سروده یحیی یثربی به‌مناسبت اربعین حسینی

تو در کدام صفی؟

کدخبر: 2135713

سیدیحیی یثربی با انتشار سروده‌ای به‌مناسبت اربعین حسینی، می‌نویسد: «اربعین حسینی ادامه دست هدایت و حمایت پروردگار جهان است تا انسان‌ها را در برابر تهدید همیشگی شرک و ستم پناه ببخشد».

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، هرچند سرودن درباره اربعین حسینی در ادب فارسی سابقه دارد، اما در سال های اخیر و با استقبال مردمی از مراسم های این ایام، این دسته از سروده ها از نظر کمی و کیفی رشد داشته است؛ به طوری که در آینده به عنوان یکی از شاخه های قوی حوزه شعر عاشورایی معرفی خواهد شد.

سیدیحیی یثربی، استاد دانشگاه و پژوهشگر، نیز در آستانه فرارسیدن اربعین، تازه سروده ای را منتشر کرده که به این شرح است:

«اربعین حسینی ادامه دست هدایت و حمایت پروردگار جهان است تا انسان ها را در برابر تهدید همیشگی شرک و ستم پناه ببخشد»

به واپسین بدرود، چه بی قرار و چه بی تاب، گفتمت که: - کجا؟! جواب دادی: - خواهر! چه جای این سخن است؟! من و تو، هر دو به یک سنگریم و در یگ راه! تو دخت فاطمه ای! باز همتی! زینب! که خصم سخت دلیر است و بی امان با ما! چون من فتادم، برخیز و بی امان برخیز! مباد آن­که ز پیکار خصم خسته شوی!

***

به ناله گفتمت: - آخر چسان؟! چگونه؟! کجا؟! شرار صاعقه بر خرمنم، چنان بی رحم که ذره ­ذره­ من، آتش است و خاکستر! کجا توانم من؟! نه! نه! نمی توانم من!

***

تو دست بر دل خواهر نهادی و گفتی: صبور باش! که این راه، بس گران راهی است! عنان مگیر! مزن دم که: وقت می گذرد! مرا به صبر جمیل خدا سپردی و ... رفتی...

***

چو رفتی از بر من، من ز پای افتادم! ولی تپید دلم: «هان! مباد خسته شوی! تو با امام به یک سنگری و در یک راه!» همه کشاکش دل بود و خستگی... ناگه! خبر رسید، بیایید: ذوالجناح آمد!! چه گویمت که: چه شد! من دگر نمی دانم!

***

چو ذوالجناح تو برگشت، من بلند شدم، که: کار باید کرد!

***

در آن زمانه­ بی رحم و بی پناهی ها هراس غارت و آتش گرفته راه نفس! چنان نهیب زدم من که آسمان لرزید: - کجاست سجادم؟! هلا گروه یتیمان و جمع بیوه ­زنان! چه جای بیم و هراس است؟! هان خدا با ماست! از این سیاهی و جهل و ستم، چرا ترسیم؟ هنوز شعله­ ای از خیمه ­حسین برجاست!

***

من ایستاده،که این­جا، نه جای تسلیم است! مگر نه در رگ ما، خون مصطفی جاری است؟! مگر معلم صبرم علی و زهرا نیست؟! من ایستاده که این­جا، نه جای تسلیم است!

***

همیشه هر دل پاکی که می تپد، با ماست! چه جای ترس که ما بر حقیم و حق با ماست! خدا و آیت قرآن، ورق، ورق، با ماست!

***

چه جای گریه؟! نمی گریم و شکیبایم! فرات، اگر همه اشک است، اشک زینب نیست! ***

من و رباب صبوریم! و آب، می ­گرید!

***

تو را به دشت و بیابان سپردم و رفتم...! کجا؟! به کوفه! به شام! چگونه رفتم و باز آمدم؟! نمی گویم! تو خود حدیث مفصل بخوان! از این مجمل! گذشت، آن­چه گذشت...!

***

به بزم وحشت ابن زیاد! و بزم یزید! نه خسته از زنجیر! نه بیمی از تحقیر! من ایستاده­ که این­جا، نه جای تسلیم است! نهیب من، همه بگسست تار و پود حریف! فتاد تیشه ز دستی که: زد به ریشه ما! ز ایستادن من، رنگ باخت زنجیرم! فتاد روبهک از پا، چو دید من شیرم! سپر فکند به پیش زبان شمشیرم! عصا به دست شده دشمنت ز هیبت من! گرفت از لب تو، انتقام، جرأت من! ز دست می شدم از درد و تو، دلم دادی: «صبور باش! بگو! جان من! فدای لبت! بگو! ای منادی توحید! بگو! ای صدای آزادی!»

***

مباد آن­که نشینم ز پای، تا هستم چه جای ذلت و تسلیم؟! هنوز بر سر پیمانم و نمی گیریم! فرات اگر همه اشک است، اشک زینب نیست! من و رباب صبوریم و آب می ­گرید

اگرچه ناله و شیون به آسمان رفته صدای ناله­ من نیست! من نمی نالم! صدای خون شهید است و قبر می ­گرید! نوای سنگ صبور است و صبر می گرید!

***

جدال کفر و ستیز ستمگران، با خلق همیشه بوده و هست و همیشه خواهد بود! مباد آن­که: به عذری ز کار وامانیم! مباد آن­که: عزاداری شهیدان را، جهاد پنداریم! چه جای گریه؟! که جای قیام با شمشیر! چه جای ناله؟! که جای نهیب و نعره­ شیر!

***

تو را به دشت و بیابان سپردم و رفتم: نه دفن نعش عزیزان و نه عزاداری! به خویش گفتم: - آری! جهاد باید کرد! جهاد! جهاد با زر و تزویر و زور! جهاد با همه دد سیرتان ضدّ بشر!

***

جهاد با زر و زور نهفته در تزویر! نبرد شرک و نفاق نهفته در توحید! نبرد با همه طاغوتیان پر نیرنگ! به نیزه­ شان، قرآن! شعارشان، تکبیر! نبرد با فرعون! در ردای پیغمبر! به سنگر محراب! به مسند منبر! در این مبارزه­ بی­ امان و جاویدان، هر آن کجا که تو هستی، زمین کرب و بلاست! همه زمانه تاریخ، روز عاشوراست! هلا مسلمانان! به هوش باید بود! که در همیشه­ تاریخ زندگانی ­مان، همیشه جبهه تزویر و زور و زر برپاست! همیشه آل علی در نبرد با این هاست! همیشه و همه جا کربلا و عاشوراست! به یاد دار که گفتم: حسین! حسین من! حسین تو! حسین ما تنهاست! تو خویش را دریاب! در این نبرد، نبرد یزیدیان و حسین! از این دو صف: صف سفیانیان و آل علی (ع) تو در کدام صفی؟! جایگاه تو، به کجاست؟! در این مبارزه امان و جاویدان من ایستاده و توحیدیان، صف اندر صف! چه جای ترس که ما بر حقیم و حق با ماست! خدا و آیت قرآن، ورق، ورق با ماست!

منبع: تسنیم

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: