اخبار آرشیوی

کدخبر: 813515

احمد نجفی: خرمشهر می‌توانست یک پلان برای فیلم‌های سینمایی باشد/ در بچگی با سعید راد، همکلاسی بودم/ من حاتمی‌کیا را دوست دارم به این دلیل که آدمی است که توانسته نگاه تازه‌ای را وارد سینما بکند؛ او خرمشهری نیست اما به نظر من بیشتر از خیلی از خرمشهری‌ها دلش برای آنجا می‌تپد

به گزارش «نسیم»، احمد نجفی بازیگر تئاتر سینما تلویزیون مهمان برنامه "خانه ام همین جاست" رادیو جوان در تاریخ جمعه دوم اسفند بود. وی ابتدا از جنوبی بودنش گفت و افزود: مردم همیشه بخش اعظمی از وجودشان تابع منطقه جغرافیایی ای است که در آنجا بدنیا آمده اند و زندگی کرده اند. این مسئله در روانشناسی و جامعه شناسی هم تایید شده است. منطقه جنوب ایران بدلیل گرمایش باعث شده مردم این خطه از ایران رک گو تر ، صادق تر و خونگرم تر از سایر مناطق ایران باشند. خیلی جا ها می گویند که جنوبی ها لاف می زنند در صورتی که من این را قبول ندارم و اعتقاد دارم جنوبی ها هر چه می گویند از صداقتشان است. من هم این بازیگر افزود: جنوبی هستم و بالطبع خصوصیت جنوبی ها هم در من هم وجود دارد. من جمعه ها از حدود ساعت 10 صبح ابتدا بر سر مزار مادرم می روم و سپس صرف ناهاری و دور زدن در شهر را با خانواده ام دارم. تا حدود غروب های جمعه که به خانه برمی گردم. به غیر از جمعه در سایر روزهای هفته وقتی من و فرزندانم کاری نداشته باشیم اغلب دورهم هستیم و لحظه را می گذرانیم. نجفی سپس به شهر آبا و اجدادی اش ، خرمشهر پرداخت و گفت: ما در مورد بازسازی خرمشهر به نظرم اشتباهات فراوانی را انجام داده ایم. خرمشهر می توانست بیشتر از این به عنوان یک پلان برای فیلم های سینمایی استفاده شود. یا می توانستیم شهر را با هویت معماری بهتری بسازیم تا ایرانی بودن ما را بیشتر نشان دهد. شهری که در دل آن رودخانه رد می شود باید نگاه معمارانه اش متفاوت با سایر شهر ها باشد. باید نگاه تازه ای به خرمشهر می شد. خرمشهر شهری است که احاطه شده از نخل های بسیار زیباست. من این حرف ها را از روی خرمشهری بودن و تعصبم نمی گویم. غروب خرمشهر ، در میان این نخل ها چشم هر بیننده ای را نوازش می دهد. همسر من با وجود اینکه ایرانی نیست و اهل کشور اوکراین است ، اولین جایی که در ایران بردمش خرمشهر بود. او هنوز که هنوز است وقتی به خرمشهر می رود بسیار غصه می خورد و می گوید: چرا هنوز خیابان های این شهر بدین شکل است؟ چرا جای گلوله های جنگ بر در و دیوار خانه ها باقیست؟ چرا مردم خرمشهر هنوز شاد نیستند؟ خرمشهر هشت سال تمام مدام توسط گلوله های عراق کوبیده شده است. هشت سال است که تمام اقشار خرمشهر مقابل دشمن جنگیده اند. خرمشهر شهر یک ملت است و به نوعی بخشی از تاریخ ملت ایران است. وی ادامه داد: من تا ده سالگی در خرمشهر بودم و سپس به تهران آمدم. در تهران در مدرسه اندیشه با سعید راد دیگر بازیگر خوب ایرانی همکلاسی بودم. من پیش از اینکه جنگ شود امریکا بودم. تا فهمیدم جنگ شده ابتدا از امریکا خود را به ترکیه رساندم و با هر بدبختی ای که بود از ترکیه به تهران آمدم. از تهران تا خرمشهر 8 روز طول کشید تا رسیدم. جالب آن است که مادرم همان روز به امریکا رفته بود و من 2 ساعت پس از اینکه مادر به امریکا رسید قصد سفر به ایران را کردم. وقتی شنیدم جنگ شده شوکه شدم. وقتی اوایل جنگ وارد خرمشهر شدم چیزهایی را دیدم که باورم نمی شد. این کارگردان همچنین توضیح داد: از همسایه ها و رفقایی که با آنها بزرگ شده بودم ، هرکدام یک چفیه به خود بسته بودند و در میان خاک ، همه مسلسل بدست و گلوله بدست مشغول جنگ بودند. خرمشهر تا پیش از جنگ شهری بود که مرکز صادرات و واردات ایران بود و در زمان جنگ این شهر به ناگاه تبدیل به شهری جنگ زده و ملتهب تبدیل شد. من با خرمشهری ها بزرگ شده بودم. فامیل و دوستان فراوانی داشتم که بخشی از وجود من بودند و من اصلاً نمی دانستم این ها کجا هستند. آیا زنده اند؟ آیا فوت شده اند؟ جنگ همه را از هم پراکنده کرد. وقتی جنگ شد دلم شکست. نجفی با بیان اینکه در چندین و چند فیلم دفاع مقدسی نیز بازی کرده است گفت: امسال متاسفانه فیلم "چ" ساخته ابراهیم حاتمی کیا را ندیدم اما شنیده ام که از آن استقبال شده است. من حاتمی کیا را دوست دارم به این دلیل که آدمی است که توانسته نگاه تازه ای را وارد سینما بکند. ایشان خرمشهری نیست اما به نظر من بیشتر از خیلی از خرمشهری ها دلش برای آنجا می تپد. فیلم های بسیاری را برای آن شهر ساخته. امیدوارم همچنان موفق باشد و باز هم فیلم هایی برای خرمشهر و جنگ و دفاع مقدس بسازد. وی با بیان اینکه هویتش را دفاع مقدس تشکیل می دهد گفت: فقط فرض کنید اگر عراق بعثی با حمایت بیش از 35 کشور دنیا توانسته بود خوزستان را اشغال و مال خود کند آیا اصلاً کشوری به نام ایران امروز وجود داشت؟ شک نکنید جنگ عراق اگر خوزستان را جدا می کرد دست از جنگ نمی کشید و برای تصرف کل ایران برنامه ریزی می کرد. استقلال این مملکت مهمترین بخش تاریخی و جغرافیایی کشور ماست. شما وقتی کشورتان استقلال نداشته باشد و مرزهایتان مشخص نباشد شک نکنید آزادی در درون کشورتان نیز وجود ندارد. دور و برتان را نگاه کنید. من از جوانان می خواهم چشمانشان را باز کنند. وقتی استقلال ایران از بین برود آیا هویتی باقی می ماند؟ آیا می توانید بگویید ایرانی هستیم؟ نجفی دغدغه اش برای دفاع مقدس را بر اساس دیده هایش بیان کرد و گفت: در خرمشهر ، آبادان و مهران اتفاقات عجیبی افتاد. مگر می شود با پای پیاده جنگید؟ مگر می شود اسحله خالی را سمت دشمن نشانه بگیرد و بدین گونه یک عراقی را اسیر کند؟ مگر می شود یک نان کپک زده را خورد که مردمان آن موقع می خوردند؟ شاید خیلی ها ندانند شلمچه کجاست. شلمچه پشه هایی دارد که از هر موشکی بدتر است. در آن شهر و در آن آب و هوای خاص شلمچه مردمان ما مقابل دشمن ایستادگی کردند. من معنای غرور ملی را در شلمچه بود که پیدا کردم. وی ادامه داد: غرور ملی فقط این نیست که تیم ملی فوتبال ما به جام جهانی برود بلکه فقط بخشی از آن است. من در ایران می میرم اما ذره ای از آن را به دشمن نمی دهم. خدا را شکر جوانان ما این جنگ را ندید و امیدوارم دیگر این مملکت روی جنگ را نبیند. من در دوران جنگ تصاویری را دیدم که چنان من را منقلب کرد و باعث شد پای این کشورم بایستم. مردمی را که اصلاً فکر نمی کردم ، تفنگ دستشان می گرفتند و در غرب ایران در کوه های پوشیده از برف با کفش های لاستیکی که پایشان بود مقابل دشمن می ایستادند. یا آن پسر 14 ساله ای که اسلحه بدست می گرفت و در مقابل دسته ی انبوهی از نظامی های عراق می ایستاد و می جنگید. نجفی تأکید داشت: هیچ وقت تصاویر جنگ از ذهن من پاک نمی شود. در دوران جنگ همه مسئول بودند. کسی احساس نمی کرد که فلان شخص مسئول است پس او باید جلوی دشمن بایستند. همه مردم احساس مسئولیت می کردند و اینگونه شد که ذره ای از خاک ایران دست دشمن نیفتاد. "خانه ام همینجاست" کاری از گروه جوان و اندیشه رادیو جوان است که روزهای پنجشنبه و جمعه ساعت 14 تا 15 از این شبکه رادیویی پخش می شود.
ارسال نظر: