اخبار آرشیوی

کدخبر: 325021

رسول صدرعاملی در نشست نقد و بررسی فیلم "در انتظار معجزه": مفهوم زیارت، حوزه چالش برانگیزی است و فیلمساز باید مواظب باشد وارد عرصه خرافه نشود/ شاید تصور شود به خاطر مذهبی بودن موضوع فیلم، این اثر از حمایت‌های دولتی برخوردار بوده است، ولی چنین نیست

.
به گزارش خبرنگار «نسیم»، نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی "در انتظار معجزه" شب گذشته" با حضور عوامل فیلم در برج میلاد برگزار شد. رسول صدر عاملی کارگردان و از تهیه کنندگان این فیلم با بیان اینکه فیلم های 'شب ' و 'هر شب تنهایی' دو فیلم دیگر وی در زمینه زائر و زیارت بوده است، اظهار داشت: - مفهوم زیارت، حوزه چالش برانگیزی است و فیلمساز باید مواظب باشد تا به عرصه خرافه وارد نشود و در عین حال حق مطلب را ادا کند. -آثاری از این دست پیش از دیده شدن به پیش قضاوت هایی چون 'ساخت فیلم برای خوشآمد دیگران' و یا 'دریافت دستمزد کلان' متهم می شوند که هیچ یک از این موارد درباره این فیلم صادق نیست. - فکر می کنم این فیلم از لحنی که متعلق به سینمای من است تبعیت می کند ضمن آنکه بجز فصل اول فیلم که پیش از تیتراژ آغازین نمایش داده می شود، هیچ یک از سکانس ها به شیوه دوربین روی دست فیلمبرداری نشده اند. -بیش از 50 دقیقه این فیلم 75 دقیقه ای در قطار تصویربرداری شده است که برای این کار مجبور بودیم 40 روز در قطار تهران - سرخس در حرکت باشیم. - ایرادی که به دکوپاژ وارد می شود بیشتر به شرایطی است که قطار در حال حرکت ایجاد می کند. - من باید مراقب می‌بودم که مضمون فیلم را وارد عرصه خرافه و حتی مسایل ماورائی نکنم و روح خوب زایر بودن را به مخاطب القا کنم زیرا این روحیه در ادیان و همه جای جهان به همین شکل وجود دارد. - ایراد برخی خبرنگاران مبنی بر تکراری بودن برخی پلان‌های فیلم و طولانی بودن آن را وارد می‌دانم و اکنون که فیلم را همراه با تماشاگر دیدم تصور می کنم که باید ریتم داستان تندتر می شد. وی در پاسخ به خبرنگار «نسیم» اظهار داشت: از بین حدود 13 ایده ای که برای ساخت سریالی با موضوع زایر به نگارش درآمده بود، تنها فیلم هایی به اثر سینمایی تبدیل شد که قابلیت گسترش را داشت وگرنه سینمایی کردن یک ایده تلویزیونی کار عبثی است. عباسعلی فاضلی منتقد با بیان اینکه صدرعاملی از زمان ساخت فیلم ' دختری با کفش های کتانی' تلاش کرده است به تجربه گرایی در سینما دست بزند، افزود: - تلاش صدرعاملی در 15 سال اخیر برای رسیدن به پرداخت مستندگونه و واقع گرایانه در سینما بوده است. - این فیلم در دکوپاژ، شخصیت پردازی و لحن با اشکلاتی رو به رو بود؛ صدرعاملی با بهره گیری از دوربین روی دست ، انتخاب موسیقی و بازیگران سعی دارد تا روایتی مستندگونه ارایه کند اما دکوپاژ فیلم از این اصل تبعیت نمی کند. - داستان فیلم به جای تمرکز روی شخصیت های اصلی روی چند شخصیت می چرخد که این رویکرد به نتیجه کار لطمه وارد کرده است و بهتر بود داستان روی روابط زن و شوهر تمرکز بیشتری داشته باشد. - حرکت کند فیلم لحن دوگانه ای ایجاد کرده است که به داستان ضربه زده است.
ارسال نظر: