بخش‌هایی از کتاب «حاجی فیروز»

روایت دیده‌بانی که خبر آغاز عملیات را از شاگرد حمامی شنید/ درخواست گلوله از زیر پتو تا روده‌هایی که داخل کیسه پلاستیکی بود

کدخبر: 2117830

کتاب «حاجی فیروز» خاطرات دیده‌بان جانباز فیروز احمدی حاصل سعی و تلاش میثم رشیدی مهرآبادی است.

خبرگزاری فارس - گروه کتاب و ادبیات: کتاب «حاجی فیروز» خاطرات دیده بان جانباز فیروز احمدی حاصل سعی و تلاش میثم رشیدی مهرآبادی است که در مدتی که در بازار کتاب بوده، توانسته توجه مخاطبان را به خود جلب کند.

کتابی که در مدت کوتاهی چاپ های مختلف از آن توسط نشر نارگل روانه بازار کتاب شد و توانست توجه مخاطبان را به سوی خود جلب کند. در ادامه بخش هایی از این کتاب را می خوانید.

*«آقا» زنگ زده تو را عوض کنم

در اولین روز خدمتم قرار شد در نهاد ریاست جمهوری (در زمان ریاست جمهوری آیت الله خامنه ای) نگهبانی بدهم. چون زیاد تجربه این کار را نداشتم، زمان نگهبانی برایم به کندی می گذشت و تصمیم گرفتم در حال پست دادن، کمی ورزش کنم. اسلحه را روی دوشم گذاشته بودم و به خودم پامرغی و بشین و پاشو می دادم. مشغول ورزش بودم که دیدم پاس بخش آمد. سریع خودم را جمع و جور کردم، گفت: دیگر لازم نیست پست بدهی! با تعجب پرسیدم: چرا؟ گفت: به پنجره های روبه رو نگاه کن خود آقا زنگ زده و گفته تو را عوض کنم.

دیدم وای! «آقای خامنه ای» حرکات من موقع نگهبانی را نگاه می کرده و من در حدود نیم ساعت ورزش کرده بودم. دیده اند من تمام فکر و ذکرم شده ورزش و کاری به نگهبانی ندارم؛ به پاس بخش گفته بودند که من را تعویض کند.

خیلی از این جریان ناراحت بودم، چون باید 24 ساعت آنجا می ماندیم تا گروه بعدی می آمد و ما به استراحت می رفتیم، پس از خواندن نماز صبح بود که دیدم «آقا» به تنهایی به طرف آسایشگاه ما می آیند، سریع جلو رفتم و سلام کردم و گفتم: من را ببخشید ایشان پاسخ سلام را دادند و فقط تبسمی کردند و بعد، از کنارم رد شدند و گفتند: همه بچه ها جمع شوند تا برای شان صحبت کنم، نیم ساعت درباره مسائل انضباطی و نگهبانی صحبت کردند، ولی چون من در آن جمع حضور داشتم، به اتفاقی که افتاده بود اشاره ای نکردند تا خجالت نکشم.

*روده هایم داخل کیسه پلاستیکی بود

در بیمارستان حالم خوب نبود، موقع پانسمان درد شدیدی داشتم و شکم و کمرم عفونت کرده بود پزشکان دیگر از من قطع امید کرده بودند و هر لحظه انتظار شهادت را می کشیدم، در این بیمارستان یک دکتر فیلیپینی به نام «کرونر» هم من را معاینه کرد. دردها همین طور ادامه داشت تا این که روز 3 خرداد خبر آزاد شدن خرمشهر را از رادیو شنیدم. در یک لحظه تمام دردهایم را فراموش کردم و جان دوباره ای گرفتم. از خوشحالی تمام روز را گریه می کردم. این روحیه باعث شد در حالی که پزشکان از من قطع امید کرده بودند زنده بمانم.

بر اثر دردهایی که در این مدت داشتم، وزنم به چهل کیلو رسیده بود حدود بیست روز از مجروحیتم می گذشت و پزشکان نمی توانستند برایم کاری انجام دهند، ولی با این وجود روحیه خوبی داشتم. روده هایم بیرون از شکمم بود و باید آنها را درون کیسه می گذاشتم. هرچند دردسرهای فراوانی داشت، ولی با آن حال جنب و جوش زیادی داشتم؛ مثلا فوتبال بازی می کردم و استخر می رفتم. سه ماه بعد برای ملاقات مجروحین به بیمارستان رفتم. دکتر با تعجب به من گفت: «چقدر خوب شدی! برو بخش تا قبل از اینکه به خارج از کشور بروم، تو را عمل کنم.»

*شنیدن خبر آغاز عملیات از شاگرد حمامی

هضم عدم الفتح عملیات والفجر مقدماتی خیلی سخت بود، هر چند حالمان گرفته شده بود ولی امیدمان را از دست نداده بودیم، چند روزی مرخصی دادند تا به شهرهای مان برویم. پس از چند روز دوباره با شور و اشتیاق زیاد به منطقه برگشتیم تمرین و بازسازی گردان ها شروع شد و باز روز از نو، روزی از نو.

گفته شد قرار است عملیات دیگری در این منطقه انجام بشود، ولی اعلام زودتر از موعد این خبر، باعث لو رفتن منطقه شد، یادم هست یک بار که قرار بود عملیات انجام بشود و شروع آن کمی عقب افتاده، برای حمام به دزفول رفتم فردی که رختکن را خشک می کرد گفت: برادر! امشب که قرار بود عملیات انجام بشود، پس چرا عقب افتاد؟

با شنیدن این سوال، موهای بدنم سیخ شد، عجیب بود که یک کارگر و کیسه کش حمام از سرّی ترین خبر عملیات که زمان آغاز آن بود خبر داشت! ولی چه می شد کرد، کوتاهی از خودمان بود، بعضی از نیروهای که به حمام می آمدند، در برابر سوال دیگران به سادگی جواب می دادند گاهی برای این که بگویند افراد مهمی هستند و خبرهای دست اولی دارند و گاهی هم از روی دلسوزی اطلاعات منطقه را لو می دادند و فکر نمی کردند شاید طرف مقابل شان ستون پنجم دشمن باشد.

*رفتم تلفن بزنم تهران، شلوغ بود حضوری رفتم و برگشتم

پدافند عملیات والفجر 4 به عهده تیپ سیدالشهدا (علیه السلام) بود. مدتی از مأموریت تیپ گذشته بود، ولی هنوز آماده باش صددرصد بودیم. در همان زمان 021 من عود کرده بود. (یعنی دلش هوای خانه می کند)

من برای هماهنگی آتش توپخانه به مقر ارتش در احمدآباد، بین جاده سردشت به بانه رفته بودم. پس از هماهنگی به مریوان رفتم. در آنجا می خواستم با تهران تماس بگیرم، ولی موفق نشدم. دیدم راننده یک ماشین داد می زند: «سنندج...، سنندج...» سریع سوار شدم و به سنندج رفتم و از آن جا به قروه و همدان و تا صبح به تهران رسیدم. فردای آن روز هم با اتوبوس به سنندج برگشتم. عجله داشتم و می خواستم زودتر برگردم تا فرماندهان متوجه غیبت من نشود و به او بگویم که هماهنگی با ارتش طول کشید!

پس از صحبت با فرمانده، پیش بچه ها برگشتم. مدت زیادی نگذشته بود که دوباره گفتند از چادر فرماندهی با تو کار دارند. این بار برادر فلکی گفت: «مأموریتت طولانی شده، راستش را بگو کجا بودی؟» من هم گفتم: «رفتم تلفن بزنم به تهران، شلوغ بود، رفتم تماس حضوری گرفتم و آمدم!» همین جریان باعث شد برادر فلکی برایم پنج روز غیبت رد کند.

*درخواست گلوله از زیر پتو

یک روز در سنگر فرماندهی تیپ، پشت بی سیم نشسته بودم و دیده بان ها را هدایت می کردم. فرماندهان گردان ها و تیپ ها به آن سنگر می آمدند، توجیه می شدند و می رفتند. من سه شبانه روز بود که نخوابیده بودم. آن روز هیچ کس در سنگر نبود. زیر پتو رفتم. یک گوش من اصلاً شنوایی نداشت. بی سیم را زیر گوش سالمم گذاشتم تا اگر دیده بانی درخواست گلوله کرد، بشنوم.

یک رسمی در جبهه رایج بود که اگر کسی در حال استراحت و خواب بود، بقیه رعایت حالش را می کردند و آرام می نشستند. فرمانده لشگر، معاونش، فرماندهان گردان ها و مسئولین قرارگاه از کنار من رد شده و آخر سنگر جلسه گذاشته بودند و من هم در زیر پتو متوجه حضورشان نشده بودم.

یک دفعه متوجه سر و صدای بی سیم شدم. آیت مدام کُدش را می گفت و درخواست گلوله می کرد، اما ارتباطش با توپخانه برقرار نمی شد. من که بین توپخانه و او بودم، صدای هر دو را می شنیدم ولی آن دو صدای همدیگر را نداشتند؛ بنابراین روی خط توپخانه رفتم و گفتم: «هانی، هانی، حمید!» و هر مختصاتی که آیت می داد را تکرار می کردم و به توپخانه می دادم. از آن طرف هم برای خدا قوت و دل گرمی برادران ارتشی در قبضه توپخانه، همین که دیده بان می گفت «به هدف خورد» من هم زیر پتو خطاب به توپخانه فریاد می زدم «الله اکبر». ناگهان متوجه شدم فرماندهان جلسه را تعطیل کرده و با تعجب به من نگاه می کنند که: چه کسی دارد از زیر پتو درخواست گلوله می کند؟!

«تقی محققی» آمد و پتو را از رویم برداشت و گفت: «هانی، هانی! زیر پتو! الله اکبر!» حالا هر چه من توضیح دادم که در حال رله کردن ارتباط بودم، آنها قبول نمی کردند و می خندیدند. حاج کاظم رستگار که من را می شناخت، گفت: «اذیتش نکنید، واقعاً داشت ارتباط را رله می کرد.» خلاصه این اسم «هانی» بر روی من ماند و تا مدت ها وقتی آن بچه ها من را جایی می دیدند با کد «هانی، هانی» صدایم می کردند!

*وقتی برادر ده ساله ام را به جبهه بردم

وقتی من به منطقه اعزام شدم، برادر بزرگم هم سرباز و در منطقه جنگی بود. مأموریت چندماهه من تمام نشده بود که برادر کوچکم، تقی هم به منطقه آمد.

از سال 1364 پدرمان هم به جبهه آمد و مادر دیگر کاملاً تنها شد. یک روز که به مرخصی آمده بودم، برادر کوچکم که متولد سال 1355 و آن موقع حدود ده سالش بود اصرار کرد به منطقه بیاید. مادرم با این که به برادر کوچکم بیشتر از همه علاقه داشت، مخالفت نکرد. من هم «هادی» را با خودم به منطقه بردم و او خیلی از کارهای سنگرمان را انجام می داد. اوایلش کمی می ترسید ولی پس از مدتی دیگر از صدای توپ و تفنگ هراسی نداشت. در این مدت من شش بار زخمی شدم، برادرم تقی دو بار و پدرم یک بار...

منبع: فارس

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: