درخشنده: در فیلم اجتماعی نباید دروغ گفت چون این فیلمها از حقایق جامعه بر میخیزد
پوران درخشنده گفت: سینمای اجتماعی که از هنجارهای یک جامعه صحبت میکند، باید یادآوری کند که چیزهایی را در زندگی از دست میدهید
به گزارش «نسیم»، نشست مشترک هیات داوران بخش مسابقه فیلم های سینمایی بین الملل با حضور برمک اکرم (کارگردان افغان) ، پیتر هایلرات (تهیه کننده آلمانی) آئورلیانو آمادئی (کارگردان ایتالیایی) ، ماریوس هولست (کارگردان نروژی) و پوران درخشنده کارگردان ایرانی در پردیس سینمایی ملت برگزار شد. در این نشست بحث اصلی درباره رابطه بین سینما و زندگی شهری بود که در این زمینه پوران درخشنده گفت: سینما و زندگی در شهر جدا از هم نیستند و سینما چیزی که در شهر هست را تصویر می کند. سینما از واقعیت هایی می گوید که در شهر جریان دارند و تمام آداب و اصول، فضا و زندگی که رد شهر دیده می شود را شامل می شود. وی ادامه داد: فکر می کنم اگر هر روز تصور کنید که آدم ها چطور سرکار می روند یا چطور بر می گردند و تفاوت را در رفت و آمدهایشان ببینید، می بینید که این نوع زندگی هر روز تکرار می شورد و همه آدم ها یی که در شهر زندگی می کنن، درگیر تکرار هستند. کارگردان فیلم «هیس! دخترها فریاد نمیزنند» با اشاره به اینکه رشد تکنولوژی در شهرها میتواند آدم ها را از هم دور یا به هم نزدیک کند، عنوان کرد: در تمام دنیا شرایط به شکلی شده است که وقتی وارد یک خانواده می شوید، همه اعضای خانواده سرگرم موبایل و لپ تاپ شان هستند و همین طور زندگی می کنند و از یکدیگر دور می شوند. به همین دلیل هر کسی در دنیا و فضای خاص خودش زندگی می کند. وی افزود: این موضوع در تمام دنیا وجود دارد و من نگران این هستم که چطور خانواده ها می خواهند خودشان را با این شرایط وفق دهند و با حفظ روابط، یکدیگر را نیز درک کنند. درخشنده با بیان اینکه تکنولوژی باعث شده کمتر ببینیم و بشنویم، اضافه کرد: این روزها حتی دیگر نمیتوانیم برای خودمان باشیم. زندگی مدرن آدم ها را از هم دور و فضا را برای عشق ورزیدن تنگ می کند.. این داور همچنین تاکید کرد: در فیلم اجتماعی نباید دروغ گفت و فیلم اجتماعی از حقایق جامعه بر می خیزد. سینمای اجتماعی که از هنجارهای یک جامعه صحبت می کند، باید یادآوری کند که چیزهایی را در زندگی از دست می دهید. سینما تلاش می کند حتی در واقعیت های تلخ جامعه، امید را نشان دهد. برمک اکرم، کارگردان افغان نیز در این نشست تاکید کرد: هرچه شهر ها بزرگتر می شوند آدم ها برای یکدیگر ناشناستر می شوند. به نظر من سینما می تواند روابط بین انسان ها را به یکدیگر یادآوری کند تا از حال همدیگر باخبر باشند. وی ادامه داد: یکی از فایده های تکنولوژی این است که باعث می شود مردم بتوانند در یک شهر یکدیگر را پیدا کنند، حتی می توان موقعیت ها آدم ها را روی گوشی های موبایل پیدا کرد! پیتر هایلرات، تهیه کننده آلمانی از دیگر حاضران نشست بود. وی درباره رابطه سینما و زندگی شهری اینگونه توضیح داد: بیشتر مردم در تمام دنیا در شهر زندگی می کنند. برای همین وقتی ما می خواهیم فیلم داستانی در شهر و درباره شهر بسازیم. هسته مرکزی هر جامعه ای هم همان شهر است و داستان ما نیز در شهر می گذرد. وی با اشاره به اینکه در سینما امید وجود دارد و باید حقیقت ها را نشان دهیم، اظهار کرد: به دلیل رشد تکنولوژی من ترس دور شدن آدم ها از یکدیگر را دارم، اما فکر می کنم برنامه های اجتماعی جدید هم باعث شده که آدم ها دوستانی از سراسر کشور داشته باشند و ارتباطات در دنیا گسترش پیدا کند. آئورلیانو آمادئی از کارگردان ایتالیایی یکی دیگر از اعضای داوران نیز در نشست حاضر بود، با بیان اینکه وجوه مشترک میان بسیاری از کشورها وجود دارد، گفت: ریشه های مشابه میان کشورها را می توان پیدا کرد و همیشه چیزهایی که پیشینیان ما داشته اند را دوباره مورد استفاده قرار می دهیم. البته نباید فراموش کنیم که به فرهنگ انسانی احترام بگذاریم. وی همچنین با بیان اینکه وقتی چیزی را بدست میآوریم، مطمئنا چیزهای دیگری را از دست می دهیم، افزود: با ورود تکنولوژی به زندگیمان چیزهایی را بدست آورده ایم، اما به هر حال جنبه های منفی هم وجود دارد، درست مانند زمانی که هواپیما اختراع شد، ماجراجویی و سفر به شکل واقعی اش را از دست دادیم، اما هواپیما ما را سریع تر به مقصد می رساند. این کارگردان ایتالیایی اظهار کرد: سینما یک دانش است که دانش و آگاهی درباره مردم جهان را به ما منتقل می کند و فکر نمی کنم بتواند به کسی آسیب برساند. به دلیل اینکه سینما به سراسر دنیا سفر می کند، می تواند امید را هم به وجود بیاورد. ماریوس هولست، کارگردان نروژی نیز اظهار کرد: برای من سینما فضایی است که می توان در آن صبر و طاقت انسان ها را بررسی کرد. وی همچنین تاکید کرد: دغدغه من در دنیای امروز این است که به دلیل تکنولوژی و سرعت زیاد، مردم تمرکز روی یک داستان و دنبال کردن قصه یک فیلم را از دست داده اند، به خصوص در نسل جوان این موضوع بیشتر است و زنانی که آن ها صرفا برای فیلم دیدن اختصاص می دهند و کار دیگری را انجام ندهد، رفته رفته کمتر می شود.