اخبار آرشیوی
آیتالله جوادی آملی خطاب به مسئولین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: عنایت ویژه شما این باشد که اسلام، قرآن و عترت دلمایه سرایندگان هنرمند ایران اسلامی است
این مرج تقلید در پیامی که بصورت ضبط شده در کنگره بینالمللی طالب آملی پخش شد افزود: فردوسی، نظامی، ثنایی، عطار نیشابوری، مولوی و حافظ به صراحت میگفتند "هر چه دارم از دولت قرآن دارم".
به گزارش «نسیم» به نقل از پایگاه اطلاعرسانی بنیاد علوم وحیانی اسرا، آیت الله جوادی آملی در سخنانی که به صورت ضبط شده در کنگره بین المللی طالب آملی پخش شد، اظهار داشتند: ادبیات از بهترین وسایل رشد هویت انسانی است، زیرا مظاهر زیبا که خارج از هویت انسانی باشد به صورت گذرا در انسان جاذبه ایجاد می کند. ادبیات از بهترین وسایل رشد هویت انسانی است، زیرا مظاهر زیبا که خارج از هویت انسانی باشد به صورت گذرا در انسان جاذبه ایجاد می کند، ولی ادبیات که با فطرت و نهاد انسان هماهنگ است، دائماً انسان را مجذوب هدف نهایی قرار می دهد. وی ادبیات راستین را جمع بین عقل نظر و عقل عمل دانست و وظایف هنرمند نام آور را متوجه سه امر مهم کرد و افزود: یک هنرمند نام آور باید سه کار عمیق انجام دهد؛ اول سازماندهی بخشهای اندیشه به رهبری عقل نظر؛ یعنی اوهام و خیالات را تعدیل کند نه تعطیل، و عقل را امام علمی خیال و وهم قرار دهد تا بخش اندیشه سامان بپذیرد؛ دوم اینکه همین کار را به رهبری عقل عمل در بخش جذب و دفع، ارادت و کراهت، عداوت و محبت و توّلی و تبرّی سازماندهی بکند تا انگیزه معتدلی بشود و کار سوم که مهمترین کار یک هنرمند نام آور است،
هماهنگ کردن محصول این دو امام است. استاد برجست? حوزه با بیان اینکه عقل نظر، امام اندیشه و عقل عمل، امام انگیزه است، تصریح کرد: رهبری اینها را کسی که به مقام نبوت رسیده است، انجام می دهد و کسی به مقام نبوت می رسد که سهمی از خلافت داشته باشد. این مرجع تقلید با یادآوری مجدد به وظایف مهم هنرمندان نام آور، گفت: یک شاعر و هنرمند نام آور باید این سه عنصر اصلی را به نصاب برساند؛ یکی اینکه بخش اندیشه را سازماندهی کند و خیال و وهم را به رهبری عقل نظر و مقصد برساند؛ دوم اینکه جذب و دفع، ارادت و کراهت، عداوت و محبت و تولی و تبری را به رهبری عقل عملی سازماندهی کند؛ سوم اینکه محصول این سازماندهی شده را هماهنگ کند تا شاعری بشود که بتواند معقول را محسوس کند، وگرنه یا ناظم است یا خیال پرور. ناظم کسی است که ممکن است مطالب عمیق علمی را ارائه کند، ولی شعر نمی گوید و مطالب نظم او هرگز جاذبه به همراه ندارد، بنابراین یک شاعر وقتی موفق است - همانند فردوسی، حافظ، مولوی و نظامی که عناصر محوری سروده های آنها بر هماهنگی عقل و قلب و همچنین انگیزه و اندیشه به رهبری نفس کلی است- که بتواند معقول را متخیل و موهوم و بعد محسوس کند. آیت الله
جوادی آملی، شعر شاعرانی که چنین ویژگیهایی داشته باشند را اثربخش و طرب انگیز توصیف کرد و افزود: وقتی اسلام به ایران آمد، همانند سایر کشورها، به آنها حیات معنوی داد؛ یعنی ذخیره ها را بیدار و ودیعه های الهی را که دفائن عقول هستند، احیا کرد. وی افزود: احیای دفینه های عقول این است که دلمایه ای به انسان ها بدهد تا آنها، این دلمایه را از وحی بگیرند و آن دستمایه ای که خودشان به عنوان آداب هنری داشتند را ظرف و دلمایه را مظروف قرار بدهند تا اگر نثری دارند، محققانه و عالمانه و فقیهانه باشد و اگر نظمی دارند، شاعرانه باشد، به طوری که بتواند اندیشه و انگیزه را هماهنگ کند. مفسر بزرگ قرآن کریم با اشاره به وجود جاذبه های قرآن کریم در سروده های شعرایی همچون حکیم فردوسی، حکیم نظامی، ثنایی، عطار نیشابوری، مولوی و حافظ، تصریح کرد: این شعرای بزرگوار گاهی به صراحت می گفتند: «هر چه دارم از دولت قرآن دارم» و گاهی مضامین بلند را دلمایه و مظروف قرار دادند و ادبیات و هنر را به عنوان ظرف قرار دادند. این هنری که برای مظروف قرآنی ظرف است، اثربخش تر و موثرتر است. این مرجع تقلید بر ضرورت جمع آوری محتوای قرآنی و همچنین محتوای مدح و منقبت
این شاعره پرآوازه درباره عترت طاهرین تأکید کردند و فرمودند: طالب آملی قصاید بسیار بلندی در مدح و منقبت امیرالمومنین علیه السلام دارد؛ قصایدی که درباره انسانیت، کرامت، عدالت، حریت، استقلال، جود و سخاوت و کرم، بی اعتنایی به دنیا و عفاف امیرالمومنین علیه السلام آمده که اینها جانمایه دیوان طالب آملی است. آیتالله جوادی آملی در بخشهای دیگری از اظهارات خود افزود: درست است که طالب آملی سراینده بود و سروده هایش جاذبه دارد، اما دلمایه سروده های او معارف دینی است که او معارف دینی را در ظرف بلورین آورده است. استاد برجسته حوزه علمیه با توضیح بیشتر در همین زمینه، تأکید کرد: اگر کسی آب شور یا غیرگوارایی را در ظرف بلورین بریزد، این محصولش تکاثر است، نه کوثر؛ اگر طالب آملی کوثر آورد، برای آن است که از معارف قرآن و عترت علیهم السلام بهره فراوانی برده و همان را به صورت مدح امیرالمومنین و امام رضا علیهم السلام و سایر بزرگان و مفاخر اسلامی آورده است. وی با بیان اینکه آنچه که از این همایش ها برداشت می شود باید همان دلمایه ها و مظروف های این ظرفهای هنری باشد، خطاب به برگزارکنندگان این کنگره اظهار داشت: اگر طالب آملی توانست معقول
را متخیل و متخیل را محسوس کند، شما هم همین راهها را بروید و در بزرگداشت سرایندگان، اینچنین باشید. آیت الله جوادی آملی گفت: شما درباره فردوسی، نظامی و سرایندگان دیگر همین کار را انجام دهید، منتها مازندران از آن جهت که مهد ولایت بود، به برکت ساداتی که به طبرستان رفتند و نور ولایتی که در همین محدوده ها تابید، اینها جانمایه های فراوانی داشتند. این مرجع تقلید با اشاره به نمونه هایی از ولایتمداری مردم مازندران، تصریح کرد: پس از اینکه اسلام وارد ایران شد، مردم ساری وقتی نام امیرالمومنین علیه السلام را می شنیدند، آنچنان به سخنان گوینده گوش می دادند که گویا گوینده در حال تلاوت قرآن است. استاد برجسته حوزه علمیه اظهار داشت: اگر خدای سبحان درباره قرآن فرمود: «إِذَا قُرِىَ الْقُرْءَانُ فَاستَمِعُوا لَهُ وَ أَنصِتُوا»، اگر سخنران یا گوینده یا پیام آوری در جمع مردم ساری اعلام می کرد که علی بن ابیطالب علیه السلام چنین فرمود؛ مردم همانند «إِذَا قُرِىَ الْقُرْءَانُ فَاستَمِعُوا لَهُ وَ أَنصِتُوا» گوش می دادند که این فخر و جمال و جلال و شکوه و عظمت نصیب مردم این منطقه است. وی تقدیم شهدای گرانقدر به نظام اسلامی را از محصولات
ولایتمداری مردم مازندران دانست و تأکید کرد: اگر مردم مازندران تا آخرین لحظه به پای نظام اسلامی تلاش و کوشش می کنند، به برکت همین ولایتمداری آنهاست.