«خردهروایتهای بی زن و شوهری» رونمایی شد
کتاب «خردهروایتهای بی زن و شوهری» نوشته مهسا ملکمرزبان در شهرکتاب فرشته رونمایی شد.
به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی شهرکتاب فرشته، سی و یکم فروردینماه جشن امضای این کتاب در قالب مجموعه نشستهای نوروزی «عیددیدنی» با حضور چهرههایی چون احسان کرمی، آناهیتا همتی، شرمین نادری و ... برگزار شد.
مهسا ملکمرزبان از آن دست هنرمندانی است که در حوزههای گوناگونی قلم زده و فعالیت کرده است؛ از روزنامهنگاری و فعالیت در مطبوعات گرفته تا ترجمه و اجرا. به همین جهت از پرسیده شد که شخصا خودش را بیش از همه به کدام حوزه نزدیکتر میداند، و او پاسخ داد: اگر به خودم باشد بیشتر از همه دوست دارم بخوانم و بنویسم. من خودم را یک رویاپرداز می دانم؛ اینکه رویاهای خودم و دیگران را روی کاغذ بیاورم و تجسمی داستانی به آن ببخشم. البته حوزه هایی که من به آنها ورود کردم بی ربط به هم نبودند و همگی هنر و فرهنگ و ادبیات را پوشش دادهاند. در دهه ۷۰ روزنامهنگاری میکردم، در همان دوره از سوی یکی از همکاران پیشنهاد اجرا به من داده شد و کم کم به مرور زمان در این حوزه پذیرفته شدم، اما به طور کلی خودم را متعلق به حوزه نوشتن میدانم.
ملکمرزبان از این گفت که نوشتن برای او آداب خاصی ندارد و هر کجا که باشد، حتی پشت فرمان ممکن است ایدهای به ذهنش خطور کند که در اسرع وقت آن را روی کاغذ بیاورد: «هیچ وقت نوشتن برای من منوط به زمان و مکان خاصی نبوده است، خیلی وقتها زمانی که پشت رُل هستم آن اتفاق ذهنی که باید در ذهنم جرقه میزند، حتی وقتِ آشپزی، اجرا یا سرِ کار چیزهایی به ذهنم میآید که سریعا آنها را جایی منتقل میکنم. اساسا قصه زندگی آدمها برایم جذاب است و خیلی هم خوشحالم که مردم قصههایشان را برای من تعریف میکنند؛ این واقعا گنج بزرگی برایِ من است چرا که ذهنیتی را برای من ایجاد میکند تا اتفاقات را روی کاغذ بیاورم.
در ادامه از ارتباط او با کتاب و ادبیات پرسیده شد و این که آیا این مسئله از کودکی با او بوده است. او گفت: من از دوران کودکی با کتاب و کتاب خوانی نزدیک بوده ام که شاید مهم ترین دلیلش پدر و مادرم بودهاند. خاطرم هست نخستین کتابی که خواندم «ماهی سیاه کوچولو» بود که مادرم به من داد. راستش بار اولی که مادرم آن را برایم خواند درست نفهمیدمش. آن سال ها که با کتاب های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آشنا شدم، نقاشی های این کتاب ها که بیشترشان از آثار هنرمندانی مثل فرشید مثقالی، پرویز کلانتری و ... بود، دنیای تصویری زندگی من را ساختند. ساعت های تنهایی من در دوران کودکی با این ها پر می شدند. از طرف دیگر پدرم هم از آنجا که فیلمساز بود به این تصویرسازیهای ذهنی کمک زیادی می کرد. شاید بیش از هر چیز در خانه ما تصویر بود و عکس. و مهم تر از آن حرف زدن درباره کتاب هایی که میخواندیم و فیلمهایی که میدیدیم. من از سیزدهسالگی با مجله فیلم آشنا شدم و می توانید پیشبینی کنید که چنین چیزی، چه تاثیری روی زندگی و ذهن یک نوجوان میگذارد. به همین دلیل بود که من از همان زمان ها به لحاظ ذهنی خطوطی را در شناخت کارگردانها و نویسندههای مورد علاقه ام پیدا کردم و به نوعی سلیقه هنری، فرهنگی و ادبی من شکل گرفت.
او همچنین درباره چگونگی یک کتاب برای خواندن در امروزش گفت: کسانی که کتاب خواند برایشان عادت است روش های خاصی برای یافتن کتاب مورد علاقه شان دارند؛ گاهی دوست دارم در کتاب فروشی ها پرسه بزنم، گاهی به کتاب فروشی های دوستانم می روم و از پیشنهادات برای گرفتن کتاب استفاده می کنم، حتی گاهی با رفقا قرار می گذاریم و بیرون رفتن برایمان بهانهای برای خرید کتاب میشود تا هم فال باشد هم تماشا. البته نوع دیگر انتخاب هم هست که این روزها در فضای مجازی نویسنده های مورد علاقه و جدیدترین آثارشان را دنبال میکنم.
در ادامه از او پرسیده شد که در نوشتن دغدغه خاصی را در ذهن دارد که پاسخ داد: نوشتن امری شهودی است. برای ترجمه اغلب نویسندههایی را انتخاب می کنم که آثارشان را دوست دارم. گاهی نیز تلاشم بر این است تا نویسنده جدیدی را معرفی کنم. اما در نوشتن داستان دغدغه خاصی ندارم. بیشترین چیزی که دوست دارم، قصه گویی است، این که داستانی را بنویسم که جذاب باشد و خودم و خواننده تهش نگوییم «که چی؟!» به نظرم داستانی که مینویسم باید پیام یا تلنگری به همراه داشته باشد. به طور کلی بیشتر دوست دارم قصه بگویم تا اینکه با الفاظ بازی کنم.
نویسنده «خردهروایتهای بی زن و شوهری» قائل شدنِ تفاوت میان جایگاه زن و مرد را در مقوله ادبیات یا هر حوزه دیگری را صحیح نداست و گفت: من جایگاه جنسیتی را در این مقوله قبول ندارم. طبیعتا من به عنوان یک نویسنده زن در قصه هایم المان های زنانه به کار می برم، یا ظرافت های زنانه ای که ممکن است در قصه هایی که نویسنده مرد دارند مشاهده نشود اما اساسا تفاوتی میان زن و مرد در انجام کاری وجود ندارد.
در اینجا از او پرسیده شد که ایده «خردهروایتهای بی زن و شوهری» از کجا به ذهنش رسیده است که او گفت: تعدادی از داستان های این کتاب ابتدا در مجله کرگدن چاپ می شدند. اندک اندک به توصیه برخی از دوستانم تشویق شدم که آنها را به عنوان کتابی مستقل منتشر کنم. اسم کتاب هم اتفاقا خیلی برایم جالب بود که اشاره ای به یکی از نمایشنامه های معروف باشد؛ «خردهروایتهای زن و شوهری» اثر اریک امانوئل اشمیت. شاید این انتخاب این اسم به نوعی رندانه بود، اسمی که ذهن مخاطب را از همان ابتدای شنیدن درگیر می کند. به هر حال به نظر من کتاب به عنوان یک کالای فرهنگی نیاز به ویترینی دارد تا به بهترین نحو به مخاطب معرفی شود. قصه های این کتاب نیز چیزهایی بود که یا از پیرامونم ایده شان را گرفته بودم یا گاهی خواب هایی که می دیدم. سوژه بعضی از قصه هایم گاهی یک عکس بود. گاهی هم در جاده یا سفر به ایده ای می رسیدم.
پرسش پایانی درباره فضای مجازی بود، اینکه تا چه حد برای فضای مجازی زمان میگذارد. او پاسخ داد: این روزها فضای مجازی به همه آدم ها تریبونی داده است که به واسطه آن اجازه اظهارنظر در هر زمینه ای را به خود می دهند. همه چیز با تعداد فالوئر سنجیده می شود. حقیقت این است که زمان زیادی را صرف فضای مجازی کردن برای من جذابیت زیادی ندارد.
در پایان این مراسم، جشن امضای کتاب «خردهروایتهای بی زن و شوهری» انجام شد.
منبع: ایسنا
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.