اخبار آرشیوی

کدخبر: 313970

حسین کچوئیان:‌ بزرگ‌ترین خطری که جمهوری اسلامی را تهدید می‌کند، مدرنیته است/ معتقدم که ولایت فقیه تمام شئونات نبی و ائمه(علیهم السلام) را دارد/ بقای دین در این مملکت در اثر مناسک دینی از جمله نماز، حج و عاشورا بوده است

رجا نیوز نوشت: این استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران با بیان این مطلب افزود: - برای قضاوت در خصوص کارنامه مسئولین گذشته باید نخست بین "سیاست‏های اقتضائی کشور" و "سیاست‏های آرمانی اسلام" تفکیک کرد - نگاهی که حضرت امام به ولایت فقیه دارند، همین است که حتی امکان این را داشته باشد که حج را تعطیل کند. بعد از کشتار مکه، ما چندین سال به حج نرفتیم. تمام احکامی که الان به حسب ضرورت تصویب می‌شوند، همه از همین سنخ هستند. - کسانی که می‌خواستند حرف‌های‎شان را بزنند و بنا به اقتضائات تاریخی ممکن بود طرح‌هائی داشته باشند، آنها را به عنوان ماهیت فی نفسه نظام مطرح کردند و یا بالعکس. یعنی کسی که قائل به این بود که دولت باید نقش مهمی داشته باشد، سیستم اسلامی را این گونه تعریف کرد. کسانی هم که بعداً آمدند نظام لیبرالی را دنبال کردند، باز سیستم اسلامی را بر این اساس تعریف کردند. - کسانی در دوره سازندگی فکر کردند ‌ـ‌البته دوران سازندگی تعبیر غلطی است، دوران بازسازی صحیح است‌ـ‌ که نظام اقتصادی اسلام، کذاست و آمدند نظام لیبرالی یا تعدیل یا هر اسم دیگری، نظامی را اجرا کردند، نمی‌بایست این کار را به نام نظام اسلامی می‌کردند، بلکه می‌گفتند شرایط تاریخی ما اقتضا می‌کند که الان این اقتصاد را اجرا کنیم، نظام اقتصاد اسلامی این نیست. آنهائی هم که آن طرف بودند، اگر این را می‌گفتند، مجموعه دینی سریع قضیه را حل‌شده می‌دانست، یعنی اگر طرف قبول می‌کرد نظام اقتصاد اسلامی، نظام برنامه‌ریزی دولتی نیست، تمام می‌شد. ولی به همین دلیل که این بحث نشده بود، آنها می‌گفتند این نظام اسلامی است. آنهائی هم که بعد آمدند و نظام لیبرالی را پیاده کردند، می‌گفتند نظام اسلامی است، نمی‌گفتند بحث اقتضای تاریخی است. - درد ترجمه به همه ما ربط دارد و نه فقط به دانشگاهی‌های ما. مربوط به سیاست‌مداران ما هم هست. آنها می‌روند ببینند غرب چه کار کرده تا همان کار را بکنند. - غربی‌ها جز یکی دو مورد در مباحث اقتصادی‎شان حکم ثابتی ندارند و تابع شرایط و مقتضیات هستند و یک دستگاه نظری و مفهومی و فنی خوب هم دارند که دائماً اوضاع و احوال‎شان را رصد می‌کند و گزارش می‌دهد و متناسب با آن شرایط تصمیم‌گیری می‌کنند و جلو می‌روند. - بعد از دوران جنگ، آدم‌ها نیامدند بنشینند و بگویند این اقتضای دوران جنگ بود که این سیاست‌ها را اجرا کنیم. حالا که جنگ تمام شده، برای سیاست‌های اقتصادی و سایر زمینه‌ها چه اقتضائاتی وجود دارد؟ - در غرب هم عنصر بنیادی اقتصاد غرب بوده. غرب در منازعاتی که با شوروی داشت، مجبور بود در بخش خدمات به مردم میدان زیادی بدهد، یعنی هزینه کند که انقلاب نشود، ولی با فروپاشی شوروی، دولت‌های غربی در جهت کاهش هزینه‌های خود، دنبال دولت کوچک رفتند. - ما شرایط خودمان را نسنجیدیم و نپرسیدیم غربی‌ها چرا این کارها را کردند؟ حرف‌های آنها و وضعیت خودمان را مطلق گرفتیم. یعنی چه؟ یعنی گفتیم دولت چیز خوبی نیست، دولت چیز بدی است و همه چیز یعنی بخش خصوصی، درحالی که بخش خصوصی ما اصلاً با بخش خصوصی غرب قابل مقایسه نیست. در ایران دعوای خصوصی و غیرخصوصی، دعوای اختصاصی و غیر اختصاصی است، یعنی می‌خواهیم پول بیشتری توی جیب بخش خصوصی بریزیم، نه اینکه بخش خصوصی خودش مایه بگذارد و کار کند و دولت رهایش کند. دعوا بر سر این است که چه کسی از منافع دولتی سهم بیشتری ببرد. بخش خصوصی ما مثل بخش خصوصی غرب نیست که جان و مالش را برای تحول خودش، کشورش و جهان مایه بگذارد. بخش‌های خصوصی غرب ریسک‌های عجیبی کرده‌اند و هنوز هم می‌کنند. بخش خصوصی ما که این طور نیست. - در بحث خصوصی‌سازی آمدند و همه چیز را به ثمن بخس به بخش خصوصی فروختند. حالا بروید و بررسی کنید که در آن دوران در اثر خصوصی‌سازی، هزینه‌های دولت چقدر کاهش پیدا کرده؟ بعد هم یک فساد عجیب و غریب ایجاد شد و چوب حراج به منابع مملکت زدند، منابعی را که صد سال طول کشیده بود تا جمع شوند، مفتِ مفت و به اسم خصوصی‌سازی به این و آن دادند. صاحبان شرکت‌ها هم بعد از مدتی شرکت را فروختند، چون فقط قیمت زمینش چند برابر پولی که بابت خرید شرکت داده بودند، قیمت داشت. شرکت تعطیل می‌شد و زمین و منابع دیگر آن فروخته می‌شدند. از هیچ جنبه‌ای کارها مبنا نداشتند. فضائی ایجاد شده بود و در آن فضا کارهائی را انجام می‌دادند که واقعاً از هیچ جهت نمی‌شود آن را ارزیابی کرد. - یک عده‌ای در غرب به این نتیجه رسیده‌اند که دولت‌شان مشکل دارد، نه اینکه ناکاراست. هزینه‌هایش بالاست و دیگر ندارد که بپردازد. غربی‌ها ???، ??? سال است که خورده‌اند و سطح خوردن‌شان زیاد است. اینکه می‌بینید بحث ریاضت اقتصادی مطرح شده، به خاطر این است که ندارند که بخورند. البته این به این معنا نیست که سرمایه‌دارها در آنجا نمی‌خورند. سیستم‌شان سرمایه‌داری است و فکر می‌کنند این مقداری که به مردم داده‌اند، زیاد بوده است و دیگر نمی‌توانند تأمین کنند و بودجه‌های موجود جواب نمی‌دهد و به این نتیجه رسیده‌اند که این هزینه‌ها را تقلیل دهند و فشارها را روی دوش عموم مردم بیندازند. - در دوره مدرن، نخبه‌های کشورهای غیر غربی به سمت غرب می‌رفتند، اما مردم به سنت‌های‎شان پایبند بودند و به‌نوعی حکم ترمز را داشتند. حالا بر عکس شده و این مردم هستند که با سر به طرف غرب می‌روند و بعضی از نخبه‌ها می‌گویند نروید! من فکر نمی‌کنم دیگر کسی بتواند مردم را برگرداند. مردم نیروی تعیین‌کننده هستند، تأمل و تعقل نظری نمی‌کنند، بلکه تأمل و تعقل عملی می‌کنند.
ارسال نظر: