بازخوانی حکمت های ۱۱۱ تا ۱۱۵ نهج البلاغه؛

جایگاه خوش‌بینی و بدبینی در جامعه از منظر امام علی (ع)

کدخبر: 2104282

امام علی (ع) در چند حکمت‌ به موضوعات اعتقادی، سیاسی، اخلاقی و اجتماعی می‌پردازد.

به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ امام علی (ع) در حکمت‌های زیر به موضوعات اعتقادی، سیاسی، اخلاقی و اجتماعی می پردازد.

حکمت 111:

پس از بازگشت از جنگ صفّین ، یکى از یاران دوست داشتنى امام، سهل بن حنیف از دنیا رفت.

امام علی (ع) فرمود: اگر کوهى مرا دوست بدارد، در هم فرو مى‌ریزد (یعنى مصیبت‌ها به سرعت به سراغ او آید و این سرنوشت در انتظار پرهیزکاران و برگزیدگان خداست).

حکمت 112:

امام متقیان فرمودند: هر کس ما اهل بیت پیامبر (ص) را دوست بدارد، باید فقر را چونان لباس رویین بپذیرد. (یعنى آماده انواع محرومیت‌ها باشد)

حکمت 113:

هیچ سرمایه‌اى از عقل سودمندتر نیست و هیچ تنهایى ترسناک‌تر از خودبینى. هیچ عقلى چون دوراندیشى و هیچ بزرگوارى چون تقوى. هیچ همنشینى چون اخلاقى خوش و هیچ میراثى چون ادب و هیچ رهبرى چون توفیق الهى و هیچ تجارتى چون عمل صالح نیست. هیچ سودى چون پاداش الهى و هیچ پارسایى چون پرهیز از شُبهات و هیچ زُهدى همچون بى اعتنایى به دنیاى حرام و هیچ دانشى چون اندیشیدن نیست.

حکمت 114:

هرگاه نیکوکارى بر روزگار و مردم آن غالب آید، اگر کسى بر او گمان بد برد، در حالى که از او عمل زشتى آشکار نشده ستمکار است و اگر بدى بر زمانه و مردم آن غالب شود و کسى به او خوش گمان باشد، خود را فریب داده.

حکمت 115:

شخصى از امام علی (ع) پرسید: حال شما چگونه است؟ فرمود: چگونه خواهد بود حال کسى که در بقاى خود ناپایدار و در سلامتى بیمار است و در آنجا که آسایش دارد، مرگ او فرا مى رسد.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان

ارسال نظر: