اخبار آرشیوی

شبکه ایران نوشت: جواد طوسی، منتقد سینما در یادداشتی "با عنوان تیشه به ریش? خانه"، از انحلال خانه سینما انتقاد کرد . متن کامل یادداشت طوسی به این شرح است: اصلا حال خوبی ندارم اصلاً حال خوبی ندارم. چطور میتوان با ذهنی متمرکز در یک رویداد فرهنگی - هنری به عنوان عضوی کوچک حضور داشت و از آن سو شاهد بحران و فروپاشی یک جامع? صنفی با قدمتی بیست ساله بود؟ مگر در طول تاریخ معاصر این دو مجموعه ای که در برابر هم صف آرایی کرده اند از هم جدا بوده اند؟ موجودیت واقعی سینما ( جدا از مدیرعامل و هیأت مدیره خانه سینما که به مناسبت های مختلف در مظان اتهام قرار داشته اند) وابسته به صنوفی است که دوست دارند خان? ساده و محقرشان لااقل از امنیت و آرامش برخوردار باشد. تداوم این تنش میان طرفین اصلی درگیر، بیشترین لطمه را به اعضای صنوف وارد خواهد ساخت و آنها را از همان حداقل امکانات رفاهی و مناسبات صنفی محروم می کند. اگر ما به واژ? عدالت اعتقاد عملی ( نه شعاری و احساسی) داشته باشیم، آثار و تبعات منفی این وضعیت بحرانی را نسبت به شمار قابل توجهی از اعضای صنوف که جزءِ محروم ترین اقشار جامعه هستند خواهیم دید. به عنوان مثال در آستان? برگزاری سی امین دور? جشنواره فیلم فجر دل اعضای صنوف مختلف به این خوش بود که سینمایی برای آن ها در نظر گرفته شده و می توانند با بلیط هایی که میانشان توزیع می شود، تعدادی از فیلم های بخش اصلی جشنواره را تماشا کنند. همین روال متعارف هرساله و حضور چند روز? صنوف مختلف در سینمای انتخاب شده و دیدار یکدیگر می تواند به آنها تا حدی روحیه بدهد و در زندگی سرد و یکنواخت و بی رد نقشان تنوعی ایجاد کند. بخشی از عدالت، یعنی اجرای درست همین امور برای کسانی که دستشان کوتاه و خرما بر نخیل است... جدا از هرگونه بحث حقوقی در مورد ابعاد قانونی دستورالعمل های صادر? اخیر بر علیه خانه سینما (باتوجه به نحو? به رسمیت شناخته شدن این نهاد صنفی در طی این مدت از سوی ادار? ثبت شرکت ها و دیگر سازمان ها و نهادهای ذیربط پیش بینی شده در اساسنام? سابق آن)، تجربه نشان داده که هیچ گاه این گونه فروپاشی های ضرب العجل و در قالب دستور و بخشنامه نتیج? مثبت نداشته است. اگر بخواهیم در شرح وظایف صنفی و اجرایی حوز? مدیریتی خانه سینما اشکالات گوناگونی را ردیابی کنیم و حتی بگوییم که مدیریت خان? سینما برای جدی تر گرفتن اهداف صنفی اش نیاز به چنین شوک اولیه ای داشت، راه حل اصلاحی را در اقداماتی شبیه کودتا نباید جستجو کرد. حتی اگر وزارت ارشاد براساس دلایل و مصالح خود اصرار بر انحلال خانه سینما دارد، رسم جوانمردی این نیست که شتابزده به ماده واحده و قانونی استناد شود که هیچ سنخیتی با موجودیت خانه سینما و سوابق صنفی و ثبتی اش ندارد. این طی طریق غیرعادی نشان می دهد که اراده ای تصمیم خودش را گرفته و می خواهد هرچه زودتر از شرّ یک مزاحم و مجموعه غیرخودی راحت شود و رسیدن به چنین ذهنیتی، هیچ گونه توجیه فرهنگی ندارد. آیا در شرایطی که جامع? ما مشکلات عدید? خودش را دارد، این عقلانی است که خودمان آب به آسیاب دشمنی بریزیم که همواره از آن یاد می کنیم و خوراک تبلیغاتی مناسب را در اختیارش بگذاریم؟ مثلاً یکی از دستاوردهای مثبت ای نهاد صنفی شکل گیری و تثبیت هیأت داوری و شورای عالی داوری خانه سینما بوده که تأثیرات خودش را در میان اهالی صنوف و جامع? سینمایی داشته است. با تحمیل انحلال مورد نظر طیفی که دیگر تعامل و مذاکره را منتفی می دانند، تکلیف این مراجع داوری چه می شود؟ واقعاً در این جوّ ملتهب و بی رحمانه، چگونه می توان قانونمندی و اجرای درست عدالت را تفسیر مضيّق ( نه موّسع ) کرد؟ آیا به قضاوت های بعدی تاریخ، اندیشیده ایم؟