ماجرای کپی‌برداری چینی‌ها از طراحی یک پارچه ایرانی ! +عکس

کدخبر: 2234690

چینی‌ها از یک پارچه‌ ایرانی در سطح وسیعی کپی زدند، برای کالکشن زمستانی خود استفاده و به سراسر جهان صادر کردند.

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا ، مقام معظم رهبری در جمع اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی در روز 1381/09/26 فرمودند: «بنده با مُد خیلی موافقم. جزو آدم هایی هستم که به مُد گرایش دارم؛ اما مُدی که از داخل جوشیده باشد؛ چون مُد یعنی ابتکار و نوآوری نه چیزی که از بیرون بیاید. مُدِ آرایشِ مو و لباس و حرف زدنِ ما همه اش دارد از بیرون می آید.» حضرت آیت الله خامنه ای امسال را با عنوان «حمایت از کالای ایرانی» نامگذاری کردند تا مسئولین با توانِ هرچه بیشتر به حمایت از تولیدات ایرانی در تمامی زمینه های صنعتی و بازرگانیِ کشور بپردازند.

یکی از مهم ترین بخش های تولیدِ ایرانی «صنعت مد و لباس» است که مسائلی همچون میزان تقاضای بسیار بالا، بازدهی اقتصادیِ قابل توجه و خروج ارز از کشور برای واردات پوشاک، این صنعت را بیش از پیش مورد توجه مسئولین قرار داده است، به نحوی که در نمایشگاه «حمایت از کالای ایرانی» در بیت رهبری شاهد حضورِ برجسته ی تولیدکنندگان مد و لباس بودیم.

«غزال بهمنی» تولیدکننده و طراح مد و لباس است. تحصیلات دانشگاهیِ او در رشته های نقاشی و حسابداری است و دوره های بلندمدتِ طراحی لباس را در ایران و ترکیه گذرانده است.

بیشتر بخوانید: ماجرای شوهای زیرزمینی و صدمه به صنعت مد و لباس کشور+ عکس

متن کامل گفت وگوی خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم با این فعالِ عرصه پوشاک را در ادامه مطالعه می کنید:

*خانم بهمنی چطور از عرصه نقاشی وارد دنیای مد و لباس شدید؟

در دانشگاه نقاشی خواندم و سبک امپرسیونیسم کار می کردم. توجهِ من به رنگها و لباس ها در نقاشی موجب شد به طراحی لباس علاقه مند شوم. طراحی لباس را در ایران و آنکار طی دوره هایی آموختم.

من در آن زمان گاهی برای دل خودم طراحی لباس می کردم و اصلا به تولید آن فکر نمی کردم تا اینکه طی سفر به ترکیه فضای خوبی که برای طراحی و تولید لباس اسلامی در این کشور وجود دارد را از نزدیک دیدم. آنجا خبردار شدم که دوره های سه چهار روزه ای برای آموزش طراحی لباس دارند و من در این دوره ها شرکت کردم. سپس یک کالکشن لباس متفاوت با عنوان Clotho (کلوتو) ارائه دادم که به دلیل دارا بودنِ رنگ و بوی هنری و طرح های مستقل و بی شباهت بودن با سایر مانتوها بسیار مورد استقبال قرار گرفت. این گونه وارد عرصه مد و لباس شدم تا اینکه برند کلوتو را تاسیس کردم و آن را با استفاده از کد «شیما» (شناسه یکپارچه مد و لباس ایرانی و اسلامی) به تولید انبوه رساندم.

* در تولید انبوه دقت و کیفیت دوخت هم پایین تر از تک دوزی می آید؟

نه، به هیچ وجه. دوخت ما در تولید انبوه هیچ تفاوتی با دوختِ سفارشی و تک دوز ندارد. تولید انبوه موجب کاهش هزینه هاست چون هزینه خرید پارچه را پایین می آورد و خیاط هم دستمزد کمتری می گیرد.

البته تولید انبوه ما هم به دلیل وجود برخی مشکلات دارای ظرفیت محدودی است. ما یک مدل مانتو داریم که در فروشگاه ها تقاضای بسیار زیادی دارد. فروشندگان به من می گویند: «به جای اینکه روزی صد دست از این مانتو به ما بدهی روزی 2 هزار دست بده» اما من فقط 30 نفر پرسنل دارم و می توانم روی فعالیت همین تعداد نظارت کنم و مدیریتِ تعداد بیشترِ پرسنل از توانم خارج است.

متأسفانه در ایران مسئله «استاد و شاگردی» فراموش شده و فارغ التحصیلان رشته طراحی لباس نمی خواهند در کارگاه های تولید لباس بی ادعا شاگردی کنند تا کار یاد بگیرند. بسیاری از طرح هایی که آنها می کشند اصلاً قابل اجرا نیست چون انتزاعی است نه واقعی.

مشکل دیگر من این است که نیروهایی که استخدام می کنم در ابتدا توانایی لازم را ندارند و من باید به آنها آموزش دهم، آن هم به نحوی که گاهی احساس می کنم آموزشگاه دارم. به خیاطانِ بیرون هم نمی توانم اعتماد کنم چون با رویکرد من کار نمی کنند، لباسِ باکیفیتی ارائه نمی دهند و این گونه دیگر نمی توانم به تولید کالای ایرانی افتخار کنم. همکارانی داشته ام که با فکرِ تولید انبوه کیفیتِ کار را پایین آوردند و در نهایت شکست خوردند.

*حتی فارغ التحصیلان رشته طراحی لباس هم فقط می توانند یک نقاشی از طرح لباس بکشند و قابلیت طراحی لباس به معنای تمام کلمه را ندارند.

البته این موضوع مختص ایران نیست و در همه جای دنیا همین طور است. دانشجویان طراحی لباس در دانشگاه فقط آموزش مقدماتی می بینند. فارغ التحصیلان این رشته باید در محل کار از ابتدا آموزش ببیند.

*یعنی آنها توقع دارند که از روز اول استخدام شوند و حقوق مناسب دریافت کنند؟

متأسفانه همین طور است و با این روش به جایی نمی رسند. فارغ التحصیل رشته طراحی لباس یعنی کسی که فقط با طرح، رنگ و نحوه کشیدن خطوط آشنایی پیدا کرده است. متأسفانه در ایران مسئله «استاد و شاگردی» فراموش شده و فارغ التحصیلان این رشته نمی خواهند در کارگاه های تولید لباس بی ادعا شاگردی کنند تا کار یاد بگیرند. آنها باید با مشکلات تولیدکننده آشنا شوند، همراه با تولیدکننده به بازار بروند و پارچه بخرند. نمی توان گفت که چون آنها ترسیمِ نقش لباس را آموخته اند پس می توانند کار کنند. بسیاری از طرح هایی که آنها می کشند اصلاً قابل اجرا نیست چون انتزاعی است نه واقعی.

از یک تولیدکننده لباس درباره میزان پرداخت به طراحان لباس سؤال کردم و گفت که از برخی از آنها پول هم می گیرد. به نظرم او واقعا حق دارد چون وقتی یک طراح تازه کار را وارد این سیستم می کنیم ممکن است پارچه را خراب کند یا اصلاً یک کالکشن را به کلی خراب کند و این گونه تولیدکننده متضرر می شود.

اوج تفکر برخی از طراحان لباس ما این است که یک رگال بگذارند و چند لباس به خاله و عمه خود بفروشند، این روند خیلی زود به شکست بر می خورد، چراکه برای دفعات بعدی مشتری پیدا نمی کنند. نقاط ضعف و قوت یک طراحی لباس زمانی معلوم می شود که بر تن قشر متوسط جامعه بنشیند، آن وقت می فهمیم که کدام مدل فروش می رود و مورد پسند و رضایت مردم قرار می گیرد.

تولیدکننده باید ملزم به استخدام طراح باشد. مثلاً اگر یک طراح لباسِ صاحب نام را با درآمد بالا استخدام می کند در کنار آن چند طراح تازه کار و یا دانشجو را هم بدون حقوق به کارگیری کند تا کار یاد بگیرند. با این روش طراح روی پای خودش می ایستد.

*منظور شما این است که آنها فقط دوست دارند مانور مد راه بیندازند؟

البته همه این طور نیستند و نمی خواهم منفی بافی کنم؛ اما کسی که فارغ التحصیل رشته طراحی لباس است باید بی ادعا کار کند. مثل خود من که در ابتدای فعالیتم برای بقیه تولیدکننده ها کار کردم، از پول خودم پارچه خریدم و بارها زمین خوردم تا به اینجا رسیدم. برخی افراد از منابعی مثل ارث به ثروت های هنگفت می رسند و با تزریق آن پول به تولیدیِ لباس می توانند اماکن لاکچری و طراحان و خیاطانِ صاحب نام را به کارگیری و با این روش مشتری های بسیاری جذب کنند، حال چه تولیدشان خوب باشند و چه نباشد؛ اما به نظر من این کار تولید نیست. تولید آن است که تولیدکننده از درآمد خود به واحدش پول تزریق کند تا به تدریج پیشرفت کند و مجموعه خود را گسترش دهد.

به نظر من آن کسانی زیرزمینی هستند و به صنعت مد ضربه می زنند که مانتوهایی با عبارت "i'm queen" را با تیراژ بسیار بالایی تولید و با قیمت های خیلی ارزان در پشت وانت کنار بزرگراه ها عرضه می کنند. این مانتوها کیفیت بسیار پایینی دارند و اصلاً آستر و درز ندارند. چنین تولیدکنندگانی فرهنگ های بد را ترویج می کنند. شوهای زیرزمینی را چند آدم تازه کار راه اندازی می کنند که واقعاً هیچ ترسی برای ما ندارد.

البته یک انتقاد هم از خودمان داشته باشیم، اینکه تولیدکننده باید ملزم به استخدام طراح باشد. مثلاً اگر یک طراح لباسِ صاحب نام را با درآمد بالا استخدام می کند در کنار آن چند طراح تازه کار و یا دانشجو را هم بدون حقوق به کارگیری کند تا کار یاد بگیرند. با این روش طراح روی پای خودش می ایستد و دیگر نیازی ندارد که مثل من خودش را اسیر عرصه تولید لباس کند. طراح لباس ذهن هنری دارد و مرتب باید در فکر طراحی خلاقانه باشد اما زمانی که وارد عرصه تولید می شود باید بخشی از ذهنش را به دخل و خرج تولیدی اختصاص دهد و دیگر نمی تواند به نحو احسن طراحی کند.

تولیدکنندگان در کشورهای خارجی طراح را به سطح شهر و میان مردم می فرستند تا سلایق پوشش مردم را رصد کند. کشورهایی مثل ترکیه حتی برندهای درجه سومشان هم طراحان خوبی را در اختیار دارند و پشت هر طرحِ لباس آنها یک تفکر وجود دارد.

*آیا معیشت طراحان در فرانسه و ایتالیا که مهد مد دنیا محسوب می شوند آنقدر تامین است که فارغ از مسئله تولید و دخل و خرج فقط به طراحی لباس بپردازند؟

در این کشورها هم تعداد معدودی از طراحان که کارشان بسیار خوب است چنین وضعیت مساعدی دارند. طراحی لباس از ایتالیا شروع شد؛ اما امروز کره جنوبی و ژاپن گوی سبقت را از آنها ربوده اند، چراکه فعال ترند. ما هم باید در این زمینه فعال باشیم و ایده های جدیدی مطرح کنیم. مثلاً ایده ای که من مطرح کرده ام این است که چادرهای خاصی برای بازدید خانم های توریست از اماکن مذهبی تهیه کنیم و در همان محل با قیمتی حدود 10 دلار به آنها بفروشیم، البته به صورت اختیاری نه اجباری. فروش چنین چادرهایی هم به اقتصاد مد و لباس ما کمک می کند هم اینکه فرهنگمان را به کشورهای خارجی صادر می کند. اینکه چادرهای کثیف را به توریستها بدهیم کار قشنگی نیست.

گاهی در شهر لباسهای برند خودم را به تن خانم ها می بینم و این برای من بسیار لذت بخش تر از آن است که برای چند بازیگر مشهور تک دوزی کنم. با کار کردن برای سلبریتی ها طرحهای من مُرده می شوند چراکه سلبریتی می خواهد همان یک لباس دوخته شود؛ اما من می خواهم طرحم را تکرار کنم تا صدها نفر بپوشند. هیچ کدام از سلبریتی ها مانکن نیستند و نمی توانند مدل های لباس من را در جامعه ترویج دهند. آنها فقط لباس را برای یک مجلس به تن می کنند.

*شما همیشه تأکید بر تولید لباس برای قشر متوسط جامعه دارید و فعالان عرصه مد و لباس را از پرداختن به لاکچری و سلبریتی نهی می کنید. این رویکردِ خیلی خوبی است. این طرز فکر چطور برای شما شکل گرفت؟

پدر من بازاری بود. همیشه به من می گفت: «...اگر به صورت عمده و با سود کم بفروشی خیلی بابرکت تر از این است که تک تک و با سود زیاد بفروشی...» من همیشه این صحبت پدرم را سرلوحه کارم قرار دادم. گاهی در شهر لباسهای برند خودم را به تن خانم ها می بینم و این برای من بسیار لذت بخش تر از آن است که برای چند بازیگر مشهور و یا زنان ثروتمند تک دوزی کنم. با کار کردن برای سلبریتی ها طرحهای من مُرده می شوند چراکه سلبریتی می خواهد همان یک لباس دوخته شود اما من می خواهم طرحم را تکرار کنم تا صدها نفر بپوشند.

بیشتر بخوانید: طراحان لباس چگونه می توانند با تولیدکنندگان رابطه برقرار کنند؟ / از پرداختن به لاکچری و سلبریتی ها بپرهیزید

هیچ کدام از سلبریتی ها مانکن نیستند و نمی توانند مدلهای لباس من را در جامعه ترویج دهند. آنها فقط لباس را برای یک مجلس به تن می کنند. البته سلبریتی ها آدم های خوب و مهربانی هستند و من آنها را دوست دارم؛ اما ترجیح می دهم که یک خانم پزشک یا مهندس مانتوی مرا بپوشد تا یک سلبریتی. متأسفانه در حال حاضر مد و لباس ما با بازیگری پیوند خورده است.

*اما خودتان هم در مصاحبه ها گفتید که قشر ضعیف جامعه توان خرید لباس هایتان را ندارند.

قشر ضعیف نه؛ اما قشر متوسط با درآمد ماهیانه 1/5 میلیون تومان می توانند مانتوهای ما را بخرند. چون یک مانتوی ما می تواند حدود 10 ماه به طور پیوسته مورد استفاده قرار بگیرد و ما ضمانتِ برگشت می دهیم. در ضمن ما اخیراً یک برند ارزان قیمت به نام «کراسو» نیز راه اندازی کردیم که قیمت های پایین تری دارد. ما از هر دست لباسِ برند کراسو حدود 5 هزار تومان سود می کنیم و قرار است این لباسها به سراسر ایران فرستاده شوند.

*این برند جدید شما قابلیت خرید برای قشر ضعیف را دارد؟

امروزه لازم است اوضاع اقتصادی را هم لحاظ کنیم. من با برند کراسو هزار دست مانتو تولید کردم که از هرکدام 5 هزار تومان سود نصیبم شد. سپس برای خرید پارچه همان مانتو به میزان دو برابرِ این سود هزینه کردم. این روش برای من صرف نمی کند.

*یعنی هیچ راهی وجود ندارد که بتوانید هزینه تولید را پایین بیاورید و در عین حال یک کیفیت حداقلی را هم ارائه کنید؟

من هیچ گاه کیفیت حداقلی ارائه نکرده ام. کیفیت مانتوهای برند کراسو هیچ تفاوتی با مانتوهای برند کلوتو ندارد. این طرز تولید نیازمند یک روحیه جهادی است. افزایش مکرر قیمت دلار تأثیر بسیار بدی روی کار ما دارد، چراکه موجب گرانیِ روزافزون پارچه و سایر وسایل مورد نیاز ما می شود.

موجب تأسف است در کشور ما طراح به روز می شود اما خیاط به روز نمی شود، یعنی خیاطان ما هنوز با همان شیوه دهه شصت کار می کنند. من هم توان مالی برای فرستادن آنها به دوره های آموزش خارج از کشور را ندارم. داخل کشور هم کلاسی برای به روز کردن آموزش آنها وجود ندارد و کلاسهای خیاطی ما فقط یک آموزش پایه ارائه می دهند. مثلاً خیاطان در کشور ترکیه از سر بیکاری خیاطی نمی کنند، بلکه کسانی هستند که خیاطی شغلشان است و برای این کار آموزش دیده اند. سیستم برش و دوخت در هیچ جای دنیا مثل ایران نیست. به عنوان مثال می توان گفت ما از یک طاقه حدود 20 دست مانتو تولید می کنیم در حالیکه برندهای خارجی از همان طاقه حدود 24 دست مانتو می دوزند.

برندهای مطرحِ تولید لباس در کشور به استخدام طراح خارجی افتخار می کنند. به نظر من آنها اصلاً برند ایرانی نیستند. آنها کار افتخارآمیزی انجام نمی دهند، چراکه صرفاً یک کار اقتصادی و با سود قطعی انجام می دهند و متحمل هیچ ریسکی نمی شوند.

*مشکلی که اغلب طراحان لباس از آن گلایه دارند وجود حلقه مفقوده میان طراح و تولیدکننده است. نظر شما در این باره چیست؟

به نظر من در عرصه مد و لباس هیچ حلقه مفقوده ای وجود ندارد. مشکل آنجاست که تولیدکننده به تولید لباس بدون وجود طراح عادت کرده و فروش خوبی هم دارد. طراح هم مغرور است و از تولیدکننده طلبِ حقوق و شرایط آنچنانی دارد. تولیدکنندگان و طراحان هر دو باید رویکرد خود را تعدیل کنند و با هم به توافق برسند. طراح باید در محیط تولید حضور داشته باشد تا با مشکلات عرصه تولید آشنا شود. تولیدکننده هم قانوناً موظف به استخدام طراح باشد، آن هم طراح ایرانی. در حال حاضر برندهای مطرحِ تولید لباس در کشور به استخدام طراح خارجی افتخار می کنند. به نظر من آنها اصلاً برند ایرانی نیستند. آنها کار افتخارآمیزی انجام نمی دهند، چراکه صرفاً یک کار اقتصادی و با سود قطعی انجام می دهند و متحمل هیچ ریسکی نمی شوند.

وضعیت ژوژمان های طراحی در ایران افتضاح است، چون یک نفر 14 طرح می کشد و بعد آنها را می دوزد، در حالیکه باید یک طرح کشیده و با بهترین کیفیت ممکن دوخته شود. من بارها با پیشنهاد خودم طرح های خوب را از طراحان لباس خریده ام. برخی از طراحان لباس آنقدر مغرور هستند که حتی حاضر نمی شوند ما طرحشان را با اسم خودشان تولید کنیم، یعنی نام طراح را زیر نام کلوتو بنویسم. متاسفأنه اتحاد لازم و کار گروهی در زمینه مد و لباس وجود ندارد. اگر مالک برند «شَنِل» از دنیا برود باز هم این برند با قدرت به کار خود ادامه می دهد اما پس از من کسی نیست که کلوتو را زنده نگه دارد.

در کشور ما اصلاً چیزی به نام بیکاری وجود ندارد. من بارها برای استخدام طراحان جوان آگهی داده ام اما زمانی که شرایط کار را به آنها می گویم از همکاری با ما منصرف می شوند، چراکه نه حاضر به انجام کار زیاد هستند و نه به حقوق کم قانع می شوند و از روز اول به دنبال پشت میز نشینی و حقوق و مزایای عالی هستند. نظام کار در تمام کشورهای دنیا این طور است که متقاضیان کار در ابتدا باید تلاش زیادی داشته باشند؛ اما در ایران برخی از جوانان تن به کار نمی دهند.

به نظر من در کشور ما اصلاً چیزی به نام بیکاری وجود ندارد. تمام کسانی که ادعای بیکاری دارند خودشان هم می دانند که اگر در زمینه کاری و تخصصی خود به خوبی فعالیت کنند مطرح می شوند و افراد زیادی برای استخدام آنها تقاضا می کنند. من بارها برای استخدام طراحان جوان آگهی داده ام اما زمانی که شرایط، ساعت کار و حقوق را به آنها می گویم از همکاری با ما منصرف می شوند، چراکه نه حاضر به انجام کار زیاد هستند و نه به حقوق کم قانع می شوند و از روز اول به دنبال پشت میز نشینی و حقوق و مزایای عالی هستند. نظام کار در تمام کشورهای دنیا این طور است که متقاضیان کار در ابتدا باید تلاش زیادی داشته باشند؛ اما در ایران برخی از جوانان تن به کار نمی دهند.

برای برخی از طراحان کسر شأن دارد که برای یک تولیدکننده لباس کار کنند، به همین خاطر خودشان به سراغ تأسیس برند و تولید لباس می روند. بعد هم گلایه دارند که چرا ما مجبور می شویم تولید کنیم و ذهن هنرمندمان را به تولید اختصاص دهیم؟

بیشتر بخوانید: مد و لباس|بیمه هنرمندان چه زمانی کارسازی می شود؟

بعضی از طراحان حتی حاضر به ارائه نمونه کارهایشان به تولیدکنندگان نیستند، چون می ترسند آنها از طرحهایشان کپی کنند. این در حالی است که آنقدر برندهای بزرگ و معتبر در دنیا هستند که اگر تولیدکنندگان بخواهند کپی هم کنند به سراغ آنها می روند نه طراحان داخلی. من در جدیدترین جشنواره مد و لباس فجر موفق به کسب مقام اول شدم. بلافاصله بیش از 70 هزار لباس توسط تعدادی از تولیدکنندگان از روی طرح من کپی شد.

*شما هیچ اعتراض یا شکایتی نسبت به عدم رعایت حق تألیف تان در این ماجرا ندارید؟

نه به هیج وجه اعتراض و شکایتی ندارم؛ چون طرح من با برند خودم فروش خوبی دارد.

برند شنل طرح های دو سالِ آینده خود را پیش نمایش می کند و هیچ ابایی از کپی کردن توسط سایر تولیدکنندگان ندارد. هیچ افتخاری ندارد که طراحِ لباس، طرح خود را از دید دیگران پنهان کند. من حتی به خاطر اینکه آنقدر کارم خوب است که از لباس های من کپی می کنند خوشحال هستم.

*یعنی برای خودتان حق تألیف قائل نیستید؟

من بیش از 500 طرح ثبت شده در «شیما» و بیش از 200 حق مالکیت دارم. من می توانم از کسانی که از طرح من کپی کرده اند شکایت کنم و حقم را بگیرم اما این کار موجب اتلاف وقت می شود. من با صرف همین میزان از وقت می توانم یک طرح جدید تولید کنم.

برند شنل طرح های دو سالِ آینده خود را پیش نمایش می کند و هیچ ابایی از کپی کردن توسط سایر تولیدکنندگان ندارد. هیچ افتخاری ندارد که طراحِ لباس، طرح خود را از دید دیگران پنهان کند. من حتی به خاطر اینکه آنقدر کارم خوب است که از لباس های من کپی می کنند خوشحال هستم؛ اما به هر حال از تضییع حقوقم ناراحت می شوم. اگر دولت کسانی که از طرحهای ما کپی می کنند را جریمه کند و 90 درصد مبلغ جریمه را خودش بردارد و 10 درصد را به ما بدهد بسیار راضی هستیم؛ اما حتی چنین حمایت هایی نیز وجود ندارد و من هم حاضر نیستم برای این پیگیری ها اتلاف وقت و هزینه کنم.

یک بار پارچه پشمی ایرانی به دستم رسید که دلم می خواست طرحی روی آن پیاده کنم. سفارش دادم تا توپ های مخملی برجسته و ریزی با دستگاه روی آن بزنند و لمه کوبی کنند، آن هم با موادی که نرم باشد و بدن را نخورد. از منابع موثقی اطلاع دارم که مدتی بعد این پارچه توسط تولیدکنندگان ایرانی به چین برده شد و آنجا مورد استقبال تولیدکنندگان چینی قرار گرفت. آنها طرح این پارچه را کپی زدند و در تیراژ بسیار بالایی برای کالکشن زمستانی خود استفاده کردند و حتی این لباسها را به اروپا هم صادر کردند. زمستانِ امسال شاهد استفاده از این پارچه در لباس های زمستانی در سراسر جهان خواهیم بود. آنها این طرح را به اسم خودشان منتشر می کنند و من حتی نمی توانم طراحی این پارچه توسط خودم را اثبات کنم. من این پارچه را با هزینه متری 20 هزار تومان چاپ کردم اما قطعاً لباسهایی که چینی ها با این پارچه تولید کردند با قیمتی بسیار بالاتر فروخته می شود. آنها از طرح های موفق استقبال می کنند؛ اما متأسفانه در ایران ساماندهی خوبی در این امور وجود ندارد.

به هر حال از تضییع حقوقم ناراحت می شوم. اگر دولت کسانی که از طرحهای ما کپی می کنند را جریمه کند و 90 درصد مبلغ جریمه را خودش بردارد و 10 درصد را به ما بدهد بسیار راضی هستیم؛ اما حتی چنین حمایت هایی نیز وجود ندارد و من هم حاضر نیستم برای این پیگیری ها اتلاف وقت و هزینه کنم.

یک بار خانمی از سیستان و بلوچستان در صفحه اینستاگرامِ ما پای عکس یکی از مانتوها نوشت: «...من خیلی خوشحالم که این مانتوی شما را دارم...» من از این کامنت تعجب کردم چون ما تعداد بسیار کمی از آن مدل مانتو آن هم با قیمت بالا تولید کردیم و بعید می دانستم به شهرستان ها رسیده باشد. از این خانم پرسیدم: «...این مانتو را چند خریده اید؟...» او گفت که 70 هزار تومان خریده است. آن وقت فهمیدم که یکی از تولیدکنندگان مانتوهای ارزان قیمت از طرح مانتوی ما کپی کرده و این خانم از آن مانتوها خریده است. البته به روی آن خانم نیاوردم و فقط به او تبریک گفتم و از حسن سلیقه اش تشکر کردم.

*در پایان چه صحبتی دارید؟

از آقای دکتر حمید قبادی دبیر کارگروه ساماندهی مد و لباس کشور و همکاران ایشان کمال تشکر و قدردانی را دارم.

بیشتر بخوانید: عذرخواهی دبیر کارگروه مد و لباس از یک فعال عرصه پوشاک + عکس

بدون مبالغه می گویم که ایشان را یک مدیر جهادی و برجسته می دانم که همواره حامی طراحان و تولیدکنندگان لباس در تمامی عرصه های مختلف صنعت پوشاک هستند.

گزارش تصویری از کارگاه تولید لباس با مدیریت غزال بهمنی را مشاهده می کنید:

============================ مصاحبه و تنظیم از: مهدی خانی اوشانی عکس ها از: حامد جعفرنژاد ============================

منبع: تسنیم

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: