امیرحسین بصیر:
۲۴ ساعت پیش از اعدام یک زندانی به صحنه میرود/نقد در کشور ما درست فهمیده نشده است
کارگردان و بازیگر تئاتر و سینما عنوان کرد: ایده نمایشنامه «۲۴» از سالها قبل که مدتی در زندان قصر کار کردم به ذهنم رسید و تصمیم گرفتم رویدادهای ۲۴ ساعت پیش از اعدام یک زندانی را به صحنه ببرم.
امیرحسین بصیر کارگردان، طراح، نویسنده و بازیگر نمایش «24»، که چندی است در خانه موزه استاد عزت الله انتظامی (قیطریه» به صحنه می رود، درباره این نمایش در گفت وگو با خبرنگار تئاتر فارس عنوان کرد: یکی از ویژگی های این اثر توجه به بعد روانشناختی و جامعه شناسی خاصی است.
وی یادآور شد: در نمایش شاهد هستیم مردی یک روز قبل از اعدامش قرار دارد و در نمایش به ذات او، اتفاقات دوران کودکی و نوجوانی اش که باعث شده وی تبدیل به یک جنایتکار شود می پردازیم. خیلی از این مسائل امروز در جامعه دیده می شود مثال قتل آتنا که نیاز به ریشه یابی دارد.
وی که در حوزه معماری کارشناسی ارشد دارد و در زمینه تئاتر و سینما نیز فعالیت می کند، گفت: فضاسازی یکی از مهمترین ویژگی های این نمایش است، اینکه حس فضای زندان برای کسانی که در آن قرار می گیرند منتقل شود. دراین نمایش سعی شده مخاطب با مردی که 24 ساعت پیش از اعدام زندگی می کند همذات پنداری شود.
بصیر با اشاره به اینکه مهمترین چیزی که برای مخاطب به یادگار می ماند حس زندگی در یک سلول است، گفت: تجربه انتقال حس یک زندانی به دیگران، اتفاقاتی که پیش از اعدام برایش می افتد، حرف هایی که برای زدن دارد می تواند برای مخاطب جذاب باشد.
وی با بیان اینکه هنر تئاتر و سینما نخست برای سرگرم کردن مخاطب ایجاد شده است، گفت: ما نباید از این بعد غافل شویم، یکی از این سرگرمی ها این است که مخاطب در همان فضا قرار بگیرد. اما به لحاظ انتقال پیام اخلاقی باید گفت که شاید این را بتوان منتقل کرد که بزرگترین جانی ها هم افراد عادی هستند و هیچکس تافته جدا بافته در خلقت نیست.
وی در ادامه گفت: اما در نهایت این ما انسان ها در جامعه و در قالب پدر، مادر، خواهر و برادر هستیم که به یک انسان شکل می دهیم و نتیجه خوب و بد آن را در دوران بزرگسالی شاهد هستیم. ایده این کار زمانی که سال ها قبل در زندان قصر به مرمت می پرداختم و در آن فضای عجیب و غریب قرار گرفتم به ذهنم آمد در واقع اینکه چطور یک زندانی می تواند احوالات خاص خود را در زندان برای مخاطب القا کند و او را در آن فضا قرار دهد.
بصیر با اشاره به تجربیات بازیگری خودش گفت: از آنجایی که من بر این متن عمیق شده بودم نتوانستم نقش را به فرد دیگری واگذار کنم تصمیم گرفتم خودم آن را اجرا کنم و جای همان کاراکتر ایفای نقش کنم. بازیگر باید بتواند خود را در فضای مدنظر قرار دهد و همه گروه تلاش کنند تا آن فضا بازسازی شود حال از هر جنس و رنگ و بو و سبکی که باشد باید انتقال حس صورت بگیرد. بنابراین اول باید خودشان آن فضا را درک کنند و بعد آن تجربه را به دیگران منتقل کنند اینکه ما یک متن صرفی را کار کنیم و به صحنه ببریم شاید اسمش یک تئاتر گیشه ای یا فیلم گیشه ای باشد اما مهمترین نکته این است که به بطن رویداد رجوع کنیم یعنی همان ظرافت ها و ریزه کاری ها، حتی میمیک صورت و فضا را به مخاطب منتقل کنیم.
بصیر درباره نقد در تئاتر و سینما گفت: متأسفانه سال ها است که نقد به حالتی در کشور ما پیش می رود که یک عده پرچمدار هستند و تصور می کنند نقد یعنی کوبیدن و تخریب کردن و از بین بردن سازندگی و خود اثر اما نکته صحیح این است که نقد در ابتدا توجه به نقاط قوت کار براساس دارایی های سازنده اثر است حتی باید به محدودیت های سازندگان نیز توجه شود.
وی در پایان گفت: سپس نقاط منفی در قالب پیش برنده توجه شود که خدایی نکرده یک هنرمندی که تلاش کرده و اثری را با فضاسازی خاصی ایجاد کرده سرخورده نشود شاید به همین دلیل است که خیلی ها به سراغ منتقدین نمی روند یا سرخورده می شوند.
منبع: فارس
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.