بازخوانی حکمت های ۱۱۱ تا ۱۱۵ نهج البلاغه؛
جایگاه خوشبینی و بدبینی در جامعه از منظر امام علی (ع)
امام علی (ع) در چند حکمت به موضوعات اعتقادی، سیاسی، اخلاقی و اجتماعی میپردازد.
به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ امام علی (ع) در حکمتهای زیر به موضوعات اعتقادی، سیاسی، اخلاقی و اجتماعی می پردازد.
حکمت 111:
پس از بازگشت از جنگ صفّین ، یکى از یاران دوست داشتنى امام، سهل بن حنیف از دنیا رفت.
امام علی (ع) فرمود: اگر کوهى مرا دوست بدارد، در هم فرو مىریزد (یعنى مصیبتها به سرعت به سراغ او آید و این سرنوشت در انتظار پرهیزکاران و برگزیدگان خداست).
حکمت 112:
امام متقیان فرمودند: هر کس ما اهل بیت پیامبر (ص) را دوست بدارد، باید فقر را چونان لباس رویین بپذیرد. (یعنى آماده انواع محرومیتها باشد)
حکمت 113:
هیچ سرمایهاى از عقل سودمندتر نیست و هیچ تنهایى ترسناکتر از خودبینى. هیچ عقلى چون دوراندیشى و هیچ بزرگوارى چون تقوى. هیچ همنشینى چون اخلاقى خوش و هیچ میراثى چون ادب و هیچ رهبرى چون توفیق الهى و هیچ تجارتى چون عمل صالح نیست. هیچ سودى چون پاداش الهى و هیچ پارسایى چون پرهیز از شُبهات و هیچ زُهدى همچون بى اعتنایى به دنیاى حرام و هیچ دانشى چون اندیشیدن نیست.
حکمت 114:
هرگاه نیکوکارى بر روزگار و مردم آن غالب آید، اگر کسى بر او گمان بد برد، در حالى که از او عمل زشتى آشکار نشده ستمکار است و اگر بدى بر زمانه و مردم آن غالب شود و کسى به او خوش گمان باشد، خود را فریب داده.
حکمت 115:
شخصى از امام علی (ع) پرسید: حال شما چگونه است؟ فرمود: چگونه خواهد بود حال کسى که در بقاى خود ناپایدار و در سلامتى بیمار است و در آنجا که آسایش دارد، مرگ او فرا مى رسد.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان