«نسیم آنلاین»، از بی توجهی دولت به معیشت هنرمندان گزارش می دهد:
آقای رئیس جمهور! اینها گرسنگان آفریقایی نیستند، هنرمندند
اگرچه نامه های قبلی هنرمندان به رئیس جمهور تا به حال به پاسخ صریحی و نیجه واضحی منجر نشده است هنوز هم می شود امید داشت تا شاید رئیس جمهور صدای خرد شدن صدای هنرمندان را بشنود، چون این تنها چیزی است که برای این افراد باقی مانده است!
گروه فرهنگی « نسیم آنلاین »- اهالی سینما برای چندمین بار به رئیس جمهور نامه نوشتند و گلایه کردند. نامه هایی با دو رویکرد متفاوت و خواسته هایی متضاد از یکدیگر. اولین نامه را کانون کارگردانان نوشت، جمعی محدود از سینماگردان که نام نشان شان در رسانه ها شنیده می شود و سهم خوبی از درآمد سینما دارند. اما نامه دوم را کسانی امضا کردند که از سینما تنها هنر اش را دارند و از منفعتش هیچ سهمی به آنها نمی رسد.
دغدغه های لوکس کارگردان هادیماه سال 93، اولین نامه سرگشاده هنرمندان سینما از سوی کانون کارگردانان سینمای ایران خطاب به رئیس جمهور منتشر شد.( اینجا ) در این نامه اعضای کانون به انتخابات ریاست جمهوری اشاره کردند و شعار اعتدال رئیس جمهوری و اینکه هنرمندان به این امید دارند. در این نامه اشاره شده است: «ما نگرانیم، چراکه می بینیم وعده های گشایش و تساهل و امید به آینده، در باور اهالی سینما، غالباً به درهای بسته و سدهای نهاده در راهی ختم شده که روز به روز گسترده تر و قطورتر می شوند و نمایندگان عالی و مباشران محترم و قانونی شما در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی - اگر نگوئیم رضایتمندانه - در برابر این هجمه ها به دفعات سر و شانه خم کرده اند». در نامه کانون کارگردانان که با ادبیات دیپلماتیک تهیه شده بود، تلاش شد تا نگاه آرمان گرایانه ای در همراهی سینما با اهداف سیاسی دولت ترسیم شود. در انتهای این اما بخش کوچکی نیز به مشکلات صنفی اشاره داشت. کارگردانان خطاب به رئیس جمهور نوشته بودند: ادامه وضعیت موجود و تداوم نشانه های عدم توجه قانونی و کافی به امنیت شغلی و اقتصادی اهالی سینما، خطر برآمدن شکافی را دراین مسیر می دهد که ادامه همراهی و هم رأیی را با مشکل روبرو خواهد کرد.
سرنوشت نامه اول و نامه چهارم شباهت زیادی به هم دارند، اما در این بین یک نامه با دغدغه محیط زیستی نیز برای روحانی نوشته شد. و یک نامه هم از سوی خوانندگان موسیقی پاپ برای رئیس جمهور ارسال شد.( اینجا )
به غیر از این نامه های گروهی، نامه های شخصی نیز به رئیس جمهور نوشته شد. البته لحن نامه های شخصی تند تر بود. مهدی سجاده چی فیلمنامه نویس خطاب به دکتر روحانی نوشت: جناب آقای دکتر روحانی ما تقریباً مرده ایم!… خیلی ممنون آقای رئیس جمهور؛ اگر هدف همه مردان فرهنگی رئیس جمهور، کشتن ما بوده، بفرمائید ادامه دهند، چیزی نمانده؛ ولی چنانچه ساحت فرهنگ و هنر را محتضر می خواهند، کارشان را به درستی انجام داده اند! من از حوزه های مختلف فرهنگ بی خبر نیستم؛ اخبار بد به سرعت منتشر می شوند. اما وضعیت سینما را می توان رو به قبله فرض کرد.( اینجا )
نامه دوم و مشکلات محیط زیستیدومین نامه خطاب به رئیس جمهور را هنرمندان دوماه بعد از نامه کانون کارگردانان منتشر کردند. نامه دوم یک نامه عمومی بود که امضای هنرمندان غیر سینمایی نیز در آن دیده می شد. در این نامه هنرمندان خواستار آن بودند که رئیس جمهور نگذارد جنگل مازیچال(جنگلی در منطقه کلاردشت) تخریب شود. مشکل محیط زیستی که هنرمندان با رئیس جمهور مطرح کرده بودند درباره بخشی از قدیمیترین جنگل تاریخ جهان بود که به بهانه روستانشینی و سهولت دسترسی به مظاهر تمدن، در تاخت و تاز آسفالت و کابل و تیرهای آهنی قرار گرفته؛ جنگلی با پیشینه یگانهی تاریخی و طبیعتی درخشان و بینظیر که تا امروز دستنخورده مانده و بر ماست که از آن محافظت کنیم. اما دستان سودجویان و دلالان طبیعت، نیت تیشه به ریشهی این سرمایهی ملی زدن را دارند.( اینجا ) یک سال بعد از این نامه بود که فرماندار کلاردشت از در معرض نابودی بودن جنگل مازیچال خبر داد( اینجا ) این مسئول محلی می گوید: بسیاری از اتفاقات کوهخواری، دریاخواری و زمینخواری توسط مدیران اتفاق افتاده است. آیا نامه هنرمندان در حدی نبود که رئیس جمهور جلوی زمین خواری تعدادی از مدیران را در آن منطقه بگیرد؟ یا اصلا این نامه برای رئیس کابینه مهم بوده است؟!
استخوان هایی که خرد می شوند
در نامه اول هنرمندان به رئیس جمهور که از سوی کانون کارگردانان صادر شد، نگرانی کارگردانان این بود که وضع «ادامه وضعیت موجود» وضعیت معیشتی اهالی سینما را با خطر روبرو کند. اما در عمل این وضعیت از سال 93 تا سال 95 ادامه داشت و باعث شد تا نامه دیگری به رئیس جمهور نگاشته شود، این بار امضا کنندگان نامه، نه ویترین سینما بلکه بازیگرانی بودند که بدنه سینمای ایران را تشکیل می دادند. نامه چهارم را می توان به معنای بی ثمر بودن نامه اول و حل نشدن مشکلات دانست. در این نامه که به امضای بیش از 400 هنرمند رسیده آمده است:«به اطلاع می رسانیم که مشکلات ماقبل قرون وسطایی مثل بی کاری و بی مسکنی و بی بیمه ای و توزیع ناعادلانه منابع عمومی در حوزه فرهنگ و سینما متاسفانه از گذشته ها شروع شده و هم اکنون به اوج خود رسیده و اکثر اهالی سینما را به زیر خط فقر رسانده است به طوری که صدای خرد شدن استخوان های عموم اهالی سینما در لابلای چرخ دنده های زندگی کنونی به وضوح شنیده می شود!»( اینجا ) داود توحید پرست یکی از امضا کنندگان این نامه معتقد است: هنرمندان ما مثل گرسنگان آفریقا شدهاند! هیچ کس در این کشور به خصوص در سینمای کشور از فقر و فساد و فاصله طبقاتی که هنرمندان گرفتار آن هستند، اطلاعی ندارد؛ از بیکار بودن، از مستأجر بودن، از بیبیمه بودن هنرمندان و بی عدالتیهای رایج در سینمای کشور. خبر دارند که خانوادههای هنرمندان ما به چه فلاکت و فضاحتی افتادهاند؟ خانه سینما کجای این مملکت است؟ رئیس سازمان سینمایی کجای این مملکت است؟ امیدوارم حداقل رئیس جمهور محترم کشور صدای ما را بشنوند. ( اینجا )
اگرچه نامه های قبلی هنرمندان به رئیس جمهور تا به حال به پاسخ صریحی و نیجه واضحی منجر نشده است هنوز هم می شود امید داشت تا شاید رئیس جمهور صدای خرد شدن صدای هنرمندان را بشنود، چون این تنها چیزی است که برای این افراد باقی مانده است!