گزارشی از آنچه در عملیات «مارینز» گذشت/۱

رکوردی که همچنان دست‌نخورده باقی مانده است

کدخبر: 2277793

يك مقام نزديك به انقلابيون تهديد كرد، در صورتی‌که اعضاى نيروهاى مداخله‌گر، بار ديگر مناطق مسلمان‌نشین را مورد حمله قرار دهند، يك جنگ چريكى تمام‌ عیار عليه آنان آغاز خواهد شد و اين، اولين و آخرين اتمامِ‌حجت است.

به گزارش گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، عملیات مارینز ساعت شش و بیست دقیقه بامداد روز 23 اکتبر سال 1983 میلادی (اول آبان ماه سال 1362 شمسی) ساختمان محل استقرار تفنگداران دریایی آمریکا ( موسوم به نیروهای «مارینز») با صدای انفجار مهیبی به تلی از خاک و آهن تبدیل شد. به فاصله چند دقیقه، ساختمان محل استقرار چتربازان فرانسوی نیز به سرنوشتی مشابه دچار شد. چندین روز طول کشید تا تلفات دقیق اشغالگران معلوم شود : 241 تفنگدار دریایی آمریکایی و 58 چترباز فرانسوی. چند ساعت بعد، یک سازمان شیعه لبنانی، موسوم به «جهاد اسلامی» مسولیت این دو عملیات را بر عهده گرفت و مجریان آن را دو جوان 20 و 21 ساله اعلام نمود. هویت مجریان این دو عملیات تا کنون مشخص نشده است اما رکوردی که آنان در مبارزات ضداشغالگری به ثبت رساندند هنوز دست نخورده باقی مانده است؛ دو نفر در برابر 299 نفر.

آنچه در ادامه خواهید خواند بخش اول مشروح این عملیات مبهم و بزرگ است که حمید داود آبادی اینگونه روایتش می‌کند:

****

تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت در فاصله‏‌ى 800 مترى شمال باند و سالن فرودگاه بین‏‌المللى بیروت واقع در حومه‏‌ی جنوبى و محل سکونت شیعیان، ساختمان چهار طبقه‏‌ى مستحکمى به طول 75 و عرض 50 متر قرار داشت. این ساختمان که از بتون مسلح ساخته‌شده بود، تا پیش از آن، محل استقرار تشکیلات اداری "تأمین پروازهاى فرودگاه" بود که خرداد 1361ه.ش (ژوئن1982م) در جریان تجاوز نیروهاى اسرائیل به بیروت، مورد اصابت تعداد زیادى گلوله‏‌ى توپ و خمپاره قرار گرفت؛ ولى براى انهدام آن بناى عظیم و محکم، احتیاج به مواد منفجره‏‌ى بسیار زیادى بود.

روز چهارشنبه 1361/6/3 ه.ش (25 اوت 1982م) وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد: "تفنگداران دریایى آمریکا، امروز براى نخستین‏ بار پس از 44 سال، وارد بیروت شدند تا بر خروج چریک‏‌هاى فلسطینى از پایتخت لبنان نظارت کنند.

یک سخنگوى آمریکا گفت: "پیاده شدن تفنگداران دریایى آمریکا، بدون حادثه انجام شد." نخستین گروه، شامل سیصد تفنگدار، با کشتى‌‏هاى آبى - خاکى وارد بندر بیروت، و در ساعت 6/30 دقیقه به‌وقت‌تهران وارد شهر شدند. بعدازظهر همان روز نیز پانصد تفنگدار دیگر آمریکایى و پانصد و سى سرباز ایتالیایى وارد بیروت شدند. با ورود اولین گردان تفنگداران دریایى آمریکا، که به‌عنوان "نیروهاى حافظ صلح" در بیروت مستقر شدند، فرماندهى این نیروها پس از بازدید و شناسایى ساختمان، و با توجه به استحکام آن، و این‏که ازلحاظ استراتژیک داراى موقعیت بسیار خوبى بود، آنجا را براى استقرار واحدهاى فرماندهى و نیروهاى تفنگدار، بسیار عالى تشخیص داد و گروه - گروه نیروهاى آمریکایى در طبقات و اتاق‏هاى آن ساکن شدند. سال 1362ه.ش (1983م)، 2100 نفر نیروى نظامى چندملیتی، متشکل از 1600 آمریکایى، 200 فرانسوى، 200 ایتالیایى و 100انگلیسى در بیروت حضور فعال داشتند.

بالگردهای آمریکایى، نیروهاى تفنگدار را از عرشه‏‌ى ناو "نیوجرسى" که در سواحل بیروت مستقر بود، به کنار مقر انتقال مى‏‌دادند. با توجه به این‏که جاده‏اى که از بیروت به‌طرف فرودگاه مى‏‌آمد، مسدود شده بود، آن منطقه از امنیت بیش‏ترى برخوردار بود. محل استقرار نیروهاى "مارینز" آمریکا، از منطقه‏‌ى "خلده" در جنوب بیروت تا "عین المریسه" در بیروت غربى که سفارت آمریکا در آنجا قرار داشت، امتداد داشت. رابین رایت، درباره‌‏ى ورود آمریکایى‏‌ها به درگیرى‏‌هاى داخلى لبنان مى‏‌نویسد: هنگامی‌که جنگى داخلى بین نیروهاى روزی و مسیحیان فالانژ صورت گرفت و روزی‌ها توانستند فالانژها را از 85 درصد مناطق کوهستانى بیرون برانند و تا نزدیکى مقر ریاست جمهورى لبنان پیش بروند، ارتش لبنان، وحشت‌زده نیروهاى آمریکایى را به کمک طلبید تا بتواند مقابل حملات نیروهاى در وز مقاومت کند و مناطق استراتژیکى را که در حال اشغال بود، پس بگیرد. فرماندهان ارتش لبنان تأکید مى‏‌کردند که ارتش، حتى نیم ساعت هم نمى‏‌تواند در برابر روزی‌ها مقاومت کند.

مَک فارلِین براى کمک به آن‏ها اعلام آمادگى کرد. بافرمان آماده‌باش، قرار بود تمام نیروهاى دریایى و هوایى آمریکایى، نه براى دفاع از یک پایگاه آمریکایى، بلکه براى کمک به ارتش لبنان، در درگیری‌ها شرکت کنند. توپخانه‏‌ى سنگین ناو اتمى "ویرجینیا" بیش از هفتاد شلیک همزمان بر روى هدف‏‌هاى موردنظر انجام دادند. هواپیماهاى جنگى آمریکا به پرواز درآمدند و تا آخرین دقایق پروازشان به بمباران ادامه دادند. غم‏‌انگیزتر این بود که بعداً معلوم شد این شلیک‏‌ها و بمباران‏‌ها، اصلاً لازم نبوده است؛ چراکه مک فارلین و واسطه‌‏هایى از عربستان سعودى یک هفته بعد، بین طرفین آتش‌بس درگیر برقرار کردند. با این حادثه و دخالت در جنگ‏هاى داخلى لبنان، آمریکا بی‌طرفی و اعتبار خود را از دست داد.

مشاورین آمریکایى، از آن به بعد دیگر به‌عنوان متحد مسیحیان تلقى مى‌‏شدند و تفنگداران دریایى هم، آن‌طور که یک روزنامه‌‏ى چاپ بیروت نام‏گذارى کرده بود "ژاندارم‌‏هاى بین‏‌المللى در لبنان" نامیده شدند و به‌عنوان نشانه‏‌هاى آشکارِ قدرت سیاسى آمریکا، یک‏باره هدف حملات گروه‏هاى متحد مسلمان قرار گرفتند. از لحظه‌‏اى که این تفنگداران، در جنگ داخلى گروه‏هاى لبنانى بی‌طرفی خود را کنار گذاشتند، دیگر نقش خود را به‌عنوان عضو سپاه بین‏‌المللى حافظ صلح از دست دادند و اصلاً صلحى هم وجود نداشت که آن‏ها بخواهند و بتوانند حفظش کنند.

قدرت فیزیکى واحدهاى آمریکایى به‌اضافه‌ی توپ‌‏هاى سنگین ناو نیوجرسى که گلوله‏هاى آن "فولکس پرنده" نامیده مى‏شد و 2700 پوند (حدود1250 کیلوگرم) وزن داشت، در مقابل تک‌تیراندازان، بمب‏گذاران و تروریست‏ها، بی‌خاصیت تشخیص داده شد. 24 روز پس از درگیرى‏هاى "سوق‌الجیشی" بود که راننده‏ى خندان کامیون بنز، پایگاه واحد دریایى آمریکا را منفجر ساخت و تفنگداران را که هنوز در خواب بودند، به هوا پرتاب کرد. روز سه‌شنبه 1361/8/11 ه.ش (2 نوامبر 1982م)، اولین انفجار علیه حضور نیروهاى آمریکایى در لبنان روى داد. بمب کار گذاشته‌شده در یک اتومبیل، نزدیک ساختمان مارینز منفجر شد و تعدادى غیرنظامی و یک سرباز آمریکایى مجروح شدند. جورج بال، درباره‌‏ى موقعیت نیروهاى آمریکایى در آن مقر مى‏‌نویسد: "پایگاه تفنگداران دریایى آمریکا، جنب محل استقرار واحدهاى ارتش لبنان، نزدیک فرودگاه بیروت، درست در محلى قرار داشت که کوهستان "شور" بر آن مشرف بود و به همین جهت بلافاصله پس از خروج قواى اسرائیلى از بیروت، تفنگداران آمریکایى ناخواسته در معرض تیراندازى‏‌هایى قرار گرفتند که بین ارتش لبنان با فالانژیست‌ها از یک‌سو، و نیروهاى روزی و شیعیان که از محل زندگى خود دفاع مى‏‌کردند، از سوى دیگر ردوبدل مى‌‏شد".

بنابر اظهار منابع آمریکایى، مقر ستاد مشترک تفنگداران دریایى آمریکا در بیروت، داراى یک مرکز مخابرات راه دور و یک سیستم شناسایى لیزر فوق‏العاده بود. در این ساختمان که قبلاً جهت تأمین و مراقبت پرواز هواپیماهاى غیرنظامی لبنان مورداستفاده قرار مى‏گرفت و اخیراً در اختیار آمریکایى‏ها قرارگرفته بود، این بخش‏ها وجود داشتند: از طبقه‏‌ى همکف آن به‌ عنوان انبار لوازم تدارکاتى استفاده مى‌‏شد؛ همچنین دو سالن ژیمناستیک براى ورزش و بدن‌سازی تفنگداران، در این طبقه مهیا شده بود. در طبقه‏‌هاى اول و دوم ساختمان، در اتاق‏هاى کوچک، تفنگداران به استراحت مى‏‌پرداختند. بخشى از طبقه‏‌ءى سوم اختصاص به درمانگاه بهدارى قواى مارینز داشت. در زاویه‏‌ى جنوب شرقى طبقه‏‌ى سوم، مرکز تلفن، بى‏سیم و سیستم ارتباطات رادیویى قرار داشت که ستاد مشترک را به کلیه‏ى مواضع آمریکایى در بیروت، و همچنین ناوها و کشتى‌‏هاى مستقر در ساحل بیروت مرتبط مى‏‌ساخت. بر بالاى بام ساختمان، یک سیستم رادارى کار گذاشته‌شده بود که قادر به شناسایى نقاط و به‌ خصوص مراکز شلیک و آتش بود. از پارکینگ وسیع کنار ساختمان که غالباً نیروهاى آمریکایى در آنجا بسکتبال بازى مى‏‌کردند به‌عنوان باند هلى‏کوپترهایى که از ناو نیوجرسی برمى‌‏خاستند، استفاده مى‌‏شد.

به لحاظ وضعیت رفاهى و امکانات فراهم آمده در مقر تفنگداران آمریکایى، این ساختمان در میان دیگر نیروهاى خارجى چندملیتی مستقر در لبنان، به "هتل هیلتونِ بیروت" معروف شده بود و سربازان آمریکایى، در این مورد بسیار به خود مى‏‌بالیدند. اولین مورد از تلفات وارده به تفنگداران دریایى آمریکا، در ماه خرداد 1362ه.ش (ژوئن 1983م)، به فاصله‏‌ى چند روز پس از اعلام ترک بیروت از سوى ارتش اسرائیل و بالا گرفتن موج مخالفت علیه قرارداد 17مه اتفاق افتاد؛ به دنبال آن، در روز دوشنبه (7 شهریور 29 اوت) 2تفنگدار دریایى کشته و 14 تن نیز زخمى شدند و نیز در روز سه‌شنبه 15شهریور(6 سپتامبر)، براثر اصابت موشک، 2 تفنگدار کشته و 3 نفر دیگر زخمى شدند. روز دوشنبه 1362/7/4 ه.ش، (26 سپتامبر 1983م) وزیر خارجه‌‏ى آمریکا گفت: "ما به این دلیل در لبنان خواهیم ماند که نمى‌‏دانیم در آینده چه خواهد شد؛ اما ما براى تفنگداران خود در لبنان مأموریت ویژه‏‌اى در نظر داریم." وى هیچ اشاره‌‏اى به این مأموریت نکرد.

در مسیر عملیات روز شنبه 1362/7/2 ه.ش، (24 سپتامبر 1983م) خبرگزارى‏‌ها اعلام کردند: "یک مقام نزدیک به انقلابیون مسلمان لبنان تهدید کرد، در صورتی‌که اعضاى نیروهاى مداخله‌گر چند ملیتی مستقر در بیروت، بار دیگر مناطق مسلمان‌نشین بر فراز کوه‏هاى مرکزى لبنان را مورد حمله قرار دهند، یک جنگ چریکى تمام‌عیار علیه آنان آغاز خواهد شد و این، اولین و آخرین اتمامِ‌حجت است." روز یکشنبه 1362/8/1 ه.ش (16 محرم‏الحرام 1404ه.ق، 23اکتبر 1983م) درحالی‌که حدود یک سال از حمله‏‌ى شهید "احمد قصر" در تهاجم شهادت‏ طلبانه به مقر فرماندارى نظامى اسرائیل و شش ماه و پنج روز از انفجار ساختمان اصلى سفارت آمریکا در منطقه‏ى "عین الم ریسه" واقع در بیروت غربى مى‏‌گذشت حادثه‌‏ى دیگرى در شرف وقوع بود. شب قبل، تفنگداران آمریکایى که هیچ‏گاه از عیاشى و فساد دست‌پر نمى‌‏داشتند، در محل استقرار خود در نزدیکى فرودگاه بین‌‏المللى بیروت، با حضور تعدادى از شبه‌نظامیان فالانژ لبنانى، جشنى برپا کرده بودند. فواحش هدیه‌‏اىِ فالانژها نیز تا نیمه‏‌هاى شب به سرگرم کردن سربازان مشغول بودند.

ساعت آزادى رفت‌وآمد مردم عادى، از 7 صبح آغاز مى‏‌شد. یکشنبه بود و روز تعطیل هفته. شهر بیروت هنوز در خواب بود. نظامیان آمریکایى روزِ تعطیل اجازه داشتند تا ساعت 6/30 استراحت کنند. فقط تعدادى از کارکنان قسمت آشپزخانه که وظیفه‌‏ى آماده‏ سازى صبحانه‌‏ى نیروها بر عهده‌شان بود، و نیز چند نفر نیروى خدمات که مسئول نظافت بودند، بیدار بودند. در روزهاى عادى، 250 تا 300 درجه‏‌دار و سرباز در ساختمان مارینز مستقر بودند؛ ولى آن روز 40 نفر از سربازان به مرخصى رفته بودند. بعضى روزها تعدادى هواپیما که از کشورهاى اطراف، مواد غذایى، میوه و سبزیجات صادراتى خود را به لبنان مى‌‏فرستادند، در باند فرودگاه بین‌‏المللى بر زمین مى‏‌نشستند؛ به همین لحاظ هر روز تعداد زیادى کامیون کوچک و بزرگ جلوى درِ اصلى ساختمان فرودگاه، به انتظار فرود هواپیما و انتقال اجناس و کالا به شهر، صف بسته بودند. این امر براى نگهبانان آمریکایى که در سنگرهاى خود مراقب اوضاع و هر گونه تحرکى بودند، امرى عادى تلقى شده و مورد مشکوکى در آن به چشم نمى‌‏خورد.

در ساعت 6/20 دقیقه صبح، گروهبان دوم "ادى.دى فرانکو" که مسئولیت نگهبانى از ساختمان بر عهده‏اش بود، در پشت کیسه‏‌هاى شنىِ بیرون ساختمانِ "گردان چترباز" با چشمان خسته و خواب‌‏آلود تردد محدود کامیون‏‌ها را کنترل مى‏‌کرد. براساس آموزش‏هاى داده شده، و براى رعایت احتیاط به نیروهاى مارینز دستور داده بودند که همواره به هنگام ورود به مقر، اسلحه‏‌هاى خود را از فشنگ خالى کنند؛ به همین لحاظ بود که نگهبانان درِ ورودى مقر نیز، بر روى اسلحه خود خشاب خالى گذاشته بودند. اکثر نگهبانانى که در آن لحظات بیدار بودند کامیونى را دیده‌‏اند که از جاده‏ى فرودگاه به سمت چپ جاده‏‌ى داخل پارکینگ ساختمان رفته و با سرعت کم، دوبار در محوطه‏‌ى وسیع پارکینگ چرخ زده و سپس با سرعت زیاد خود را به دروازه‏ى آهنى مقر کوبیده است. کارشناسان نظامى غربى، درباره‏ى این‏که: "چرا راننده‏ى کامیون، قبل از عملیات، دو بار در محوطه‏‌ى پارکینگ روبه روى مقر، ماشین را چرخ داده و سپس حمله کرده است؟"

نظرات مختلفى ارائه داده‌‏اند. عده‌‏اى معتقدند که او با این کار قصد داشته تا بر سرعت ماشین بیفزاید. گروهى دیگر بر این اعتقادند که هر دو انفجار مقر تفنگداران آمریکایى و مقر چتربازان فرانسوى، باید در یک لحظه انجام مى‏شده است و راننده کامیون به لحاظ این‏که کمى زودتر حرکت کرده است، در محوطه چرخ زده است. هنگامى که کامیون، تورى‏‌هاى سیمى را رد مى‌‏کرد، تابلوى بزرگى مقابل راننده نمایان شد که به دروازه‏ى نصب شده و بر روى آن نوشته شده بود: "توجه... قبل از ورود به مقر، حتماً سلاح خود را خالى کنید". گروهبان فرانکو، ناگهان در مقابل خود، کامیون بزرگ زرد رنگى رادید که راننده‌‏ى جوانِ خوش سیمایى با موها و ریش‏هاى مشکى و پر، درحالى که بر سرعت ماشین خود افزوده بود، یک آن در چشمان او زل زد و در حالى که مى‏‌خندید، به سوى فرانکو هجوم آورد. برخى منابع نظامى معتقدند کامیون از شب قبل در پارکنیگ سمت چپ مقر بوده است. عده‌‏اى این احتمال را بعید نمى‏‌دانند که راننده‏ى کامیون در صف کامیون‏هاى منتظر آمدن هواپیما در فرودگاه، قرار داشته و صبح زود از آنجا به مقر حمله کرده است.

بازرسى کامل ‏و دقیق خودروها در روز بود؛ و به احتمال زیاد، شب گذشته، قبل از ساعت منع عبور و مرور، کامیون را با استفاده از محملى مناسب به آنجا برده‏اند. گروهبان یکمى که در نزدیکى پارکینگ قرار داشت، با دیدن کامیونى که بر سرعتش افزوده مى‏‌شد، فرصت کرد تا به سرعت خشاب خالى را در آورده و خشابى پر روى اسلحه خویش بگذارد؛ ولى فقط توانست پنج گلوله به‌طرف کامیون و راننده‏ى آن شلیک کند بلافاصله سپرهاى ماشین با بدنش برخورد کرد، ماشین از روى او رد شد و به مقر حمله برد. کامیون مرسدس بنز زرد رنگ حامل مواد منفجره، از درِ جنوبى وارد طبقه‏‌ى همکف شد و طبقات دیگر را ویران کرد. در یک لحظه انفجارى عظیم بیروت را به لرزه در آورد. دقایقى نگذشت که ابرى سیاه و غلیظ،آسمان محل حادثه را پوشاند.

ساختمان فرماندهى تفنگداران، در یک چشم بر هم زدن، به گورستانى دست جمعى تبدیل شده بود. رانندگان کامیون‏‌هایى که جلوى فرودگاه صف بسته بودند و غالباً پشت فرمان‏ چرت مى‌‏زدند با شنیدن صداى وحشت‌‏آور انفجار که موج آن زمین را لرزاند، به‌طرف محلى در آن سوى پارکینگ که دود و آتش از آن برمى‏‌خاست، دویدند. آنان اولین نفراتى بودند که به محل حادثه رسیدند؛ ولى با دیدن صحنه‌‏ى وحشتناکى که مقابل دیدگانشان بود، درجا خشکشان زده و نمى‌‏دانستند باید چه بکنند.

ادامه دارد...

منبع: فارس

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: