گزارشی از آنچه در عملیات «مارینز» گذشت/۱
رکوردی که همچنان دستنخورده باقی مانده است
يك مقام نزديك به انقلابيون تهديد كرد، در صورتیکه اعضاى نيروهاى مداخلهگر، بار ديگر مناطق مسلماننشین را مورد حمله قرار دهند، يك جنگ چريكى تمام عیار عليه آنان آغاز خواهد شد و اين، اولين و آخرين اتمامِحجت است.
به گزارش گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، عملیات مارینز ساعت شش و بیست دقیقه بامداد روز 23 اکتبر سال 1983 میلادی (اول آبان ماه سال 1362 شمسی) ساختمان محل استقرار تفنگداران دریایی آمریکا ( موسوم به نیروهای «مارینز») با صدای انفجار مهیبی به تلی از خاک و آهن تبدیل شد. به فاصله چند دقیقه، ساختمان محل استقرار چتربازان فرانسوی نیز به سرنوشتی مشابه دچار شد. چندین روز طول کشید تا تلفات دقیق اشغالگران معلوم شود : 241 تفنگدار دریایی آمریکایی و 58 چترباز فرانسوی. چند ساعت بعد، یک سازمان شیعه لبنانی، موسوم به «جهاد اسلامی» مسولیت این دو عملیات را بر عهده گرفت و مجریان آن را دو جوان 20 و 21 ساله اعلام نمود. هویت مجریان این دو عملیات تا کنون مشخص نشده است اما رکوردی که آنان در مبارزات ضداشغالگری به ثبت رساندند هنوز دست نخورده باقی مانده است؛ دو نفر در برابر 299 نفر.
آنچه در ادامه خواهید خواند بخش اول مشروح این عملیات مبهم و بزرگ است که حمید داود آبادی اینگونه روایتش میکند:
****
تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت در فاصلهى 800 مترى شمال باند و سالن فرودگاه بینالمللى بیروت واقع در حومهی جنوبى و محل سکونت شیعیان، ساختمان چهار طبقهى مستحکمى به طول 75 و عرض 50 متر قرار داشت. این ساختمان که از بتون مسلح ساختهشده بود، تا پیش از آن، محل استقرار تشکیلات اداری "تأمین پروازهاى فرودگاه" بود که خرداد 1361ه.ش (ژوئن1982م) در جریان تجاوز نیروهاى اسرائیل به بیروت، مورد اصابت تعداد زیادى گلولهى توپ و خمپاره قرار گرفت؛ ولى براى انهدام آن بناى عظیم و محکم، احتیاج به مواد منفجرهى بسیار زیادى بود.
روز چهارشنبه 1361/6/3 ه.ش (25 اوت 1982م) وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد: "تفنگداران دریایى آمریکا، امروز براى نخستین بار پس از 44 سال، وارد بیروت شدند تا بر خروج چریکهاى فلسطینى از پایتخت لبنان نظارت کنند.
یک سخنگوى آمریکا گفت: "پیاده شدن تفنگداران دریایى آمریکا، بدون حادثه انجام شد." نخستین گروه، شامل سیصد تفنگدار، با کشتىهاى آبى - خاکى وارد بندر بیروت، و در ساعت 6/30 دقیقه بهوقتتهران وارد شهر شدند. بعدازظهر همان روز نیز پانصد تفنگدار دیگر آمریکایى و پانصد و سى سرباز ایتالیایى وارد بیروت شدند. با ورود اولین گردان تفنگداران دریایى آمریکا، که بهعنوان "نیروهاى حافظ صلح" در بیروت مستقر شدند، فرماندهى این نیروها پس از بازدید و شناسایى ساختمان، و با توجه به استحکام آن، و اینکه ازلحاظ استراتژیک داراى موقعیت بسیار خوبى بود، آنجا را براى استقرار واحدهاى فرماندهى و نیروهاى تفنگدار، بسیار عالى تشخیص داد و گروه - گروه نیروهاى آمریکایى در طبقات و اتاقهاى آن ساکن شدند. سال 1362ه.ش (1983م)، 2100 نفر نیروى نظامى چندملیتی، متشکل از 1600 آمریکایى، 200 فرانسوى، 200 ایتالیایى و 100انگلیسى در بیروت حضور فعال داشتند.
بالگردهای آمریکایى، نیروهاى تفنگدار را از عرشهى ناو "نیوجرسى" که در سواحل بیروت مستقر بود، به کنار مقر انتقال مىدادند. با توجه به اینکه جادهاى که از بیروت بهطرف فرودگاه مىآمد، مسدود شده بود، آن منطقه از امنیت بیشترى برخوردار بود. محل استقرار نیروهاى "مارینز" آمریکا، از منطقهى "خلده" در جنوب بیروت تا "عین المریسه" در بیروت غربى که سفارت آمریکا در آنجا قرار داشت، امتداد داشت. رابین رایت، دربارهى ورود آمریکایىها به درگیرىهاى داخلى لبنان مىنویسد: هنگامیکه جنگى داخلى بین نیروهاى روزی و مسیحیان فالانژ صورت گرفت و روزیها توانستند فالانژها را از 85 درصد مناطق کوهستانى بیرون برانند و تا نزدیکى مقر ریاست جمهورى لبنان پیش بروند، ارتش لبنان، وحشتزده نیروهاى آمریکایى را به کمک طلبید تا بتواند مقابل حملات نیروهاى در وز مقاومت کند و مناطق استراتژیکى را که در حال اشغال بود، پس بگیرد. فرماندهان ارتش لبنان تأکید مىکردند که ارتش، حتى نیم ساعت هم نمىتواند در برابر روزیها مقاومت کند.
مَک فارلِین براى کمک به آنها اعلام آمادگى کرد. بافرمان آمادهباش، قرار بود تمام نیروهاى دریایى و هوایى آمریکایى، نه براى دفاع از یک پایگاه آمریکایى، بلکه براى کمک به ارتش لبنان، در درگیریها شرکت کنند. توپخانهى سنگین ناو اتمى "ویرجینیا" بیش از هفتاد شلیک همزمان بر روى هدفهاى موردنظر انجام دادند. هواپیماهاى جنگى آمریکا به پرواز درآمدند و تا آخرین دقایق پروازشان به بمباران ادامه دادند. غمانگیزتر این بود که بعداً معلوم شد این شلیکها و بمبارانها، اصلاً لازم نبوده است؛ چراکه مک فارلین و واسطههایى از عربستان سعودى یک هفته بعد، بین طرفین آتشبس درگیر برقرار کردند. با این حادثه و دخالت در جنگهاى داخلى لبنان، آمریکا بیطرفی و اعتبار خود را از دست داد.
مشاورین آمریکایى، از آن به بعد دیگر بهعنوان متحد مسیحیان تلقى مىشدند و تفنگداران دریایى هم، آنطور که یک روزنامهى چاپ بیروت نامگذارى کرده بود "ژاندارمهاى بینالمللى در لبنان" نامیده شدند و بهعنوان نشانههاى آشکارِ قدرت سیاسى آمریکا، یکباره هدف حملات گروههاى متحد مسلمان قرار گرفتند. از لحظهاى که این تفنگداران، در جنگ داخلى گروههاى لبنانى بیطرفی خود را کنار گذاشتند، دیگر نقش خود را بهعنوان عضو سپاه بینالمللى حافظ صلح از دست دادند و اصلاً صلحى هم وجود نداشت که آنها بخواهند و بتوانند حفظش کنند.
قدرت فیزیکى واحدهاى آمریکایى بهاضافهی توپهاى سنگین ناو نیوجرسى که گلولههاى آن "فولکس پرنده" نامیده مىشد و 2700 پوند (حدود1250 کیلوگرم) وزن داشت، در مقابل تکتیراندازان، بمبگذاران و تروریستها، بیخاصیت تشخیص داده شد. 24 روز پس از درگیرىهاى "سوقالجیشی" بود که رانندهى خندان کامیون بنز، پایگاه واحد دریایى آمریکا را منفجر ساخت و تفنگداران را که هنوز در خواب بودند، به هوا پرتاب کرد. روز سهشنبه 1361/8/11 ه.ش (2 نوامبر 1982م)، اولین انفجار علیه حضور نیروهاى آمریکایى در لبنان روى داد. بمب کار گذاشتهشده در یک اتومبیل، نزدیک ساختمان مارینز منفجر شد و تعدادى غیرنظامی و یک سرباز آمریکایى مجروح شدند. جورج بال، دربارهى موقعیت نیروهاى آمریکایى در آن مقر مىنویسد: "پایگاه تفنگداران دریایى آمریکا، جنب محل استقرار واحدهاى ارتش لبنان، نزدیک فرودگاه بیروت، درست در محلى قرار داشت که کوهستان "شور" بر آن مشرف بود و به همین جهت بلافاصله پس از خروج قواى اسرائیلى از بیروت، تفنگداران آمریکایى ناخواسته در معرض تیراندازىهایى قرار گرفتند که بین ارتش لبنان با فالانژیستها از یکسو، و نیروهاى روزی و شیعیان که از محل زندگى خود دفاع مىکردند، از سوى دیگر ردوبدل مىشد".
بنابر اظهار منابع آمریکایى، مقر ستاد مشترک تفنگداران دریایى آمریکا در بیروت، داراى یک مرکز مخابرات راه دور و یک سیستم شناسایى لیزر فوقالعاده بود. در این ساختمان که قبلاً جهت تأمین و مراقبت پرواز هواپیماهاى غیرنظامی لبنان مورداستفاده قرار مىگرفت و اخیراً در اختیار آمریکایىها قرارگرفته بود، این بخشها وجود داشتند: از طبقهى همکف آن به عنوان انبار لوازم تدارکاتى استفاده مىشد؛ همچنین دو سالن ژیمناستیک براى ورزش و بدنسازی تفنگداران، در این طبقه مهیا شده بود. در طبقههاى اول و دوم ساختمان، در اتاقهاى کوچک، تفنگداران به استراحت مىپرداختند. بخشى از طبقهءى سوم اختصاص به درمانگاه بهدارى قواى مارینز داشت. در زاویهى جنوب شرقى طبقهى سوم، مرکز تلفن، بىسیم و سیستم ارتباطات رادیویى قرار داشت که ستاد مشترک را به کلیهى مواضع آمریکایى در بیروت، و همچنین ناوها و کشتىهاى مستقر در ساحل بیروت مرتبط مىساخت. بر بالاى بام ساختمان، یک سیستم رادارى کار گذاشتهشده بود که قادر به شناسایى نقاط و به خصوص مراکز شلیک و آتش بود. از پارکینگ وسیع کنار ساختمان که غالباً نیروهاى آمریکایى در آنجا بسکتبال بازى مىکردند بهعنوان باند هلىکوپترهایى که از ناو نیوجرسی برمىخاستند، استفاده مىشد.
به لحاظ وضعیت رفاهى و امکانات فراهم آمده در مقر تفنگداران آمریکایى، این ساختمان در میان دیگر نیروهاى خارجى چندملیتی مستقر در لبنان، به "هتل هیلتونِ بیروت" معروف شده بود و سربازان آمریکایى، در این مورد بسیار به خود مىبالیدند. اولین مورد از تلفات وارده به تفنگداران دریایى آمریکا، در ماه خرداد 1362ه.ش (ژوئن 1983م)، به فاصلهى چند روز پس از اعلام ترک بیروت از سوى ارتش اسرائیل و بالا گرفتن موج مخالفت علیه قرارداد 17مه اتفاق افتاد؛ به دنبال آن، در روز دوشنبه (7 شهریور 29 اوت) 2تفنگدار دریایى کشته و 14 تن نیز زخمى شدند و نیز در روز سهشنبه 15شهریور(6 سپتامبر)، براثر اصابت موشک، 2 تفنگدار کشته و 3 نفر دیگر زخمى شدند. روز دوشنبه 1362/7/4 ه.ش، (26 سپتامبر 1983م) وزیر خارجهى آمریکا گفت: "ما به این دلیل در لبنان خواهیم ماند که نمىدانیم در آینده چه خواهد شد؛ اما ما براى تفنگداران خود در لبنان مأموریت ویژهاى در نظر داریم." وى هیچ اشارهاى به این مأموریت نکرد.
در مسیر عملیات روز شنبه 1362/7/2 ه.ش، (24 سپتامبر 1983م) خبرگزارىها اعلام کردند: "یک مقام نزدیک به انقلابیون مسلمان لبنان تهدید کرد، در صورتیکه اعضاى نیروهاى مداخلهگر چند ملیتی مستقر در بیروت، بار دیگر مناطق مسلماننشین بر فراز کوههاى مرکزى لبنان را مورد حمله قرار دهند، یک جنگ چریکى تمامعیار علیه آنان آغاز خواهد شد و این، اولین و آخرین اتمامِحجت است." روز یکشنبه 1362/8/1 ه.ش (16 محرمالحرام 1404ه.ق، 23اکتبر 1983م) درحالیکه حدود یک سال از حملهى شهید "احمد قصر" در تهاجم شهادت طلبانه به مقر فرماندارى نظامى اسرائیل و شش ماه و پنج روز از انفجار ساختمان اصلى سفارت آمریکا در منطقهى "عین الم ریسه" واقع در بیروت غربى مىگذشت حادثهى دیگرى در شرف وقوع بود. شب قبل، تفنگداران آمریکایى که هیچگاه از عیاشى و فساد دستپر نمىداشتند، در محل استقرار خود در نزدیکى فرودگاه بینالمللى بیروت، با حضور تعدادى از شبهنظامیان فالانژ لبنانى، جشنى برپا کرده بودند. فواحش هدیهاىِ فالانژها نیز تا نیمههاى شب به سرگرم کردن سربازان مشغول بودند.
ساعت آزادى رفتوآمد مردم عادى، از 7 صبح آغاز مىشد. یکشنبه بود و روز تعطیل هفته. شهر بیروت هنوز در خواب بود. نظامیان آمریکایى روزِ تعطیل اجازه داشتند تا ساعت 6/30 استراحت کنند. فقط تعدادى از کارکنان قسمت آشپزخانه که وظیفهى آماده سازى صبحانهى نیروها بر عهدهشان بود، و نیز چند نفر نیروى خدمات که مسئول نظافت بودند، بیدار بودند. در روزهاى عادى، 250 تا 300 درجهدار و سرباز در ساختمان مارینز مستقر بودند؛ ولى آن روز 40 نفر از سربازان به مرخصى رفته بودند. بعضى روزها تعدادى هواپیما که از کشورهاى اطراف، مواد غذایى، میوه و سبزیجات صادراتى خود را به لبنان مىفرستادند، در باند فرودگاه بینالمللى بر زمین مىنشستند؛ به همین لحاظ هر روز تعداد زیادى کامیون کوچک و بزرگ جلوى درِ اصلى ساختمان فرودگاه، به انتظار فرود هواپیما و انتقال اجناس و کالا به شهر، صف بسته بودند. این امر براى نگهبانان آمریکایى که در سنگرهاى خود مراقب اوضاع و هر گونه تحرکى بودند، امرى عادى تلقى شده و مورد مشکوکى در آن به چشم نمىخورد.
در ساعت 6/20 دقیقه صبح، گروهبان دوم "ادى.دى فرانکو" که مسئولیت نگهبانى از ساختمان بر عهدهاش بود، در پشت کیسههاى شنىِ بیرون ساختمانِ "گردان چترباز" با چشمان خسته و خوابآلود تردد محدود کامیونها را کنترل مىکرد. براساس آموزشهاى داده شده، و براى رعایت احتیاط به نیروهاى مارینز دستور داده بودند که همواره به هنگام ورود به مقر، اسلحههاى خود را از فشنگ خالى کنند؛ به همین لحاظ بود که نگهبانان درِ ورودى مقر نیز، بر روى اسلحه خود خشاب خالى گذاشته بودند. اکثر نگهبانانى که در آن لحظات بیدار بودند کامیونى را دیدهاند که از جادهى فرودگاه به سمت چپ جادهى داخل پارکینگ ساختمان رفته و با سرعت کم، دوبار در محوطهى وسیع پارکینگ چرخ زده و سپس با سرعت زیاد خود را به دروازهى آهنى مقر کوبیده است. کارشناسان نظامى غربى، دربارهى اینکه: "چرا رانندهى کامیون، قبل از عملیات، دو بار در محوطهى پارکینگ روبه روى مقر، ماشین را چرخ داده و سپس حمله کرده است؟"
نظرات مختلفى ارائه دادهاند. عدهاى معتقدند که او با این کار قصد داشته تا بر سرعت ماشین بیفزاید. گروهى دیگر بر این اعتقادند که هر دو انفجار مقر تفنگداران آمریکایى و مقر چتربازان فرانسوى، باید در یک لحظه انجام مىشده است و راننده کامیون به لحاظ اینکه کمى زودتر حرکت کرده است، در محوطه چرخ زده است. هنگامى که کامیون، تورىهاى سیمى را رد مىکرد، تابلوى بزرگى مقابل راننده نمایان شد که به دروازهى نصب شده و بر روى آن نوشته شده بود: "توجه... قبل از ورود به مقر، حتماً سلاح خود را خالى کنید". گروهبان فرانکو، ناگهان در مقابل خود، کامیون بزرگ زرد رنگى رادید که رانندهى جوانِ خوش سیمایى با موها و ریشهاى مشکى و پر، درحالى که بر سرعت ماشین خود افزوده بود، یک آن در چشمان او زل زد و در حالى که مىخندید، به سوى فرانکو هجوم آورد. برخى منابع نظامى معتقدند کامیون از شب قبل در پارکنیگ سمت چپ مقر بوده است. عدهاى این احتمال را بعید نمىدانند که رانندهى کامیون در صف کامیونهاى منتظر آمدن هواپیما در فرودگاه، قرار داشته و صبح زود از آنجا به مقر حمله کرده است.
بازرسى کامل و دقیق خودروها در روز بود؛ و به احتمال زیاد، شب گذشته، قبل از ساعت منع عبور و مرور، کامیون را با استفاده از محملى مناسب به آنجا بردهاند. گروهبان یکمى که در نزدیکى پارکینگ قرار داشت، با دیدن کامیونى که بر سرعتش افزوده مىشد، فرصت کرد تا به سرعت خشاب خالى را در آورده و خشابى پر روى اسلحه خویش بگذارد؛ ولى فقط توانست پنج گلوله بهطرف کامیون و رانندهى آن شلیک کند بلافاصله سپرهاى ماشین با بدنش برخورد کرد، ماشین از روى او رد شد و به مقر حمله برد. کامیون مرسدس بنز زرد رنگ حامل مواد منفجره، از درِ جنوبى وارد طبقهى همکف شد و طبقات دیگر را ویران کرد. در یک لحظه انفجارى عظیم بیروت را به لرزه در آورد. دقایقى نگذشت که ابرى سیاه و غلیظ،آسمان محل حادثه را پوشاند.
ساختمان فرماندهى تفنگداران، در یک چشم بر هم زدن، به گورستانى دست جمعى تبدیل شده بود. رانندگان کامیونهایى که جلوى فرودگاه صف بسته بودند و غالباً پشت فرمان چرت مىزدند با شنیدن صداى وحشتآور انفجار که موج آن زمین را لرزاند، بهطرف محلى در آن سوى پارکینگ که دود و آتش از آن برمىخاست، دویدند. آنان اولین نفراتى بودند که به محل حادثه رسیدند؛ ولى با دیدن صحنهى وحشتناکى که مقابل دیدگانشان بود، درجا خشکشان زده و نمىدانستند باید چه بکنند.
ادامه دارد...
منبع: فارس
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.