اخبار آرشیوی

ایلنا: سهیل محمودی(شاعر و ادب پژوه معاصر) در واکنش به انحلال خانه سینما یادداشتی نوشت. متن یادداشت محمودی به این شرح است:‌ از وقتی این قاب تصویر متحرک (سینما) پا به عالم وجود نهاده، همیشه و همه جا ادبیات یار و یاورش بوده است. تاریخ سینما و فیلمهای مهم سینما گواهی است بر این یاوری و همراهی. اصلاً روشن‌تر بگویم که تعداد چشمگیری از بزرگان سینمای جهان و سینمای این سرزمین نیز حرفه نخستین‌شان ادبیات بوده است و شعر. در آخرین جشن خانه سینما هم - که من به جهت بیمارداری نتوانستم یکی از حاضران بر صندلیهای انتهای باغ بهارستان باشم- سینمای ما با نفس گرم محمود دولت آبادی، یکی از بزرگان ادبیات امروز، شور و شوقی پیدا کرد. میبینم حالا که خانه سینما ابری است و بر درِ این خانه قفل "ورود ممنوع!" زده‌اند، حضور اهالی ادبیات در همراهی و همدلی با سینما، کمرنگ است... ای کاش اهالی ادبیات، دوستان شاعر و نویسنده من، در این روز و روزگار، خاطری مجموع‌تر داشته و سامانی بهتر، تا دستی از دل برآورند. ادبیات و ادیبان، نوشته و نویسنده، شعر و شاعر، حافظه تاریخ‌اند و امیدوارم که این حافظه در ثبت اندوهی که به جهت ویرانی خانه‌ی سینماست، دلی تپنده‌تر داشته باشند ... ادبیات و شعر و نوشته و قلم، در این لحظه‌ها و در این هنگامه‌ها در خلوت خود و با نجابت مینگرند، میبینند و ثبت میکنند و به دست تاریخ میسپارند. همین چراغ امید ما "در شب سرد زمستانی" است که میتوانیم فردا را روشن‌تر ببینیم و خورشید را تابنده‌تر دریابیم. کلمه و کلام در این عرصه خاموش نیست و به فردای روشن سینما و درخشش خانواده سینما امیدوارمان میسازد. جای قلم در این هنگامه‌ها خالی مباد.