آیا شبکه چهارم سیما، اتاق فکر هم دارد؟

گروه فرهنگی « نسیم آنلاین »- متأسفانه فرهنگ غلطی که برخی از چهره های سینمای شبه روشنفکرانه ایرانی باب کرده‌اند در سالهای اخیر مقلدان خود را هم داشته است. این تقلید نه فقط در سبک یا فرم سینمایی که در ادبیات مقلدان هم بازتاب داشته است.

اگر می بینیم در سالهای اخیر با تعدادی از سینماگرانی روبرو هستیم که با امکانات دولتی محصول تولید می کنند و البته دست اندرکار اجرایی جشنها و جشنواره های دولتی هستند اما از آن طرف مدام از استقلال اقتصادی دم می زنند و مدیران دولتی را به خاطر سیاستهایشان به باد انتقاد می گیرند ناشی از همین امر است.

اینکه به ناگاه می بینیم چهره ای چون مجید برزگر که نه فقط در این دولت که در دولتهای پیشین هم دست اندرکار اجرایی جشنواره ها بوده در قامت یک چهره کاملا مستقل معرفی می‌شود یا کارگردانی چون محسن امیریوسفی که همواره برای تولید آثار خود حمایتهای ارگانهای مختلف سینمایی از مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تا بنیاد فارابی را داشته است مدام از شوربختی گریبانگیرش به خاطر عدم حمایت مدیران می گوید ریشه در همان تقلید از شبه‌روشنفکران دارد.

عجیب است که در این میان دست اندرکاران یک برنامه سینمایی تازه تأسیس در رسانه ملی هم به جای آن که به نقد چنین رفتارهایی بپردازد برای دلجویی از امیریوسفی که بعد از دو بار رد شدن اثرش در هیأت انتخاب جشنواره های فجر امسال، مجددا انتظار ورود اثرش به جشنواره را داشت وی را به عنوان مهمان برنامه خود معرفی کرده و وقتی با مخالفت هوشمندانه مقامات بالادستی مواجه می‌شوند می کوشند از طریق برخی شبکه های اجتماعی این مخالفت را نقد کنند.

فارغ از آن که اصلا قرار دادن تریبون یک برنامه سینمایی در آستانه جشنواره فیلم فجر در اختیار فقط یکی از حذف شدگان چقدر می تواند بر مدار انصاف باشد اینکه این برنامه سینمایی که یکی از ده ها برنامه تولیدی رسانه ملی است قصد داشته سیاستهای مصوب مدیران رسانه ملی را نادیده گرفته و شرایط را برای حضور فیلمسازی که اغلب آثارش مدتها توقیف بوده اند فراهم کند عجیب به نظر می رسد.

اینکه با بودجه دولتی محصولی به نام "آشغالهای دوست داشتنی" ساخته شده که اداره نظارت ارشاد به آن مجوز نمایش نداده است یک طرف قضیه است اینکه دم خروس برنامه سازان جوان تلویزیون بیرون زده و این کم تجربگان می خواهند با حضور کارگردان چنین اثری برای خویش بازارگرمی کنند هم طرف دیگر است.

مگر نه اینکه رسانه ملی وظیفه دارد شرایط معرفی محصولات مجاز سینمایی کشور را در برنامه های خویش فراهم کنند پس نفس دعوت ناکام از کارگردان فیلمی توقیفی در یک برنامه زنده سینمایی آن هم در حالی که این کارگردان در یکی دو هفته اخیر مدام گفتگو کرده و همگان را به باد انتقاد گرفته چه معنایی دارد؟

طبیعی است که محسن امیریوسفی تلاش کند با تأکید بر عباراتی چون دیده نشدن فیلمش در هیأت های انتخاب پیشین نوعی فرار رو به جلو را تجربه کرده و البته که ایشان بسان اغلب شبه‌روشنفکران ما ابدا درباره حمایت میلیاردی از تولید این کار چیزی نمی گویند اما آیا برنامه ای مانند "نقد4" اتاق فکری ندارد که چند تحلیلگر باسابقه سینما در آن حاضر شوند و درباره چگونگی انتخاب میهمان برنامه ریزی کنند.

بعید است چنین اتاق فکری وجود داشته باشد که اگر بود درباره امثال این سینماگران لااقل رزومه ای را در اختیار دست اندرکاران قرار می داد تا دریابند که دعوت از چهره هایی که تا توانسته اند از بودجه های مملکتی ارتزاق کرده و تا توانسته اند ژست شبه روشنفکرانه گرفته اند فقط در یک حالت می تواند سودی به حال سینما و مخاطبان آن داشته باشد و آن هم زمانیست که این چهره ها درباره چنین تناقضاتی به چالش کشیده شوند.

آیا فکر می کنید دست اندرکارن "نقد4"سینمایی توانایی ایجاد این چالش را دارند؟ قطعا نه! این برنامه اگر اتاق فکر داشت چند هفته قبل مجری برنامه از احمد رمضان زاده کارگردان فیلمی که با هزاران مکافات اثرش "حکایت عاشقی" را در گروه آزاد و با محدودیت سالن و سانس روی پرده فرستاده نمی پرسید آیا فیلمتان اکران شده؟!