فیلم "روایت ناپدید شدن مریم" در فرهنگسرای ارسباران نقد و بررسی شد

کدخبر: 1015890

اکران و نقد و بررسی فیلم سینمایی "روایت ناپدید شدن مریم" به کارگردانی محمدرضا لطفی و تهیه کنندگی مرتضی شایسته و با حضور شاهپور عظیمی به عنوان منتقد در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد

به گزارش خبرنگار «نسیم»، محمدرضا لطفی کارگردان فیلم "روایت ناپدید شدن مریم" در ابتدای این نشست نقد و بررسی گفت: امیدوارم از فیلم "روایت ناپدید شدن مریم" لذت برده باشید. زیرا این نوع فیلم ها معمولا سلیقه ای هستند و می بینیم که برخی ها به شدت به آن علاقمند هستند و برخی ها نیز اصلا آن را نمی پسندند. من برای چهارمین بار است که در قالب باشگاه فیلم تهران در فرهنگسرای ارسباران حاضر می شوم. در حدود 15 سال سابقه ژورنالیستی و نقد فیلم دارم.
وی افزود: منتقدان در شاکله سینمای ایران شریف ترین قشر سینمایی هستند که بعضا مورد بی مهری قرار می گیرند. اما باید عرض کنم که نقد به معانی کوبیدن نیست بلکه به معنای بازگو کردن ایرادات یک فیلم گفته می شود. البته در اینجا منظور من نقد محترمانه است. متاسفانه نقد واژه ای است که برخی منتقدان برای اینکه تبدیل به چهره هایی بشوند از راهای دیگری در این امر استفاده می کنند.
این کارگردان سینما ادامه داد: فکر می کنم باید این نکته را عرض کنم که بر خلاف آنچه که می گویند هنرمند برای جامعه و مردم خودش کار می کند فکر می کنم که هنرمند برای ارضای روحیات و علاقه های خود کار می کند. حالا این کار و خلق اثر می خواهد در زمینه نقاشی، تئاتر و یا فیلم سازی باشد. در حقیقت نخستین فردی که از فیلم سازی قرار است لذت ببرد خود فیلم ساز باید باشد.
لطفی خاطرنشان کرد: در سینما مسئله ای وجود دارد و آن این است که یک سر سینما خواه نا خواه به صنعت متصل است. بر همین اساس هم قرار نیست که من با سرمایه دیگران تجربه کسب کنم و تجربیات خود را به تصویر بکشم. بر این اساس موظف هستم تا وارد یک مارکتینگ بشوم و برای اینکه در این تجارت یعنی در تولید و عرضه یک توازنی ایجاد شود ناخواسته باید از یک سری علایق و خواسته های خود بگذرم و به یک سمت و سوی دیگری گرایش پیدا کنم.
وی در پایان گفت: خلق یک اثر غیر سینمایی همانند یک هنر و یا اجرای یک تئاتر بسیار ساده تر و کم هزینه تر است و بر این اساس هم فکر می کنم که در این وضعیت سینما فیلم سازان از سایر هنرمندان هوشمندتر هستند.
مجید شکری بازیگر این فیلم در بخش دوم برنامه در سخنانی گفت: همکاری و بازی من در این فیلم به رابطه دوستی من و آقای "محمدرضا لطفی" برمی گردد. سپس ایشان لطف داشتند و در تمام مراحل نگراش فیلمنامه از شکل گیری تا مرحله نهایی و چندین و چند بار بازنویسی آن همراه ایشان بودم.
وی افزود: نکته دیگر در رابطه با سابقه بازیگری من که بیشتر در حوزه تئاتر بوده و آقای لطفی هم به عنوان کارگردان وقتی دیدند که من اینقدر به قضیه اشراف دارم و دلنگرانی که ایشان نسبت به زمان محدودی که در اختیار داشتند موجب شد تا با این پروژه همکاری کنم. البته اگرچه که نگارش و بازنویسی های متعدد این فیلمنامه 3 سال طول کشید اما برای ساخت آن به دلایل متعدد که همیشه در ساخت فیلمسازان با آن روبرو هستند باید همه چیز از جمله ساخت را در ان زمان کم مدیریت کنند.
این بازیگر ادامه داد: آقای لطفی در کنار ساخت فیلم به صورت سینمایی تمایل نیز داشتند تا کار به نوعی مستند نمایی هم بشود برای همین هم خواستند تا ما با اسم خود و بدون گریم خیلی خاصی در فیلم حضور داشته باشیم. اگرچه تمامی این قصه ساختگی بود.
شکری خاطرنشان کرد: چالش این فیلم برای بازیگران آن این بود که اگر می خواستی فقط بازی انجام بدهی موجب میشد تا مخاطب آن را پس بزند و اگر هم نمی خواستی بازی کنی که چیزی درنمی آمد و درنهایت کاری سطحی و بی خود از آب در می آمد. برای همین بازی ما همانند راه رفتن بر روی لبه یک تیغ بود تا به نحوی بازی کنیم که داستان و قصه در آن برای مخاطب باورپذیر باشد که من بازیگر همان شخصیتی هستم که تمامی اتفاقات فیلم برای من رخ داده است.
بابک قائم تدوینگر این فیلم نیز در بخش سوم نشست نقد و بررسی در سخن کوتاهی گفت: فکر می کنم که تدوین این فیلم جدای از اصل خود اثر نیست. در حقیقت می توانم بگویم که تدوین فیلم بیشتر در راستای خود فیلمنامه ارزیابی می شود. بنابر این هم سعی می کنم که اثر به گونه ای تدوین شود که در راستای داستان فیلم پیش برود.
ارسال نظر: