اخبار آرشیوی
ابراهیم حاتمیکیا: سینمای جنگ الآن در بدترین وضعیت خود است/ هیچ چیز از جنگ نگفتیم، به خدا از این جنگ خیلی حرف میشود زد/ ترسم از روزی است که نتوانم سرم را مقابل خانواده شهدا بالا بگیرم
این کارگردان سینما شب گذشته در برنامه "پارک ملت"شبکه یک سیما با بیان این مطلب که اگر جنگ نبود شاید هرگز فیلمساز نمیشدم، اظهار داشت: سینما برای من یک جور رسالت و وظیفه بود تا باری از دوش آنهایی که می جنگند بردارم.
به گزارش «نسیم» به نقل از پایگاه خبری تحلیلی سینمای ایران، ابراهیم حاتمیکیا، کارگردان سینمای دفاع مقدس شب گذشته در برنامه "پارک ملت" شبکه اول سیما مطالبی در مورد سینما و سینمای جنگ ابراز داشت. چکیده این صحبتها به شرح زیر است: ابراهیم حاتمیکیا در مورد نحوه ورود خود به عرصه سینما اظهار داشت: فکر می کردم کارم به فیلمبرداری ختم شود، اما مستند سازی قانع ام نکرد و رو به ساخت فیلم داستانی آوردم. رفته بودم که بجنگم، نمیدانم چگونه سر از فیلمسازی سردرآوردم. اگر جنگ نبود شاید هرگز فیلمساز نمی شدم. سینما برای من یک جور رسالت و وظیفه بود تا باری از دوش آنهایی که می جنگند بردارم. نسل من باید حرف هایی از جنگ می زد که نشد. این کارگردان سینما با بیان اینکه مفاهیمی چون «هنر برای هنر» و «سینما برای سینما» مرا به مشقت نمی اندازد. اظهار داشت: چیزی به نام سفارش از بیرون را نمی فهمم، موضوع باید در من ته نشین شود تا فیلمش را بسازم. وی با گلایه از وضعیت اکران آثارش در سالهای اخیر اظهار داشت: از بعد از «کرخه تا راین» هر فیلمی ساخته ام با این هراس بوده که آیا اکران می شود یا نه؟ مجبورم بعد از هر فیلمی که می سازم، کلی توضیح
دهم که منظورم چه بوده است. هر تجربه ای می کنیم جلوی مان را می گیرند، مانع مان می شوند، چون چیز قطعی می خواهند، مگر این موشک ها و تجهیزاتی که هر روز ساخته می شود و با افتخار خبرش را می دهند، قبل اش کلی تست و مقدمات نداشته است؟ برای ساخت و نمایش تک تک 17 فیلمی که تاکنون ساخته ام، جنگیده ام. مسولان فکر می کنند باید مستقیم حرف بزنم، من دنیا و قواعدش را پیچیده می بینم و فکر می کنم باید جای مسیر مستقیم، روی منحنی حرکت کرد. در حوزه تبلیغات می فهمم چه می گویم، به همین خاطر نگاه من با کسی که هنوز فکر می کند باید مستقیم حمله کرد، فرق دارد، من دیالوگی با او ندارم. وی در مورد ساخت فیلم سینماییی دعوت با بیان اینکه «دعوت» را بسیار دوست دارم، افزود: آن دنیا می توانم سرم را بابت ساختش بالا نگه دارم. این کارگردان افزود: سینمای فرمایشی نمونه اش می شود سریال «نابرده رنج» که واقعا متاسفم، یک عقب نشینی عجیب و غریب در حوزه سینمای جنگ، وقتی هیچ حرفی برای گفتن نداریم. وی با بیان اینکه سینمای جنگ الان در بدترین وضعیت خود است، یک سینمای فرتوت و کهنه، اظهار داشت: سینمای جنگ از همان روزی که گفتند، هر فیلمسازی که می خواهد فیلم جنگی
بسازد باید تائید ما را بگیرد، نابود شد. وقتی من می شوم بزرگ سینمای جنگ، می فهمم که: هیچ چیز از جنگ نگفتیم، به خدا از این جنگ خیلی حرف می شود حرف زد. ترسم از روزی ست که نتوانم سرم را مقابل خانواده شهدا بالا بگیرم. این کارگردان درباره ارتباطش با خانواده شهدا گفت: من جلوی خانواده شهدا شرمم میآید. مگر من چند نفرم؟ چند کار میتوانم بسازم؟ من قدرت ساخت دو فیلم در سال و نگارش 3 سال یکبار فیلمنامه را دارم. نمی توانم با فیلمنامه نویش دیگری کار کنم و تجربه نشان داده که با متن های خودم بهتر میتوانم کار کنم و خودم باید بنویسم. وی ادامه داد: دوست دارم از خانوادههای شهدا و فرزندانشان که حالا دیگر بزرگ شدهاند بگویم که هنوز مشکل خیلی از آنها بحث سهمیهای بودن در کنکور است. امیدوارم روزی سعه صدری در مسئولان ایجاد شود و هیئتی شکل بگیرد که ما بتوانیم حرفهایمان را بزنیم. آنها یک زبان ابتدایی دارند و زبان ما پیچیده است. دیگر تن نمیدهیم به هرچیزی و به آزادی عمل احتیاج داریم. شاید هم داریم عافیت طلبی می کنیم. وی با تاکید بر اینکهئ سینمای جشنواره ای، سینمای ما را از جان انداخت. بخشی از قدرت فیلمسازی جوان ما به آن سمت کشیده
شد و ما این نیروها را از دست دادیم، افزود: مولفه های سینمای جشنواره ای را می شناسم، اما سینمای من سینمای بومی ست و مردم خودمان بهتر آن را می فهمند. سی و سه سال از انقلاب گذشته اما هنوز هیچ قانون و اصول ثابتی در حوزه فیلمسازی این نظام تعریف نکرده اند. وی خاطرنشان کرد: ببینید من از فیلم هایم چه بدست آوردم، که متهم ام می کنند، تنها هدف ام از فیلمسازی بیان درد است. رقابت میان من، کیارستمی، مهرجویی و ... معنایی ندارد، هر کداممان یک حرف داریم، مدت هاست می خواهم بگویم فیلمهایم در جشنواره داوری نشود، اما گناه فیلمبردار جوانی که کنار من کار می کند چیست؟ وی افزود:توانایی ساخت دو فیلم در یک سال را دارم، اما برای نوشتن فیلمنامه به دو سه سال زمان نیاز دارم. سه سال از زندگی ام را برای ساخت «گزارش یک جشن» گذاشتم، بی آنکه ریالی از کسی یا جایی بگیرم. این کارگردان درباره ارتباط کنونی مردم، با سینمای جنگ، گفت: متن جنگ سرداری مثل زنده یاد رسول ملاقلی پور را داشت که فیلمهای مردانه ای ساخت. آقای درویش و کمال تبریزی هم گوشه هایی را گرفتند. اما در این دو دهه چه کسی به میدان آمد که حرفی زده باشد؟ من هم که می آیم و بازخوردهای جنگ را
می گویم. البته بدتر است. چون تجربه نشده و نسبت به آن موضع دارند. کسانی که فیلمهای جنگ را مدیریت می کنند، بگویند که چه شده؟ اگر حاصل سریالهای تلویزیونی در حوزه دفاع مقدس است که بروید جمعش کنید، بهتر است. مدیریت الان در سینمای جنگ چقدر است؟ مردم با سینمای جنگ قهر کرده اند. مردم سینما نمی روند و فیلم نمی بینند. حاتمی کیا افزود:: ما زبان خودمان را در جنگ داریم. کجا ما از امثال متوسلیان حرف زدیم؟ آن فرهنگ ها کجا رفتند؟ مگر شوخی است که من از گردانی حرف بزنم که فانوسقه نداشتند و به جایش طناب می بستند یا قمقمه به تعدادشان نبود و هر چند نفر یک قمقمه داشتند. وی افزود: هیچی نداشتند و جنگیدند. این ناله جدید نیست و حدود 2 دهه است که می گویم. این حرفهای من قدیمی و تکراری است که فقط با صدای خسته تری می گویم. هیچ کس هم پاسخگو نیست. کاش برای سینمای جنگ دلاوری را می گذاشتند که دیالوگ ما را می فهمید. کارگردان «از کرخه تا راین» گفت: من به اینکه بیننده را به هر دلیلی جذب کار کنم، قائل نیستم. یک فیلمهایی هستند که مفرحند و می خندانند. ولی بعضی در خاطر جمعی باقی می مانند. من راهی غیر از این بلد نیستم. من الان وقتی فیلم می سازم،
فیلمم با فیلمهای قبلی ام مقایسه می شود. با خودش که مقایسه نمی شوم. هر فیلمم که به اندازه خود شرف دارد. از لحاظ بحث نظری هم که هر فیلمم یک حرف تازه ای را می زند. اصلا اگر این چیزها نباشد، ما برای چه فیلم می سازیم؟ حاتمی کیا در برنامه «پارک ملت» گفت: من سینمای جنگ را دوست دارم و این عرصه بسیار بزرگ است. مثل خواب است. واقعیت جنگ و انتقال و آداپته کردن آن کار غریب و مهمی است و آرزویم این است که چنین اتفاقی بیافتد. نه اینکه بگویم به سینمای جنگ برمی گردم. من حرفهایم را زده ام. جبهه و حال و هوای جنگ برای من حس و حال دیگری دارد که همیشه حسرت آن را می خورم. من گاهی در برخی جاهایی که می روم، تست می زنم و به بیان خاطراتی از جنگ می پردازم و می بینم که همه سحر می شوند. وی در پایان با بیان اینکه من که روزنامه نیستم که حرفم یک هفته ای عوض شود و عین خیالم نباشد، افزود: من نمی توانم تکیه کنم به موضوعی که امروز «زنده باد» است، دو سه سالی زمان می برد، شاید آن موقع این «زنده باد» به «مرده باد» تبدیل شده باشد.