علیرضا کُلیایی مطرح کرد:

شعر «زنجیرش کنید» ادای دِین به مقام منزوی است + صوت

کدخبر: 2116739

علیرضا کُلیایی شاعر قطعه‌ی زنجیرش کنید از ادای دینش به حسین منزوی با سرودن این شعر می‌گوید.

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا ، در هفته گذشته قطعه ی «زنجیرش کنید» با آهنگسازی میدیا فرج نژاد و خوانندگی محمد معتمدی منتشر و با بازخوردهای خوبی از سوی مخاطبان موسیقی ایرانی مواجه شد.

شعر این قطعه را علیرضا کُلیایی سروده است. کُلیایی درباره ی شعر «زنجیرش کنید» می گوید: زنجیرش کنید برای من شعری است که با جوهر شیدایی نوشته شده است. گاهی هنرمند دچار آشفتگی های درونی می شود و هرگز نمی تواند از شر جنون درونی اش رهایی پیدا کند؛ مگر با اثری که خلق می کند. پس آن اثر برای هنرمند مرحم و شفاست.

او ادامه می دهد: زنجیرش کنید شعری کاملا جوششی است و نتیجه برخورد با یکی از شاهکارهای حسین منزوی است. همیشه دوست داشتم جواب این پرسش منزوی را بدهم که «درون آینه ی روبه رو چه می بینی / تو ترجمان جهانی بگو چه می بینی» یا این که در جایی دیگر می گوید «زندگی طرح چلیپایی است تفسیرش کنید» چلیپا در ادبیات و عرفان ایرانی نمادی برای رنج است. این رنج برای من بازتابش در جوابیه ای بود که به این شعر دادم. در این شعر یک مثلث عاشقانه از خسرو، فرهاد و شیرین را متصور شدم و سعی کردم از زبان شخصیت اول این داستان که می تواند خسرو باشد حرفم را بزنم.

کُلیایی با اشاره به تسخیر خسرو از سوی فرهاد می گوید: فرهادی که در تنهایی خودش به سر می برد و تنها راهی که می تواند دردش را از این جدایی بیان کند، این است که شب ها به خواب خسرو بیاید و خلوت خسرو را آشفته و درون خسرو را تسخیر کند. گویا کسی که هم آغوش و همراز و همدم شیرین است، دیگر خسرو نیست. بلکه روح فرهاد است در وجود خسرو. این برای من در قالب یک تراژدی قابل تصویر بود و دوست داشتم این المان ها را بیان کنم و اشاره ای به جنون و شیدایی حسین منزوی در اشعارش داشته باشم.

او تاکید می کند: جنون و شیدایی در شعر برای من یک حلقه گمشده است. «زنجیرش کنید» در واقع ادای دِین به مقام والای مولانا حسین منزوی است.

این شاعر درباره ی تلفیق شعر و موسیقی می گوید: شعر و موسیقی متمم و مکمل یکدیگر هستند و باید از لحاظ مختصات شیدایی و جنون همرنگ و یک اندازه باشند. درست مانند شکردانی است که اگر از شکر شعر شکردان را پُر کنیم و فضای خالی برایش نگذاریم، آن شکر هیچ خروجی نخواهد داشت. آن فضای خالی که برای شعر در نظر گرفته می شود بر عهده ی شیدایی شاعر است.

او تاکید می کند: من کار بر روی یک ملودی را نمی پسندم. چرا که احساس می کنم شعر از فضای جوششی در می آید. ترجیحم این است که آهنگساز به شعر آشنا باشد و این ارتباط بین شاعر و آهنگساز شکل بگیرد. آهنگساز با شعر معاشرت کند و شاعر هم حرف های آهنگساز را بشنود. در نهایت اگر شاعر شعری را خلق می کند، میوه ی شعور شاعر باشد تا در اختیار آهنگساز قرار گیرد و آهنگساز هم موسیقی درونی شعر را درک کند و در قالب یک مجسمه زیبا ظاهرش کند.

منبع: تسنیم

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: