چهارمین ترکیب‌بند زینبی مستشار نظامی منتشر شد

‎زیبا شده این واقعه با خطبه زینب(س)

کدخبر: 2265276

چهارمین ترکیب بند زینبی نغمه مستشار نظامی با تاکید بر نگاه عاشقانه حضرت زینب (س) به زیبایی‌های کربلا منتشر شد.

به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، چهارمین ترکیب بند زینبی نغمه مستشار نظامی با تاکید بر نگاه عاشقانه حضرت زینب (س) به زیبایی‌های کربلا سروده شد.

بند اول ‎گفتم چه برای تو به جا مانده از این عشق ‎فرمود همین عشق ، همین عشق ، همین عشق ‎در باغ خدا گم شده بودیم و خدا خواست ‎ما را به نگاهی بکشانَد به زمین عشق ‎تردید در آیینه ی صاحب نظران نیست ‎وقتی که رسانده ست دلم را به یقین عشق ‎از هر طرفی تلخی و از هر طرفی درد ‎شادا نمکین زخم تو، شادا شکرین عشق ‎تا دوست مرا ساده و آزاده ببیند ‎ دل را به همین حال غریبانه ببین عشق ‎ای جان جهان دست بگیر از من عاشق ‎این یک دو نفس را به کنارم بنشین ، عشق! ‎عشق است نخستین گل روییده در این دشت ‎در راه شهیدان وطن، مذهب و دین: عشق ‎این عشق به هر رنگ و به هر بو شکرین است ‎تا بوده همین بوده و تا هست همین است ‎بند دوم ‎زینب، گل زهرا و علی، خواهر عشق است ‎تفسیر دگرگونه یی از باور عشق است ‎از واقعه ی کرب و بلا تا سفر شام ‎هر شور که افتاده به زیر سر عشق است ‎نامش به تن کاخ ستم لرزه فکنده است ‎چون در رگ او خون پیام آور عشق است ‎امضا شده این خطبه به توشیح امامان ‎بر هر ورقش نکته ای از جوهر عشق است ‎نوری ست در آیینه که نقصان نپذیرد ‎مشکات ، کلامی ست که روشنگر عشق است ‎ شام و شب دیجور کجا و صدف نور ‎این پرده نشین ناب ترین گوهر عشق است ‎خفاش چه می داند از آرامش ققنوس ‎تفسیر تو در آتش بال و پر عشق است ‎ای بال و پر سوخته ات سرمه ی دیده ‎ای عطر سخن، خون غزل، روح قصیده ‎بند سوم ‎پروانه ی دل بال و پرش را نشناسد ‎چون شمع که در شعله سرش را نشناسد ‎چون شعله که وقتی به دل کوه بیفتد ‎فواره ی خون جگرش را نشناسد ‎این شعله ی سوزان که فتاده ست به جانم ‎چون سر بکشد خشک و ترش را نشناسد ‎یک دست جنون است و سراپا همه خون است ‎می تازد و دست دگرش را نشناسد ‎در گرد و غبار سم اسبان چه خسوفی ست ‎حاشا که حسینت، قمرش را نشناسد ‎حیف است که ماه از نفسش نور نگیرد ‎خورشید ، دل شعله ورش را نشناسد ‎حاشا برسد مادر و در جمع شهیدان ‎در لجّه ای از خون پسرش را نشناسد ‎تنها نه فقط همقدم مادرت آمد ‎خواهر همه جا پشت تن بی سرت آمد ‎ بند چهارم ‎یک دشت پر از نور، پر از شور، پر از گل ‎یک قافله آیینه و صد چشم تامل ‎یک دشت پر از بال ملایک،همه خونین ‎یک رود پر از عطر عطش،جام تسلسل ‎یک دست گل لاله و یک دست گل سرخ ‎یک جام گل نرگس و نسرین و گلایل ‎از بوی گلستان همه یک پارچه، حیرت ‎با شوق شهادت همه یک دست، توسل ‎خواهر به هرآنسو که نظر کرد تو را دید ‎عالم همه در حیرت از این صبر و تحمل ‎خواهر گل زهراست ، جز این نیز نشاید ‎این قوم شهیرند به ایمان و توکل ای کاش بگیرند شهیدانه ز ما دست ‎فردا که همه می گذرند از سر آن پل ‎منظور کرامات شما اهل یقین است ‎هرجا سخن از معجزه ی حبل متین است ‎بند پنجم ‎می خواستم از معجزه از سر بنویسم ‎گفتم که از این قافیه کمتر بنویسم ‎در وسع قلم نیست از این داغ نسوزد ‎در وسع دلم نیست که از در بنویسم ‎از برقع دلسوختگان حرم نور ‎از اشک تو برچادر مادر بنویسم ‎افسوس نشد با کلماتم نم آبی ‎بر حنجر تفتیده ی اصغر بنویسم ‎مگذار که در حسرت دیدار بمیرم ‎بگذار از این شوق مکرر بنویسم ‎از شعر برای حرمش فرش ببافم ‎بر دار رود گر قلم از سر بنویسم ‎ای واژه ی دلتنگ عطشناک به رقص آ ‎تا از رگ و خون، خامه و خنجر بنویسم ‎مولا همه را دیده و می بیند از این پس ‎زینب نفس خون حسین است، همین بس ‎بند ششم ‎هم خواهرم وهم دمم و هم نفسم من ‎ این قافله را مونس و فریاد رسم من هر صبح که با قافله ها راه می افتیم ‎پژواک غریبانه ی بانگ جرسم من از مردم کوفی صفت شام بگویم ‎امشب چو به پابوس نگاهت برسم من ‎ای مقصد هر هجرت و ای مونس هر راه ‎بعد از تو پرستوی رها از قفسم من ‎ای خوان تو خون دل و قرآن و تلاوت ‎بر سفره ی تو چشم و دل ملتمسم من ‎ما را که به فرش حرمت راه نباشد ‎در بادیه ها رهسپر خار و خسم من ‎شاعر نه، مسافر نه، اگر دوست پذیرد ‎در جرگه ی عشاق شما "هیچ کسم" من ‎از فرش تو تا عرش خدا نیم قدم بود ‎افسوس که وسع من و این قافیه کم بود بند هفتم ‎با ناقه ی دل در سفرم، درسفر اشک ‎خون می چکد از شعله چه آمد به سر اشک؟ ‎کی بوده ام این گونه پریشان صحاری ‎چشم که چنین ریخته خون از جگر اشک؟ ‎کی رفته ای از دیده که در حسرت رویت ‎آیینه گرفتم به ره چشم تر اشک ‎ای ماه بر این پیکر صدپاره کفن باش ‎ای ماه منم همسفر شعله ور اشک ‎در ماتم گل های به خون خفته ی این باغ ‎در هر مژه ای خیمه زده بال و پر اشک ‎ای کاش نسیمی بوزد باغ عطش را ‎بر گل نم آبی برسد بر اثر اشک ‎هم شاعر و هم کاتب و هم نقش نگار است ‎ای دست مریزاد به صدها هنر اشک ‎آزاده دلا خیل اسیران تو ماییم ‎دلداده ی آیینه ی لبخند خداییم

بند هشتم ‎گل می دهد این دشت در این شعله پیاپی ‎خون می چکد و می دمد از جام ولا می ‎ابلیس ملبس به فتن های عجیبی ست ‎بخل و حسد و تفرقه و سلطنت ری ‎جان ها به فدای لب خشکیده ی اصغر ‎عالم به فدای سر برپاشده از نی ‎در پای تو افتاده سر جمله ی عشاق ‎با قافله سالاری سر، راه شود طی ‎هر گوشه ی این خاک قدم گاه عزیزی است ‎در مکه و شامات و دمشق و حلب و جی ‎می ایستد و هر نفس آیینه ی نور است ‎دنیا به تپش آمده با هر سخن وی ‎ تیغ اسد الله شده خطبه ی زینب ‎کی دیده جهان شیر زنی شعله بیان، کی؟ ‎کی بوده جدا جان تو از جان حسینت ‎عالم به فدای لب عطشان حسینت

‎بند نهم ‎هر گوشه ی این دشت از آن مه اثری بود ‎از شعله ی دل در دل آتش خبری بود ‎این غنچه که بی سر به گل سرخ شبیه است ‎نیلوفر لب تشنه ی خونین جگری بود ‎عمامه ی خونین علی را بفرستید ‎هر جا که دل فاطمه با چشم تری بود ‎مجنون تو شد هر که در این دشت قدم زد ‎لیلای تو مجنون دل شعله وری بود ‎آن سر که به سالاری این قافله آمد ‎در مملکت حسن سر تاجوری بود ‎دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش ‎بیچاره ندانست که یارش سفری بود ‎ساقی ز لب علقمه بی مشک می آید ‎دل سوخته ای از سفر اشک می آید ‎بند دهم ‎ای شرم جگرسوز که در جان فراتی ‎لب تشنه ی لبیک قتیل العبراتی ‎شرمنده ی لب تشنگی دختر خورشید ‎شرمنده ی سر سلسله ی آب حیاتی ‎ای رودخروشان و پریشان چه نشستی؟ ‎در کار فلک نیست قراری و ثباتی ای شعر حسینی تو نماز شب ما باش ‎ای اشک فرو ریز که تو خمس و زکاتی سیراب عطش می شوم آن دم که ببارد ‎از تشنگی ات بر لب خشکم قطراتی ‎یک عمر فقط روضه مکشوف نوشتیم ‎بگذار که سربسته بمانند نکاتی ‎عشق و لب عطشان و سر و تیغه خنجر ‎ما و نم اشکی و سلام و صلواتی ‎دل کنده‌ام از دار و ندارم به هوایش ‎جانان من است او دل و جانم به فدایش ‎بند یازدهم ‎بنشین به نظرگاه تماشاگه رازش ‎در وقت سحرهای پر از راز و نیازش ‎زیباست قدم‌های علی وار حسینی ‎زهرایی تسبیح مزین به نمازش ‎زیباست همین دشت پر از لاله ی حمرا ‎عشق است و همین زخم و همین سوز و گدازش ‎زیباست همین آبله های دل خونبار ‎بر پای طلب شوق فرود است و فرازش ‎با قافله سالاری سر می رود از خویش ‎زیباست سفر با همه ی راه درازش ‎زیباست خروشیدن آوای حسینی ‎زیباست دم زینبی و بانگ حجازش ‎در آینه ی کرب و بلا ها کن و هو کن ‎جانم به فدای نفس آینه سازش ‎زیبا شده این واقعه با خطبه زینب ‎آتش زده بر دامن تاریک ترین شب ‎بند دوازدهم ‎بسته ست نفس های زیادی به نگاهی ‎صاحب نظرا با نظر لطف نکاهی ‎حاشا که درین میکده بی یار بگردی ‎حاشا که ازین میکده جز یار بخواهی ‎نازک دلی شاعری و سایه ی مهتاب ‎ماییم : پر شاپرک بسته به آهی ‎آهی که ازین ناله ی شبگیر برآید ‎بگشوده ازین بیت به دیدار تو راهی تا بوسه بر آن ماه عجب راه درازی است ‎خرما ندهد نخل به روزی و به ماهی آن روز تماشای جمالش چه بهشتی است ‎آن روز چه روزی است ! چه صبحی! چه پگاهی! ای باغ تو لبریز ز قمری و قناری ‎مگذار ز باغت رود این کفتر چاهی ‎جانم به تمنای تو با چشم تر افتد ‎یک مصرع این شعر اگر در نظر افتد انتهای پیام/

منبع: فارس

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: