مریم امیرجلالی: نشده چیزی را از امام رضا(ع) بخواهم و به من ندهد

به گزارش «نسیم»، مریم امیرجلالی بازیگر سینما ، تئاتر و تلویزیون میهمان برنامه "این سفره آسمانی است" شنبه 14 تیر گروه جوان و اندیشه شبکه جوان بود.

وی ابتدا در خصوص اینکه آیا میزبان خوبی هست یا نه گفت: من زیاد اهل میهمانی دادن نیستم. میهمان ها همیشه برای دیدن من می آیند. خدا را شکر دست پختم هم خوب است و میهمانانم موقع خوردن راضی بوده اند. من همیشه با عشق آشپزی می کنم. آشپزی ای که با عشق نباشد اصلاً به درد نمی خورد. بخصوص من فرزندانم را طوری بزرگ کرده ام که هیچ وقت نگوید من فلان غذا را دوست ندارم و بجایش این غذا را دوست دارم. یادم است دخترم وقتی کوچک بود و لجبازی می کرد و می گفت این غذا را دوست ندارد می گفتم همینی هست که هست. غذای دیگری هم نداریم که بخوری. می خوای همین را بخور ، می خواهی هم نخور ، همین است که هست.

* هر غذایی جلوی من بگذارید می خورم

وی ادامه داد: حتی وقتی خودم هم کودک بودم پدرم با من همینکار را می کرد. برای همین هم هر غذایی جلوی من بگذارید می خورم.

امیرجلالی در خصوص بیوگرافی خود گفت:من متولد 1326 و اصالتاً تهرانی هستم ، اما نمی دانم چرا در مجلات و رسانه ها و مطبوعات می گویند من ملایری یا اراکی و اینها هستم. من نه آذری هستم ، نه شمالی ام ، نه همدانی ام و نه اراکی و ملایری. من متولد بیمارستان ایران در تهران هستم. محله صفی علی شاه تهران. پدرم هم بچه محله درخونگاه تهران است. تمام فامیل پدرم هم در محله منیریه و آن اطراف زندگی می کردند.

* نمی دانم چرا هیچ وقت یادم نیست که لحظه افطار ساعت 9 شب باشد

این بازیگر توضیح داد: در زمان بچه گی ام خاطرم هست که بسیار ساده ، گرم و صمیمی مردم افطار می کردند. ولی نمی دانم چرا هیچ وقت یادم نیست که لحظه افطار ساعت 9 شب باشد. تا جایی که یادم است افطار ساعت 5 یا 6 بعدازظهر بود. من در زمانی که کودک بودم پدرم مسقطی های بسیار خوشمزه ای درست می کرد. البته پدرم بدلیل کسالت نمی توانستند روزه بگیرند اما دوست داشتند همیشه ما روزه بگیریم. از این رو همیشه برای ما سفره افطار را می چیدند تا ثوابش را ببرند. خاطرم هست پدرم در سفره افطار علاوه بر مسقطی ، کاچی ، خرما ، نان ، پنیر و حلوا ارده می گذاشت. بعدش هم که شام می خوردیم.

* متاسفانه من این روزها هر روز عصبانی می شوم

وی در خصوص عصبانیت و مهربانی نیز گفت: به نظر من هم عصبانیت و هم مهربانی دلیل دارد. تا کسی به شما دروغ نگوید و شما را اذیت نکند صدای آدم که بالا نمی رود. من از دروغ متنفرم و اصلاً تحمل شنیدن آن را ندارم. من چه طرف با من راحت باشد و چه از دستم ناراحت باشد ، من حرفم را می زنم. من دوست دارم که طرفم هم با من رو راست باشد. اولاً از اینکه دیگران رو راست نباشند بسیار متنفرم و روراست نبودن من را عصبی می کند. اما مهربانی هم در ذات آدمی است. یعنی اگر شخصی مهربانی در ذاتش نباشد ، به نظر من مشکلی اساسی دارد.

* در فامیل به فردی مهربان معروف هستم

امیرجلالی بیان کرد: متاسفانه من این روزها هر روز عصبانی می شوم. وقتی هم من عصبانی می شوم اطرافیانم هیچ کاری نمی توانند بکنند. البته من در فامیل به فردی مهربان معروف هستم. حتی اگر مشکل و بحث و حدیثی در فامیل پیش بیاید تنها کسی که می تواند دو طرف را به هم آشتی بدهد من هستم که با برگزاری میهمانی سعی می کنم مسئله را فیصله دهم و سعی می کنم کدورت ها را هر چه زودتر از بین ببرم. من هیچ وقت بی دلیل از کوره در نرفتم ، برای همین هم هیچ وقت از عصبانیتم پشیمان نشدم. شاید پیش آمده که عصبانیت باعث لطمه به کارم هم شده باشد اما هیچ وقت از این اتفاق ناراحت نشدم. حتی خیلی وقت ها عصبانیتم به دردم خورده.

وی در ادامه این گفتگو افزود: من دروزارت بازرگانی مدیریت بخش مالی قسمتی را نیز عهده دار بودم و فکر می کنم گاهی عصبانیت در کار یک مدیر به او کمک می کند. گاهی اوقات عصبانیت و داد زدن یک مدیر باعث می شود کل مجموعه بفهمند باید کارشان را چطور انجام بدهند. مثلاً من در آن اداره ای که کار می کردم 14 کارمند آقا داشتم. اگر سخت گیری نمی کردم و عصبانیتی از خود نشان نمی دادم باعث می شد آنها بازده کاری مفیدی نداشته باشند. فکر کنم همین عصبانیتم باعث شده بود بخش مالی وزارت بازرگانی در زمانی که من آنجا فعال بودم مشکل خاصی نداشته باشد. من در اسفند 1378 از وزارت بازرگانی بازنشسته شدم.

* آقا رضا خیلی نوکرتم

مریم امیرجلالی در خصوص خاطرات زیارتش از مشهد و حرم مطهر حضرت امام رضا (ع) گفت:من سال گذشته مشهد بودم و در جوار بارگاه ملکوتی امام هشتم سریال بیقرار را کار می کردیم. معمولاً ما صبح که از خواب بلند می شویم اختیار دست خودمان نیست و باید در خدمت گروه فیلمبرداری باشیم. ساعت 2:30 بود که فرصت دست داد تا به زیارت امام رضا (ع) بروم. در گوشه ای نشسته بودم و در دنیای خودم مشغول صحبت با امام رضا بودم. کاملاً دلی با امام رضا حرف می زدم و به او می گویم "آقا رضا خیلی نوکرتم ، آقا رضا من فلان چیز را از تو می خواهم" و تا به امروز هیچ وقت نشده چیزی را از امام رضا (ع) بخواهم و او به من ندهد.

* می شود با من یک عکسی بیاندازید؟

این بازیگر عنوان کرد: خاطرم هست که یکی از نزدیکانم مریض بود و من در گوشه ای نشسته بودم و در دنیای خودم مشغول راز و نیاز با حضرت رضا (ع) بودم. چادرم را هم روی سر و صورتم انداخته بودم و کاملاً در دنیای خودم غرق در راز و نیاز بودم. هنگامی که می خواستم کفش هایم را به بخش امانت و کفشداری حرم بدهم گفتم بی زحمت دم دست بگذارید که من در هنگام برگشت خیلی معطل نشوم. ظاهراً در این هنگام دو نفر صدای من را شنیده بودند و من را شناختند. این دو نفر رد من را گرفتند و تا نزدیک خود حرم که من نشسته بودم و داشتم راز و نیاز می کردم آمدند ، یک دفعه چادرم را کناری زدند و گفتند "خانم امیرجلالی ، می شود با من یک عکسی بیاندازید؟". واقعاً می خواهم بدانم من نباید آن موقع عصبانی شوم؟ خب من هم به عنوان یک هنرمند مثل همه یک آدم هستم؛ من هم مثل همه این حق را دارم که بخواهم مدتی را در خلوت خودم با خدای خودم و امام رضا (ع) درد دل کنم. آن موقع من واقعاً عصبانی شدم و فکر می کنم عصبانیتم هم به حق بود.

* به کسی که من را عصبانی می کند فرصتی برای توضیح نمی دهم

وی در پاسخ به این سئوال که وقتی عصبانی می شود، چه چیزی او را آرام می کند گفت: من هیچوقت بی دلیل عصبانی نمی شوم. اما وقتی عصبانی می شوم با مرور زمان رفته رفته آرامش از دست رفته خود را به دست می آورم؛ یا اینکه سعی می کنم از آن فضایی که من را عصبانی کرده بیرون بیایم و محیط را ترک کنم. بعد از گذشت مدتی هم با خوردن چای یا قهوه سعی می کنم خودم را آرام کنم. این اخلاق را هم ندارم که وقتی کسی من را عصبانی می کند با او بنشینم و بعداً حرف بزنم. من اصلاً توقع ندارم کسی من را عصبانی کند ، و وقتی این اتفاق می افتد دیگر هیچ وقت نمی توانم او را به سادگی ببخشم. برای همین هم به کسی که من را عصبانی می کند فرصتی برای توضیح نمی دهم.

امیرجلالی صبورترین فرد زندگی اش را پدرش می دانست و ادامه داد:پدر من فردی بسیار مقتدر و باجذبه بود. اما از طرفی بسیار افتاده و برای تمام اهل محل محترم بود. من بارها به پدرم غبطه می خورم. اما خوش به سعادتش که در زمانی از دنیا رفت که خیلی از مشکلات را ندید و رفت. پدرم 63 سالش بود که از دنیا رفتند. به نظرم در گذشته اعصاب ها آرام تر از امروز بود و گرمای خانواده ها هم بیشتر بود. بارها به آرامش پدرم غبطه خوردم. همیشه سعی می کرد با برگزاری سفره افطار کل فامیل را دورهم جمع کند. الان همه مردم به دلیل گرفتاری هایشان دیگر به شکل قبل دور هم جمع نمی شوند.

امیرجلالی در پایان گفت: من در پایان می خواهم چند آرزو برای شنوندگان داشته باشم. اول آرزوی سلامتی برای همه مردم ایران. بعد از سلامتی دل خوش برایشان آرزو می کنم. بعد از این دو هم جیب پر پول برای همه آرزو می کنم. در پایان هم دست سخاوت و مهربانی برای همه آرزو می کنم.

گفتنی است؛ برنامه "این سفره آسمانی است" عنوان برنامه ویژه افطار ازگروه جوان واندیشه شبکه رادیویی جوان است که ساعت 19:30 تا 21 از این شبکه رادیویی پخش می شود.