اخبار آرشیوی

خبرگزاری فارس نوشت: کیوان ساکت نوازنده و آهنگساز در نشست "موسیقی تجزیه و تحلیل ردیف موسیقی ایرانی از نگاه امروز" که در خانه هنرمندان ایران برگزار شد، اظهار داشت: - موسیقی ما مقامی است. البته این سخن که موسیقی ایرانی گام ندارد سخن درستی نیست. همه موسیقی‌ها گام دارد اما تعریف از گام در موسیقی‌های گوناگون متفاوت است و گامها در گذشته خیلی دور وجود داشته است، به گونه‌ای که فیلسوفی به نام ابونصر فارابی از 17 گام موسیقی نام می‌برد و در گذشته خیلی دور آهنگسازها و رامشگرها برنامه‌های موسیقی متفاوت مانند قول و غزل بسیط و قول و غزل و مستضاد می‌ساختند. - موسیقی ما در گذشته موسیقی معرفی بوده است 7 دستگاه در موسیقی ما است. البته امروز ما به گونه‌ای دیگر فکر می‌کنیم. - محدودیت صوتی صوت‌ها دیگر برای ما مهم نیست و درآمدهای موسیقی با گذشته فرق کرده‌اند. بطور مثلا مقام معروفی به نام «عراق» داریم که نمی‌توانیم به دلیل اینکه در گذشته نت و امکان ضبط وجود نداشت تفاوت آن را با امروز بدانیم. - موسیقی ایرانی موسیقی حالت‌هاست یعنی اینکه فردی که به موسیقی آشناست و در دستگاه «دشتی» می‌نوازد دوست دارد این حال و هوا به مدت نیم ساعت ادامه پیدا کند و فرد به خلسه برود. اما موسیقی غربی گامها سریع عوض می‌شود. - موسیقی همه دنیا براساس گفتار و زبان آنها بوده است، طی قرون گذشته حاکمان این مرز و بوم به موسیقی کم محلی کرده‌اند و این دلیل موجب برتری شعر بر موسیقی شده است به گونه‌ای که نام‌های ادبی مانند مثنوی، صوفی‌نامه، کشته‌مرده، لیلی‌ومجنون، غم‌انگیزان، جامه‌دران وارد گوشه‌های موسیقی ایرانی شده است. ساکت با انتقاد از اینکه گاهی در مورد بزرگان و نوابق موسیقی مانند «علینقی وزیری» بی‌مهری صورت گرفت، کشور آذربایجان که بیش از 100 سال نیست که از ایران جدا شده است و با پایان رسیدن عهدنامه ترکمنچای باید به ایران برگردانده شود شاعری به نام «فضولی» دارند که به هیچ عنوان در حد و اندازه حافظ نیست اما چه تجلیل‌هایی از این شاعر می‌شود. - وزیری که قبل از «پرویز ناتل خانلری» عروض جدید را بیان می‌کند به فکر عوض کردن عروض بود و شاگرد بی‌نظیری مانند «ابوالحسن‌خان صبا» را به کشور تقدیم کرد و حتی رشته باستان‌شناسی و دانشگاه تهران را پایه‌ریزی کرد و حتی برای ترافیک مشکل شهری تهران برنامه داشت چنان مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد که هنرمندی او را موجب سرکوب موسیقی ایرانی می‌داند. - دو نوع گوشه موسیقی وجود دارد نوازنده را در برخی از گوشه‌ها نمی‌توان از فرمی که از گذشته طراحی شده است خارج کرد و باید در همان حد و قالب نواخته شود و برخی گوشه‌ها به قول استاد وزیری «رسم ملودیک» است مانند گوشه‌های «قطار»، «حاجی‌حسنی» این گوشه‌ها شخصیت مستقل ندارند و در هر دستگاه نواخته شوند به قالب آن دستگاه درمی‌آیند.