنزل در مزرعه و باغ هم کار می کنند. «ماه جان» هم از این قاعده مستثنی نیست و علاوه
بر رسیدگی به امورات خانه و فرزندانش در هتل هم کار میکند. فوت همسر خانواده مسئولیت «ماه جان» را دو چندان کرده و این احساس مسئولیت او را جدی تر کرده است و در تربیت پسرش هم سخت گیری بیشتری دارد آن هم پسری که می خواهد با پیدا کردن شغلی خودش را به عنوان مرد خانواده در غیاب پدرش اثبات کند. * به همین دلیل است که «ماه جان» در تربیت فرزندانش خیلی جدی و بدون انعطاف عمل می کند؟ از قدیم الایام مردم شمال به روی گشاده برخوردن کردن شهره هستند و غیر ممکن است با فردی شمالی برخورد کنید که دگم و بسته و خشک با شما رفتار کند. در تلویزیون چندان در شخصیت پردازی به این نوع خصوصیات نمیتوان پرداخت. بنا به ضرورت قصه برای اجاره خانه آدمهای زیادی به آنجا رفت و آمد میکردند و نمی توانستم «ماه جان» را به گونه ای بازی کنم که سریع با دیگران ارتباط برقرار میکند بنابرانی در حین بازی «ماه جان» را جدی و کمی تلخ بازی کردم. البته «ماه جان» در محیط هتل با همکاران خانمش صمیمی وگرم برخورد میکند. * «رسول» هم به واسطه جدی بودن مادرش خیلی از مسائل را با دوست او در هتل در میان میگذارد؟ بله، «رسول» می داند مادرش سخت گیر و بدون انعطاف است و برای
مشاوره و کمک گرفتن با خانم رزروشن هتل ارتباط برقرار می کند. * از نحوه ارتباط برقرار کردن با دو بازیگرنوجوان فیلم بگویید. بازیگری که نقش دخترم را بازی میکرد بازیگر تئاتر در استان گیلان است وتجربیات زیادی در عرصه بازیگری دارد و پدرش نیز از کارگردان های باتجربه تئاتر محسوب می شود. دختر خونگرم و مهربانی بود و از همان روزهای اولیه شروع کارارتباط خوبی با او برقرار کردم. همانطوری که اشاره کردم در بحث لهجه خیلی به من کمک کرد و هردوی این بازیگران نوجوان سریال خیلی باهوش بودند؛ سریع ویژگیهای نقششان و خواسته کارگردان را متوجه شدند وهرآنچه که از آنها خواسته می شد را انجام می دادند. * به نظر شما ساخت مجموعه هایی از جنس «خانه ای روی تپه» که داستانی ساده و سرراست دارد چقدر برای مخاطبان جذابیت دارد؟ هیچ مزیتی که نداشته باشد اغلب سریالها فضای شهری و جدی دارند و مخاطب نیاز دارد فضا و محیطی آرام، سرسبز و روستایی را در قالب سریال ببیند. فضای خانوادگی و آرام سریال برای مخاطب آرامش و احساس شادی به همراه می آورد ضمن اینکه طرح مسائل روزمره هم تا حدی هم ذاتپنداری مخاطب را در پی دارد. *تهیه و تنظیم گفتگو: احمد محمداسماعیلی؛ خبرنگار
«نسیم»