نیما یوسفی در گفتوگو با فارس:
پیام «سلولهای حروم» درک بیماران سرطانی است /تئاتر سفارشی کار نمیکنم!
کارگردان نمایش «سلولهای حروم» گفت: یکی از اهداف من از اجرای این نمایش درک بیماری سرطان و یک بیمار سرطانی بود و اینکه نشان دهم سرطان در حال نزدیک شدن است، داروها در ناصرخسرو دپو میشوند و هزینههای بیماری بسیار زیاد است.
به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، نمایش «سلول های حروم» از 29 آبان ماه به کارگردانی نیما یوسفی و بازی الناز حبیبی، مهدی سالکی، آرش اشاداد و فهیمه معین در مجموعه تئاتر پایتخت به صحنه می رود و اکنون چند روزی است که به تمدید رسیده است.
این نمایش درباره زندگی یک انسان سرطانی است که لحظه به لحظه اش برای مخاطب تشریح می شود. درباره این نمایش با نیما یوسفی کارگردان به گفت وگو نشستیم:
*لطفا درباره دغدغه اصلی تان از اجرای این نمایش بفرمایید؟ آیا علت خاصی داشت یا اینکه صرف پرداختن به یک بیماری و مسئله اجتماعی بود؟
این موضوع دغدغه اجتماعی من بود بارها هم گفته ام دغدغه ای مثل خیلی از دغدغه های دیگر سرطان جزو عامل های اصلی مرگ و میر است با این آلودگی هوایی که این روزها هم در تهران شاهدش هستیم همینطور هم رشد می کند اما نگاه من هم سوژه ای بود.
دو سال تلاش کردم دراین زمینه و وقت گذاشتم تا بتوانم آن را بنویسم در واقع می خواستم یک مقایسه ای هم با سورن کی رک گارد داشتم و ایمان کاراکترهایم را از آن گرفتم.
*گویا در این کار کاراکترها همه یک نفر هستند، ایده اصلی شما چه بود؟
من در ابتدا کار را مونولوگ نوشتم، یعنی یک شخصیتی کامل که درباره همه چیز صحبت می کند و در نهایت مخاطب تصمیم می گیرد که کاراکتر مرده یا زنده است اما زمانی که کار را کارگردانی کردم سعی کردم از نویسندگی کار فاصله بگیرم و به عنوان یک کارگردان به کار نگاه کنم و ترجیح دادم کار را به چهار قسمت تقسیم کنم.
بنابراین ترجیح دادم که کار را به چهار قسمت بین چهار نفر تقسیم کنیم که یک تعلیقی برای مخاطب هم به وجود بیاید، در نهایت این چهار نفر از چهار قشر جامعه هستند که تماشاگر یا تصور می کن که همه اینها یک بیمار هستند و یا اینکه چهار نفر متفاوت از چهار قشر جامعه اند.
*پیام نمایشتان چه بوده، صرف تشریح زندگی یک بیمار سرطانی می تواند چه چیز را به مردم القا کند؟
هر کاری که ما تماشا می کنیم از تجسمی تا تئاتر پشتش دغدغه و پیامی وجود دارد متن من از مرگ شروع می شودو به مرگ ختم می شود و فاصله بین این دو مرگ زندگی است من تلاش کردم زندگی را بالاتر بیاورم مثل امید ، بهرحال لازمه تحت تأثیر قرار دادن مخاطب غم است .
با این حال هدف من این نبود که مخاطب من بیاید و اشک بریزد بلکه هدفم این بود که مخاطب کاراکترها و موضوع و فضای صحنه را درک کند و بعد اگر خواست می تواند در خلوت خود گریه کند امیدوارم که موفق شده باشم.
یک مخاطبی به من گفت که کارتان خیلی خوب بود و اشکمان در آمد اما من امیدوارم که همه کار را درک کنند و مهم این است و پیام من هم این بود که سرطان درحال نزدیک شدن است ، داروها در ناصرخسرو دپو می شود، هزینه ها زیاد می شود و خیلی مسائل دیگر و سایه و تأثیر خانواده بر بیمار خیلی مهم است چرا که بیمار دچار مشکلات روحی می شود و یک وقتی حالش خوب و یک وقتی بد است و خانواده باید این را درک کند.
*درباره انتخاب بازیگرانتان هم توضیح دهید آیا گروه کاری هستید یا اینکه با هدف دیگری بازیگران را انتخاب کردید؟
خیر ما گروه کاری نبودیم اما من تلاش کردم کاراکترها را طوری انتخاب کنم که با نقش همخوان باشند من خودم این کاراکترها را دختر، پسر و مادر و پدر خانواده قرار دادم و این در ذهن خودم روندش جریان پیدا کرد و این نیاز به اشخاصی داشت که قدری کار را درک کند و قدری هم دغدغه اش را داشته باشد.
به طور مثال خانم الناز حبیبی خودشان مادرشان سرطان داشتند و فوت کردند یا کاراکتر سوژه من مهدی ساکی را از دور دوست داشت و من تلاش کردم که نقشی برای او بنویسم یعنی چنین اهدافی داشتم بنابراین این مراحل انتخاب بازیگر برایم پروسه طولانی داشت.
*چند اجرا تاکنون رفتید؟
ما تا الان 25 اجرا داشتیم و پنج اجرای دیگر باقی مانده است البته هفت شب تمدید شد. استقبال از کار هم به تناسب خوب بوده است با اینکه همزمان اجراها در سالن های تهران زیاد است و مخاطبان بین سالن ها تقسیم می شوند بنابراین سهم ما هم کمتر می شود بهرحال سوژه ما هم غمگین بود و مردم هم غم و تلخی را دوست ندارند.
من الان در یک سالن خصوصی و با یک بودجه کاملا شخصی و بدون حمایت کار می کنم درحالیکه شاید اگر قدری روابط قوی تر بود و خیلی های دیگر جای من بودند کاملا این کار را سفارشی کار می کردند، درحالیکه برای من این اتفاق نیافتاد و خودم هم نخواستم سفارشی کار کنم چون دغدغه شخصی خودم بود!
ما مسلما نیاز به حمایت تئاتر بین ها و مردم نیاز داریم چون تئاتر باید دیده شود ، تئاتری که دیده نشود یعنی مردم آن ژانر را دوست ندارند اما بهرحال از نظر سطح کیفی کار بالا بود و خدارا از این بابت شاکرم که حداقل اگر 50 دقیقه کار می کنم با یک سطح کیفی خوب کار می کنم.
درنهایت مردم از این اتفاق و بیماری می ترسند و شاید دوست نداشته باشند این کار را ببینند.
*امکان دارد کار را در دیگر سالن ها هم اجرا کنید؟
ممکن است بخواهم در شهرستان این کار را دوباره اجرا کنم وگرنه در تهران خیر.
*کار بعدی چه ژانری خواهد بود؟
مطمئنا کار بعدی ام کمدی خواهد بود و یک مرتبه می خواهم کاملا تغییر سوژه بدهم.
الان کار بعدی ام مشخص است یک کمدی سیاه، سالنش هنوز مشخص نیست اما به امید خدا خرداد ماه اجرا می رویم و نامش را بعدا اعلام خواهم کرد.
ممنون از وقتی که در اختیار ما قرار دادید.
منبع: فارس
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.